பண்டைய காலத்து நம் ரிஷிகள், முனிவர்கள் மற்றும் ஞானிகளின் வாயிலிருந்து வந்த ஒரு சாதாரண வார்த்தை கூட ஏன் காலத்தால் அழிக்க முடியாத கோடாக மாறியது என்ற இந்த ஆழமான ரகசியத்தை பற்றி நீங்கள் எப்போதாவது சிந்தித்திருக்கிறீர்களா? அவர்கள் சொன்னதை உண்மையாக்குவதற்காக இந்த இருப்பு (இயற்கை) தன் எல்லா விதிகளையும் ஏன் மாற்றிக் கொண்டது? மறுபுறம் இன்றைய மனிதன் தன் ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காக இரவும் பகலும் வார்த்தைகளை ஆயிரக்கணக்கான முறை திரும்ப திரும்ப சொல்கிறான். பலவிதமான பிரார்த்தனைகளை செய்கிறான். நேர்மறையான வாக்கியங்களை பேசுகிறான். ஆனால் அப்படி இருந்தும் அவனுடைய வார்த்தைகள் காற்றில் எதிரொலித்து வெற்றிடத்தில் மறைந்து விடுகின்றன. நம் வார்த்தைகளுக்கும் ஒரு ஞானியின் வார்த்தைகளுக்கும் இடையில் உள்ள அந்த கண்ணுக்கு தெரியாத வித்தியாசம் என்ன யோசிப்பதில்லை.
ஒன்று ஒருவரின் பேச்சை சாதாரண சத்தமாக மாற்றுகிறது. மற்றொன்று பிரபஞ்சத்தின் மறுக்க முடியாத விதியாக அதாவது நம் சாஸ்திரங்களில் வாக்சித்தி என்று அழைக்கப்படுவதாக மாற்றுகிறது. நீங்கள் எதையும் கேட்காமலேயே இருக்கும் அந்த துல்லியமான உள்நிலை எது? மேலும் நீங்கள் சொல்லாமலேயே உங்கள் ஒவ்வொரு சங்கல்ப்பத்தையும் உண்மையாக்க இயற்கை தயாராகி விடுகிறது. உங்கள் மனதின் அலைப்பாய்த்தல்களை சிறிது நேரம் அமைதிப்படுத்திவிட்டு ஒரு தூய சாட்சியாக, திரஷ்டாவாக மாறி இந்த அறிவின் ஆழத்தில் கவனியுங்கள்.
இப்போது ஒரு சாதாரண மனிதனின் வார்த்தைகளில் ஏன் அந்த தவறாத சக்தி இருப்பதில்லை என்ற கேள்வியின் வேருக்குள் இறங்குவோம். நாம் நினைப்பதோ அல்லது பேசுவதோ பிரபஞ்சத்தில் இருப்புதளத்தில் அதன் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு முன்பே ஏன் சிதறி போகிறது? இதற்கான விடை ஏதோ ஒரு வெளிப் பற்றாக்குறையில் இல்லை. மாறாக நம்முடைய சொந்த மனம் மற்றும் பிராண ஆற்றலின் கணிதத்தில் மறைந்துள்ளது.
ஒரு சாதாரண மனிதனின் மனதில் தினமும் 60ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட எண்ணங்கள் பிறக்கின்றன என்பதை நவீன அறிவியலும் பண்டைய யோக சாஸ்திரமும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் பிரச்சனை எண்ணங்களின் எண்ணிக்கை அல்ல. அந்த எண்ணங்களுக்கு இடையே நடக்கும் தொடர்ச்சியான போர்தான் உண்மையான பிரச்சனை. நமக்குள் ஒரு கணம் ஒரு ஆசை எழுகிறது அடுத்த கணமே சந்தேகம், பயம் மற்றும் அவநம்பிக்கையின் மற்றொரு எண்ணம் வந்து அந்த முதல் எண்ணத்தின் ஆற்றலை அழித்து விடுகிறது. சூரிய கதிர்கள் நான்கு திசைகளிலும் சிதறி கிடக்கும்போது அவை வெறும் சாதாரண வெப்பத்தை மட்டுமே தருகின்றன. அவற்றில் ஒரு காகிதத்தை எரிக்கும் சக்தி இருப்பதில்லை. ஆனால் அதே சிதறிய கதிர்களை ஒரு லென்ஸன் மூலம் ஒரே புள்ளியில் குவிக்கும் போது அங்கிருந்து நெருப்பு உருவாகிறது. நமது வார்த்தைகள் மற்றும் தீர்மானங்களுக்கும் இதேதான் நடக்கிறது.
எந்த ஒரு மனிதனின் மனம் 24 மணி நேரமும் எண்ணங்களின் புயலால் சூழப்பட்டுள்ளதோ யாருடைய உயிர் சக்தி ஆயிரம் திசைகளில் கசிகிறதோ அவனது வாயிலிருந்து வெளிவரும் சொல் அந்த சிதறிய கதிர்களைப் போலத்தான் இருக்கும். அதில் எந்த வெப்பமும் பலமும் எஞ்சி இருப்பதில்லை. நீங்கள் பல ஆண்டுகளாக ஒரே ஆசையை திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும் உள்ளே பயமும் சந்தேகமும் இருந்தால் பிரபஞ்சம் அந்த ஆசையை அல்ல உங்கள் பயத்தையே உள்வாங்கிக் கொள்கிறது அதனால்தான் உள்ளே ஒருங்கிணைக்கப்படாத எந்த சக்தியும் ஒருபோதும் இலக்கை அடைவதில்லை
அதில் எந்த வெப்பமும் பலமும் எஞ்சி இருப்பதில்லை நமது ரிஷிகள் வாக்கின் இந்த ரகசியத்தை மிக ஆழமாக பார்த்திருந்தனர் ரிக்வேதம் மற்றும் தந்திர சாஸ்திரங்களில் வாக்கின் நான்கு நிலைகள் கூறப்பட்டுள்ளன. பரா பஷயந்தி மத்தியமா மற்றும் வைகரி நாம் வாயால் பேசுவது பேச்சின் மிகவும் வெளிப்படையான மற்றும் பருப்பொருளான வடிவமாகும். இது வைகரி என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு நபர் தனக்குள் இருக்கும் எண்ணங்களின் இறைச்சலில் மூழ்கி இருக்கும் வரை அவனது பேச்சு தொண்டையிலிருந்து மட்டுமே அதாவது வைகரியின் ஆழமற்ற நிலையிலிருந்து மட்டுமே வெளிவருகிறது. அத்தகைய பேச்சில் ஒலி மட்டுமே இருக்கும். அது வெறும் உதடுகளின் அசைவாக இயந்திரத்தனமான ஒரு சத்தமாக மட்டுமே இருக்குமே தவிர அதில் பிராணனின் சக்தி இருக்காது. உள்ளே இருக்கும் ஆழமான மௌனத்தோடு தொடர்பு இல்லாத எந்த வார்த்தையும் காற்றில் எழுதப்பட்ட எழுத்துக்களை போல உடனே கலைந்துவிடும். அத்தகைய பேச்சில் ஒளி மட்டுமே இருக்கும். பிராணனின் சக்தி இருக்காது. இதே உண்மை கேனோபனிஷத்தின் முதல் பகுதியின் இரண்டாவது மந்திரத்தில் மிக அற்புதமான முறையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. உபநிஷதம் கூறுகிறது.
ஸ்ரோத்ரஸ்ய ஸ்ரோத்ரம் மனசோ மனோ யத் வாசோ
வாசம் ச உ பப்ராணஸ்ய பிராண
அதாவது அந்த பரம சைத்தன்யமே காதுகளுக்கு காதாகவும் மனதிற்கு மனதாகவும் பிராணனுக்கு பிராணனாகவும் நமது பேச்சுக்கு பேச்சாகவும் இருக்கிறது. நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் சொற்களை அலங்கரிக்கவோ அல்லது அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் கூறவோ மட்டுமே முயற்சி செய்கிறோம். நமது மனம் அமைதியற்று இருக்கும் வரையிலும் நமது ஒவ்வொரு சிறிய மற்றும் பெரிய எண்ணங்களுடனும் இணைந்து நமது ஆற்றலை வீணாக்கி கொண்டிருக்கும் வரையிலும் நமது சொற்கள் எந்த ஒரு காற்றுக்கும் பறந்துவிடும் காய்ந்த இலைகளை போன்றவையே.
ஆனால் எண்ணங்களின் இந்த சுழலில் இருந்து வெளியேறி நீங்கள் சாட்சி பாவத்தில் அடியெடுத்து வைக்கும் போதே ஆற்றலின் இந்த முழு விளையாட்டும் மாறிவிடுகிறது. மேலும் வாக்கு சித்தி நிகழ்வதற்கான அந்த மர்மமான செயல்முறை இங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது. இதை இனி நாம் தொடர்ந்து புரிந்து கொள்வோம். எண்ணங்களின் இந்த இறைச்சனில் இருந்து விலகி நீங்கள் சாட்சியாக நிற்கும்போது சாதாரண வாக்கை வாக்கு சித்தியாக மாற்றும் எத்தகைய உருமாற்றம் உங்களுக்குள் நிகழ்கிறது. சாட்சியாக இருப்பதன் பொருள் மிகவும் எளிமையானது. தன் மனதில் எழும் எந்த ஒரு எண்ணத்துடனும் போராடாமலும், அதை அடக்காமலும், அதனுடன் அடித்துச் செல்லப்படாமலும், மாறாக ஒரு நடுநிலையான பார்வையாளனாக அதை வெறுமனே கவனிப்பதுதான் அது. நீங்கள் தொடர்ந்து இந்த சாட்சி பாவத்தை பயிற்சி செய்யும்போது உங்களுக்குள் ஒரு அற்புதமான நிகழ்வு நடக்கிறது. நம் எண்ணங்கள் தானாகவே உயிர் வாழ்வதில்லை. அவை உயிரோடு இருக்க நமது கவனம் மற்றும் நமது எதிர்வினையின் உணவு தேவைப்படுகிறது. எண்ணங்களுக்கு இந்த உணவை வழங்குவதை நிறுத்திவிட்டு நீங்கள் வெறும் பார்வையாளராக மாறும்போதே மனதின் அந்த 60ஆயிரம் எண்ணங்களின் புயல் படிப்படியாக தானாகவே அமைதி அடைய தொடங்குகிறது. நேற்று வரை கவலை, பயம் மற்றும் வீணான சஞ்சலங்களில் கசிந்து கொண்டிருந்த பிராண ஆற்றல் இப்போது உங்களுக்குள்ளேயே ஒன்று திரள தொடங்குகிறது.
உங்கள் சித்தம் ஒரு அமைதியான மற்றும் தெளிவான கண்ணாடியை போல நிலையானதாகிறது. இந்த நிலையின் விளைவைதான் மகரிஷி பதஞ்சலி தனது யோக தரிசனத்தின் சாதன பாதத்தின் 36-வது சூத்திரத்தில் ஒரு அசைக்க முடியாத அறிவியல் விதியை போல முன்வைத்துள்ளார். மகரிஷி பதஞ்சலி கூறுகிறார்.
சத்ய பிரதிஷ்டாயாம் கிரியாபலாரயத்வம்
அதாவது ஒரு சாதகன் சத்தியத்தில் முழுமையாக நிலைபெற்றுவிட்டால் அவன் கூறும் சொற்களும் சங்கல்ப்பங்களும் எந்த ஒரு வெளிப்புறச் செயலையோ முயற்சியையோ சார்ந்திருப்பதில்லை. மாறாக பலன்களே அவனது சொற்களை சார்ந்து அமைகின்றன. எளிய வார்த்தைகளில் கூறினால் அவன் என்ன சொல்கிறானோ அதுவே சத்தியமாகி விடுகிறது. ஆனால் இங்கு மகரிஷி பதஞ்சலி குறிப்பிடும் சத்தியம் என்பதன் பொருள் வெறுமனே வாயால் உண்மையை பேசுவது மட்டுமல்ல. அத்வைத வேதாந்தத்தின் பார்வையில் சத்தியம் என்பது கடந்த காலம் நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் ஆகிய மூன்று காலங்களிலும் என்றுமே மாறாத ஒன்றாகும். நமது உடல் மாறுகிறது. நமது எண்ணங்கள் ஒவ்வொரு கணமும் மாறுகின்றன. நமது உணர்வுகள் மாறுகின்றன. ஆனால் இந்த மாறுபடும் அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நபர் தொடர்ந்து சாட்சி பாவத்தில் நிலைத்திருக்கும் போது அவன் கடந்த கால நினைவுகளில் இருந்தும் எதிர்கால கற்பனைகளில் இருந்தும் விடுபட்டு, அந்தப் பரம சத்தியமான தூய நிகழ்காலத்தில் நிலைபெறுகிறான்.
சாந்தோக்கிய உபநிஷத்தின் எட்டாவது அத்தியாயத்தில் ரிஷி இந்த உன்னத நிலையை விவரித்துக் கூறுகையில் நமது ஆத்மா அதன் மூல சொரூபத்தில் சத்திய காமம் மற்றும் சத்திய சங்கல்ப்பம் கொண்டதாக இருக்கிறது என்கிறார். இதன் பொருள் உங்கள் ஆத்மாவிடம் அதன் ஒவ்வொரு சங்கல்ப்பத்தையும் உடனடியாக நிறைவேற்றும் சக்தி ஏற்கனவே உள்ளது என்பதாகும். மனதின் அறியாமை மற்றும் அகங்காரத்தின் திறைகள் மட்டுமே அந்த சக்தியை மறைத்து வைத்துள்ளன. சாட்சி பாவத்தின் நெருப்பு மனதின் இந்த குப்பைகளை எரித்து சாம்பலாக்கிய உடனே உங்களுடைய வாக்கு நேரடியாக அந்த மிக ஆழமான தளமான பரவாணியுடன் இணைந்து விடுகிறது. அந்த ஆழ்ந்த மௌனத்திலிருந்து ஒரு சொல் வெளிவரும்போது அதன் பின்னால் சிதறிய மனதின் ஆசை இருப்பதில்லை. மாறாக உங்கள் முழுமையான ஒருங்கிணைந்த பிராண ஆற்றல் மற்றும் பிரபஞ்ச சத்தியத்தின் வேகம் இருக்கிறது. ஆனால் சற்று நில்லுங்கள்.
இந்த முழுப் பயணத்தின் மிகவும் ஆபத்தான திருப்பம் இங்குதான் வருகிறது. சாட்சி பாவத்தினால் இவ்வளவு பெரிய சக்தி விழிப்படைகிறது என்றால் பெரும்பாலான சாதகர்கள் இந்த கட்டத்திற்கு வந்த பின் ஏன் வழிதவறி போகிறார்கள்? மகரிஷி அஷ்டாவக்ரர் இந்த ரகசியத்தின் திரையை விலக்கி அளித்த எச்சரிக்கையை புரிந்து கொள்ளாமல் சாட்சி பாவத்தின் இந்த அறிவியல் முற்று பெறாது அஷ்டாவக்ர கீதையின் மேலான ஞானம் பொதுவான நம்பிக்கையை முற்றிலும் தலைகீழாக மாற்றிவிடுகிறது சாட்சி பாவத்தில் இருப்பதால் வாக்கு சித்தி கிடைக்கும் என்று ஒரு சாதகன் கேட்கும்போது அவன் மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ரகசியமாக ஒரு நுட்பமான பேராசை பிறக்கிறது. நான் தொடர்ந்து சாட்சி பாவத்தை பயிற்சி செய்வேன். அப்போதுதான் என் வாக்கில் சக்தி வரும். நான் சொல்லும் சொற்கள் பலிக்கும் என்று அவன் நினைக்க தொடங்குகிறான். சரியாக இந்த தருணத்தில்தான் அந்த சாதகன் சாட்சி பாவத்தில் இருந்து நழுவி விடுகிறான்.
மகரிஷி அஷ்டாவக்ரர் ஜனக மகாராஜாவுக்கு ஞானத்தை உபதேசிக்கும் போது அஷ்டாவக்ர கீதையின் 15வது அத்தியாயத்தின் நான்காவது ஸ்லோகத்தில் ஒரு அற்புதமான சூத்திரத்தை கூறுகிறார்.
யதாந அகம் ததா மோக்ஷோ யதா
அகம் பந்தனம் ததா
அதாவது உள்ளே நான் என்ற அகங்காரம் இருக்கும் வரை பந்தம் இருக்கிறது. நான் இல்லாத போதே பரம முக்தி கிடைக்கிறது. சற்று ஆழமாக சிந்தித்து பாருங்கள். இதை யார் விரும்புகிறார்கள்? என் வார்த்தை உண்மையாக வேண்டும் என்று யார் விரும்புகிறார்கள்? எனக்கு வாக்கு சித்தி கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புபவர் சாட்சி என்பதன் அர்த்தமே முழுமையாக பற்றற்ற பலனை எதிர்பார்க்காத மற்றும் விலகி இருக்கும் பார்வையாளர் என்பதுதான். சாட்சி என்பவர் எதையும் அடையவோ இழக்கவோ விரும்பாதவர். மேலும் இந்த உலகில் எதையும் மாற்ற விரும்பாதவர்.
சித்தியைப் பெறுவதற்கோ அல்லது ஏதேனும் ஒரு சங்கல்ப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கோ ஒரு சிறிய ஆசை வந்துவிட்டாலும் அங்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருக்க மாட்டீர்கள். நீங்கள் மீண்டும் அனுபவிப்பவராகவும் செய்பவராகவும் ஆகிவிடுகிறீர்கள். பிரபஞ்சத்தின் மகத்தான சக்தி அகங்காரம் நிறைந்த ஒரு தனி மனிதனின் சிறிய ஆசைகளுக்காக வேலை செய்யாது. அது நான் என்ற எண்ணம் இல்லாத ஒரு வெற்றிடத்தின் வழியாக மட்டுமே தடையின்றி பாயும் என்பதை புரிந்து கொள்வது இங்கு மிகவும் முக்கியம். அப்படியானால் சாட்சி பாவத்தில் இருக்கும் ஒரு மகாபுருஷருக்கு எந்த ஆசையும் இல்லை என்றால் அவரது வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் எப்படி உண்மையாகின்றன என்ற கேள்வி எழுகிறது. இதற்கான விடை அஷ்டாவக்கர கீதையின் அகர்தருத்துவ பாவத்தின் செயல்படா நிலை விஞ்ஞானத்தில் மறைந்துள்ளது. ஒரு நபர் தொடர்ந்து சாட்சி பாவத்திலேயே இருந்து தனது தனிப்பட்ட அகங்காரத்தை அதாவது சிறிய நான் என்பதை முழுமையாக அழித்து விடும்போது அவருக்குள் ஒரு மகா சூனியம் உருவாகிறது.
அந்த நபர் ஒரு உள்ளீடற்ற மூங்கில் புல்லாங்குழலை போல ஆகிவிடுகிறார். அதற்குள் எந்த ஒரு தடையோ முடிச்சோ எஞ்சி இருப்பதில்லை. தன் சொந்த ராகத்தை வாசிக்க துடிக்காத ஒரு புல்லாங்குழலின் வழியாகவே இயற்கை தன் மிகச்சிறந்த கானத்தை இசைக்க முடியும். அப்படிப்பட்ட ஆத்மஞானி பேசும்போது உண்மையில் அந்த நபர் பேசுவதில்லை. மாறாக அவர் மூலமாக முழுமையான இருப்பு அதாவது பரமாத்மாவின் சைத்தன்யமே உணர்வே பேசுகிறது. சாதாரண மனிதனின் சொல் அவனது அறியாமையில் இருந்தும் தனிப்பட்ட சுயநலத்தில் இருந்தும் வெளிப்படுகிறது. எனவே அதை நிறைவேற்ற இயற்கை கட்டுப்பட்டிருக்கவில்லை. ஆனால் அகங்காரமற்ற ஒரு சாட்சியின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு சொல் வெளிப்படும்போது அது எந்த ஒரு தனி நபரின் கோரிக்கையாக இருப்பதில்லை. மாறாக அது பிரபஞ்சத்தின் சொந்த ஒளியாகவே ஒலிக்கிறது. அஷ்டாவக்ர கீதையின் 11-வது அத்தியாயத்தில் மகரிஷி கூறுகிறார் எல்லாமே சைத்தன்யத்தால் மட்டுமே நடக்கிறது. நான் எதையும் செய்பவன் இல்லை என்ற இந்த உண்மையை யார் தெரிந்து கொள்கிறாரோ அவனுடைய எல்லா சங்கல்ப்பங்களும் அமைதி அடைந்து விடுகின்றன. இதுவே மிகப்பெரிய முரண்பாடாகும். நீங்கள் வாக்கு சித்தியை அடைய விரும்பும் வரை உங்கள் அகங்காரம் குறுக்கே நிற்கிறது. மேலும் சித்தி உங்களை விட்டு விலகி ஓடுகிறது. ஆனால் நமது சித்தர்கள் இந்த ஆழ்ந்த ரகசியத்தை தங்கள் வாழ்வில் எவ்வாறு கொண்டு வந்தார்கள்? மேலும் ஒரு குடும்பஸ்தன் அல்லது சாதாரண சாதகன் தனது அன்றாட வாழ்வில் இந்த நிலையை எவ்வாறு பயிற்சி செய்யலாம்? இதை எளிய நடைமுறை சூத்திரங்கள் மூலம் புரிந்து கொள்வோம். இந்தியாவின் தத்துவ ஞானிகளான சித்தர்கள் சாட்சி, பாவம் மற்றும் வாக்கின் இந்த அறிவியலை சாஸ்திரங்களில் மட்டும் படிக்காமல் தங்கள் வாழ்வில் வாழ்ந்து காட்டியுள்ளனர். சாதாரணமாக தோன்றும் அவர்களின் வார்த்தைகளில் உள்ள காலத்தை வெல்லும் சக்தி அந்த ஆழ்ந்த உள்மௌனம் மற்றும் சாட்சியின் விழிப்புணர்விலிருந்து வந்தது.
கபீர்தாசர் இந்த ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தி இவ்வாறு கூறியுள்ளார். வார்த்தை விலைமதிப்பற்றது. பேசத்தெரிந்தவன் அதை தன் இதயத்தராசில் நிறுத்தி அதன்பின் வாயை திறக்க வேண்டும். இங்கே இதயத்தராசு என்பதன் பொருள் உங்களுக்குள் வீற்றிருக்கும் அந்த தூய சாட்சியின் விழிப்புணர்வே ஆகும். ஒரு வார்த்தை வெளிவருவதற்கு முன் அந்தராத்மாவின் அந்த அமைதியான சாட்சியின் முன் நெருக்கப்படும்போது அதிலிருந்து கோபம் மற்றும் அகங்காரத்தின் விஷம் தானாகவே விலகி சத்தியம் மட்டுமே வெளியே வருகிறது. இதேபோல் பகவான் ரமண மகரிஷியும் மௌனமே மேலான வாக்கு என்றும் சாட்சியின் ஆழ்ந்த மௌனத்திலிருந்து பிறக்கும் வார்த்தைகளுக்கு அகிலத்தையே இயக்கும் ஆற்றல் உண்டு என்றும் கூறுவார். உங்கள் அன்றாட வாழ்வில் இந்த நிலையை அடைய இந்த மூன்று நுட்பமான சூத்திரங்களை பின்பற்றுங்கள்.
முதல் சூத்திரம் வாக்கை கவனிப்பது. ஒருவருடன் பேசும்போதும் சரி அல்லது சமூக வலைத்தளங்களில் ஒரு பதிலை பதிவிடும் போதும் சரி உடனே எதிர்வினை ஆற்றாமல் வெறும் இரண்டு வினாடிகள் மௌனமாக இருந்து பழகுங்கள். வீணான விவாதங்களிலும் தர்க்கங்களிலும் உங்கள் விலைமதிப்பற்ற பிராண ஆற்றலை விரயமாக்குவதை நிறுத்துங்கள். எதையும் பேசுவதற்கு முன் உங்களுக்குள் இருக்கும் சாட்சியை விழிக்கச் செய்து இந்த வார்த்தை அகங்காரத்திலிருந்து வெளிவருகிறதா அல்லது அமைதியான விழிப்புணர்விலிருந்து வருகிறதா என்று பாருங்கள்.
இரண்டாவது சூத்திரம் அகமௌன பயிற்சி. தினமும் குறைந்தது 20 நிமிடங்களாவது அமைதியாக அமர்ந்து வந்து செல்லும் எண்ணங்களை எவ்வித தீர்ப்புமின்றி சாட்சியாக மட்டும் பாருங்கள். இந்த பயிற்சி சிதறி கிடக்கும் உங்கள் மனதை ஒருங்கிணைத்து வாக்குகளின் மூலமான பரவாக்குடன் உங்களை இணைத்துவிடும்.
மேலும் மூன்றாவது சூத்திரம் பலனை எதிர்பாராத குணம். நிஷ்காம பாவம். என் வார்த்தை பலிக்க வேண்டும் அல்லது எனக்கு ஏதேனும் சித்தி கிடைக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை உங்களுக்குள்ள பலனை பற்றிய கவலையை விட்டுவிட்டு உங்களின் தூய்மையான சாட்சி சொரூபத்தில் நீங்கள் ஓய்வெடுக்க தொடங்கும்போது இயற்கையே உங்களுக்கு சாதகமாக செயல்பட தொடங்கும். இந்த பயணத்தின் முழுச் சாராம்சமும் இதுதான். நம்மை இந்த உடலாகவும் அலையும் மனமாகவும் நாம் கருதும் வரை நமது வாக்கில் ஒரு முழுமையின்மை இருந்து கொண்டே இருக்கும். ஆனால் எந்த கணத்தில் நீங்கள் மகரிஷி அஷ்டாவக்கரின் இந்த பரம ஞானத்தில் நிலைபெறுகிறீர்களோ அதே கணத்தில் உங்களுக்குளில்ருந்து கேட்கும் பாவம் உணர்வு என்றென்றைக்குமாக முடிந்துவிடுகிறது தன்னுள் இருக்கும் தூய சாட்சியை உணர்ந்து உலகத்திடம் கேட்பதை யார் விட்டுவிடுகிறாரோ முழு பிரபஞ்சமும் தானாகவே அவரது வார்த்தையை மதிக்கத் தொடங்கும் என்பது இயற்கையின் மாறாத விதியாகும்.
எனவே வாக்கு சித்தி என்ற நிழலின் பின்னால் ஓடாதீர்கள். மாறாக உங்கள் சாட்சி நிலையில் உறுதியாக இருங்கள். இந்த சித்தி அழைக்காமலேயே உங்கள் பின்னால் வர தொடங்கும். உங்கள் வாழ்க்கை அந்த அமைதியான சாட்சியின் மௌனத்தால் நிறையும் போது உங்கள் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பிரபஞ்சத்தின் சத்தியமாக மாறிவிடும்.
பிரக்னையில் உணர்வில் சாட்சி பாவத்தை விழிப்படையச் செய்யும் ஒரு உயிருள்ள சங்கல்ப்பமாக மாறும். உண்மையை தேடிக் கொண்டிருப்பவர்களுடன் இந்த விலைமதிப்பற்ற ஞானத்தை நிச்சயம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். வாழ்நாள் முழுவதும் எதையோ அடைய வேண்டும். எதையாவது சாதிக்க வேண்டும். நமது ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேற வேண்டும் என்று ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். இதற்காக நம் சொற்களை வீணடிக்கிறோம். பலரிடமும் பலவிதமாக பேசி நம் பிராண சக்தியை இழக்கிறோம். ஆனால் அந்த தேடலுக்கான உண்மையான விடை வெளியுலகின் எந்த ஒரு மந்திரத்திலும் இல்லை. மாறாக நம்முள் உறங்கி கொண்டிருக்கும் அந்த ஆழ்ந்த மௌனத்தில் தான் புதைந்திருக்கிறது என்பதை நாம் இப்போது ஆழமாக உணர்ந்திருப்போம். சொற்கள் என்பவை காற்றில் கரையும் வெறும் ஒலிகள் அல்ல. அவை நமது பிராணனின் நேரடி வெளிப்பாடு. அந்த பிராணன் அமைதி அடையும்போது மனம் சலனமற்ற ஒரு தெளிவான நீரோடையை போல மாறும்போது அங்கு பிறக்கும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் ஒவ்வொரு சொல்லும் இயற்கையின் தவிர்க்க முடியாத விதியாகவே உருவெடுக்கிறது. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் நம்மை சுமாராக புயலின் மையத்தில் இருக்கும் அமைதியான புள்ளியை போல அனைத்தையும் சாட்சியாக கவனிக்கும் அந்த உயர்ந்த நிலையில் உங்களை இருத்தி கொள்ளுங்கள். சற்று சிந்தித்து பாருங்கள். ஒரு சாதாரண மனிதன் தன் ஆசைகளை துரத்திச் சென்று தன் சக்தியை வீணடித்து தோற்கிறான். ஆனால் ஒரு உண்மையான சாட்சி தன் அகங்காரத்தை துறப்பதன் மூலம் ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தின் ஆசீர்வாதத்தையும் தன்பால் ஈர்க்கிறான். நீங்கள் உலகை உங்கள் விருப்பப்படி மாற்ற துடிக்காதபோது அகிலம் உங்களுக்காக அனைத்தையும் அழகாக மாற்ற தயாராகிறது. இதுவே பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக ஆத்ம ஞானிகளும் ரிஷிகளும் நமக்கு விட்டுச் சென்ற மிகப்பெரிய பொக்கிஷம். உங்களுடைய உண்மையான சக்தி நீங்கள் பேசும் வார்த்தைகளில் இல்லை. பேசும் முன் நீங்கள் கடைபிடிக்கும் அந்த ஒரு கண மௌனத்தில் அந்த தூய்மையான விழிப்புணர்வில் மறைந்திருக்கிறது. இன்றிலிருந்து உங்கள் ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தோடு ஒரு புதிய மலர்ச்சியோடு தொடங்குங்கள். தேவையில்லாத விவாதங்களை தவிருங்கள். வீணான கவலைகளில் உங்கள் விலைமதிப்பற்ற ஆற்றலை கரைக்காதீர்கள். உங்களை சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகளை ஒரு நாடகத்தை பார்ப்பது போல எந்த ஒரு பற்றுதலும் இன்றி அமைதியாக கவனியுங்கள். உங்கள் உள்மனதின் மௌனமே உங்களின் மிகப்பெரிய ஆயுதமாக உங்களின் உண்மையான வழிகாட்டியாக மாறட்டும். எந்த கணத்தில் நீங்கள் உங்களை இந்த அழியும் உடலாகவும் ஓயாத எண்ணங்களாகவும் பார்ப்பதை முழுமையாக நிறுத்துகிறீர்களோ அந்த கணமே உங்கள் உள்ளே இருக்கும் எல்லையற்ற பரமாத்மா விழிப்படைய தொடங்குகிறார். உங்கள் வாழ்க்கை ஒரு உள்ளீடற்ற மூங்கில் புல்லாங்குழலை போல மாறட்டும். அந்த புல்லாங்குழலில் அகங்காரம் என்ற எந்த தடையும் இல்லாதபோது இயற்கையே தன் மென்மையான மூச்சால் அதில் பிரபஞ்சத்தின் மிக அழகான கீதத்தை இசைக்க தொடங்கும்.
உங்கள் ஒவ்வொரு சொல்லும் சத்தியத்தின் நாதமாக ஒலிக்கும். இந்த ஆழமான உண்மையை உங்கள் இதயத்தில் முழுமையாக உள்வாங்கி கொண்டு எந்தவித எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லாத அமைதியும் ஆனந்தமும் மட்டுமே நிறைந்த ஒரு புதிய வாழ்க்கையை நோக்கி இன்று முதல் அடியெடுத்து வையுங்கள்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
