அஷ்டாவக்கிரர் என்கிற ரிஷியை பற்றி ஒரு முறை கூறுகையில், அகத்தியப்பெருமான் கூறினார்; அவர் இறைவனிடம் வாங்கி வந்த வரம் மிக உயர்வானது. தன் உடலில் எட்டுவித வளைவுகள் இருக்க, அதை காண்கிறவர்கள் அனைவரும் கேலி செய்ய வேண்டும், அதனுடன் ஒவ்வொரு யுக முடிவிலும் ஒரு கூன் நிமிர வேண்டும் எனவும் வேண்டிக்கொண்டார். இறைவன் அருளால், மிக உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்து அவர் இன்றும் அதை மனிதர்களுக்கு அருளுவதாகவும், அவரை நினைத்து தியானம் செய்திட, ஞானத்தை அவரிடமிருந்து பெறலாம் எனவும் கூறினார்.
மனிதர்கள் அனைவருக்கும் இருக்கும் ஒரு பிரச்சினை, "நான், எனது, என்னுடையது" என்ற உணர்வுகள். இதை தொலைத்து, நிம்மதியை பெறுவது எப்படி என அஷ்டவக்கிரர் கீதையில் அவர் மிக எளிதாக கூறியுள்ளார். அது பின் வருமாறு.
வாழ்க்கையில் சிலர் எந்த ஒரு பயங்கரமான மனக் கொந்தளிப்பும் இன்றி, அமைதியாக இருந்தபடியே, மிக கடினமான காரியங்களைக் கூட சாதித்து விடுவதை நீங்கள் கவனித்திருக்கிறீர்களா? ஆனால், பெரும்பாலான மக்கள் இரவுபகலாக வியர்வை சிந்தி, திட்டங்களைத் தீட்டி, தங்களைத் தாங்களே வருத்திக் கொண்ட பிறகும் கவலைகள் மற்றும் தோல்விகள் எனும் புதைசேற்றில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். ஒரு மனிதன் சிறிய தோல்வி அல்லது விமர்சனத்தாலேயே உள்ளுக்குள் உடைந்து போகிறான். மற்றொருவனோ, மிகப் பெரிய நெருக்கடிகளுக்கு நடுவிலும் நிலையாகவும், அமைதியாகவும் நிற்கிறான்.
இந்த வேறுபாட்டிற்குக் காரணம் வெளி உலகம் அல்ல. நீங்கள் உங்களுக்குள்ளேயே வளர்த்து வைத்திருக்கும் அந்தப் பெரும் சுமையே இதற்குக் காரணமாகும். அந்தச் சுமைதான் நான் எனும் சுமை.
என் மரியாதை, என் அவமானம், என் திட்டம், என் கட்டுப்பாடு, என் வெற்றி என்பதுவே அது. இன்னும் சேர்த்துக் கொண்டே இரு. இன்னும் ஓடிக்கொண்டே இரு. உன் இருப்பை நிரூபிக்கப் போராடிக்கொண்டே இரு என்றுதான் இந்த உலகம் உங்களுக்குக் கற்றுத் தருகிறது. ஆனால், அத்வைத வேதாந்தமும் அஷ்டாவக்கிர கீதையும் முதல் பார்வையில் முற்றிலும் சாத்தியம் அற்றதாகத் தோன்றும் ஒரு சூத்திரத்தை வெளிப்படுத்துகின்றது.
சூன்யமாக, பூஜ்யமாக மாறிவிடுங்கள். வாழ்க்கையின் தடைகள் எப்படித் தானாகவே விலகத் தொடங்குகிறது என்பதைப் பாருங்கள் என்கிறார் அஷ்டாவக்கிரர். சூன்யமாக மாறுவது என்றால் என்ன? செயல்களைக் கைவிடுவது என்ற அர்த்தமா? உலகத்தை விட்டு ஓடி காட்டுக்குள் செல்வது என்ற அர்த்தமா? ஒரு போதும் இல்லை.
சூன்யமாக மாறுவது என்றால் இந்த மொத்த பிரபஞ்சத்தின் சுமையையும் தனது ஒற்றைத் தலையில் சுமந்து கொண்டிருக்கும் உள்ளுக்குள் இருக்கும் அந்தப் பொய்யான கர்த்தாவை, செய்பவனைக் கரைத்துவிடுவது என்பதாகும். வாருங்கள்! அஷ்டாவக்ரரின் இந்தப் பரமரகசியத்தின் கதவுகளைத் திறப்போம். மரபுவழி வரலாற்றின் படி, அஷ்டாவக்ரர் தன் உடலில் எட்டு வளைவுகளைக் கொண்ட ஒரு இளம் முனிவர்.
அவரிடம் உலகியல் செல்வங்கள் எதுவும் இல்லை, ஆனால் எல்லையற்ற ஆன்மீகச் சுதந்திரம் இருந்தது. மறுபுறம் சகலசெல்வங்களும் அதிகாரமும் கொண்ட மாமன்னர் ஜனகரோ, உள்ளார்ந்த அமைதியைத் தேடி அவரிடம் சரணடைந்தார். மகராஜா ஜனகர் மகரிஷி அஷ்டாவக்ரரின் திருவடிகளில் தலைசாய்த்து, பகவானே! இந்த ராஜ்யத்தை விரிவுபடுத்திக் கொண்டும் தர்மத்தைக் காத்துக் கொண்டும் இருந்ததில் எனது சித்தம், மனம் சோர்வடைந்துவிட்டது என்றார். எந்த ஒரு துயரமும் இல்லாத அந்த முக்தியை எனக்குத் தாருங்கள் என்றார்.
அப்போது அஷ்டாவக்ரர் அவரை நாட்டைத் துறக்குமாறு ஆணையிடவில்லை. பதிலாக அஷ்டாவக்ரர் கூறினார் "நதே தேஹோ நதே ப்ராணோ நமனோ நமதிஸ்ததா" அதாவது நீ எப்போதும் சுதந்திரமான தூயச் சைதன்யம் ஆவாய் மனிதனின் மிகப் பெரிய துயரம் என்னவென்றால் அவன் தனது உண்மையான சூன்யத் தன்மையை மறந்துவிட்டு பொய்யான அற்பமான அடையாளங்களின் ஒரு மாபெரும் மலையை தன்மீது சுமந்து கொண்டான்.
ஒருவன் நான் ஏழை என்கிறான். மற்றொருவன் நான் மாபெரும் அறிஞ்சன் என்கிறான். இன்னொருவன் நான் தோற்றுப் போனவன் என்கிறான். வேறொருவன் நான் ஒரு தோல்வி அடைந்த தந்தை அல்லது வியாபாரி என்கிறான். இவை அனைத்தும் அந்தப் பொய்யான நான் என்பதன் முகமூடிகள் என்று அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார். நீங்கள் இந்த முகமூடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் வரை ஒவ்வொரு சூழ்நிலையும் உங்களைக் காயப்படுத்தும்.
யாராவது உங்களைப் புகழும்போது இந்த முகமூடி பெருமையால் பூரித்துப் போகும். யாராவது இகழும்போது இந்த முகமூடி காயம் அடையும். சூன்யமாவது என்பதன் பொருள் இந்தக் கற்பனையான பட்டங்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுபடுவதாகும்.
நான் எதுவும் இல்லை. வெரும் சாட்சியாக இருக்கும் ஆகாயம் மட்டுமே என்பதை உணர்வதாகும். எந்தக் கணத்தில் நீங்கள் உள்ளிருந்து சூன்யமாகிறீர்களோ, அந்தக் கணமே உலகின் எந்த ஒரு அம்பும் உங்களைத் துளைக்க முடியாது.
ஏனென்றால் அம்பினால் திடமான பொருளை மட்டுமே துளைக்க முடியும். அதனால் ஆகாயத்தை ஒருபோதும் காயப்படுத்த முடியாது. சூன்யத்தின் அறிவியலை ஒரு எளிய உவமையின் மூலம் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.
சேறு, கூழாங்கற்கள் மற்றும் பழைய நீரால் விளிம்புவரை நிறம்பிய ஒரு மண்பாத்திரம் இருக்கிறது. அதில் யாராவது தேவலோகத்து அமிழ்தத்தையே நேராக ஊற்றினால் என்ன ஆகும்? ஒரு துளிக்கூட உள்ளே இறங்காது. அமிழ்தம் வழிந்தோடி வீணாகிவிடும்.
ஏனென்றால் அந்தப் பாத்திரத்தில் இடமே இல்லை. இன்றைய பெரும்பாலான சாதகர்கள் மற்றும் மனிதர்களின் நிலை இதுதான். அவர்கள் கோவில்களுக்குச் செல்கிறார்கள். தியான முறைகளைக் கற்கிறார்கள். சாஸ்திரங்களின் பக்கங்களைப் புரட்டுகிறார்கள். மேலும், இறைவா, என் வாழ்வில் அமைதியையும் ஒளியையும் நிறப்பு என்று பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களின் உள் மனமோ, ஏற்கனவே பொறாமை, திட்டங்கள், கடந்தகால காயங்கள், எதிர்கால பயங்கள், மற்றும் எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்ற ஆணவத்தால் நிறம்பி வழிகிறது. இறைவனின் அருளும் இயற்கையின் ஈயல்பான சமனிலையும் அங்கே எப்படி நுழைய முடியும்?
அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார், கேட்பதை நிறுத்துங்கள். முதலில் உங்களை வெறுமை ஆக்குங்கள்.
மனம் தனது சொந்த ஆசைகளாலும் எதிர்பார்ப்புகளாலும் நிறைந்திருக்கும் வரை, அது பேரம் பேச மட்டுமே செய்யும். இறைவா, எனது இந்தக் காரியத்தை நிறைவேற்றித்தா, நான் இவ்வளவு காணிக்கை செலுத்துகிறேன் என்பது பக்தி அல்ல. அது பயந்த மனதின் வியாபாரமாகும்.
வெறுமை என்பதன் பொருள் பாத்திரத்தைக் கவிழ்த்து வைப்பதாகும். உங்களின் வழியில் ஏதேனும் தடை வந்தால் அதனுடன் போராடு. உனது முழு சக்தியையும் பயன்படுத்தி அதை உடைத்துவிடு என்று உலகம் உங்களுக்குக் கற்பிக்கிறது. ஆனால் போராட்டமே அறியாமையின் அடையாளம் என்று அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார். மலைகளிலிருந்து இறங்கி வரும் அந்தச் சிறிய நதியைப் பாருங்கள். அதன் வழியில் பல்லாயிரக் கணக்கான எடையுள்ள பாறைகள் குறிக்கிடுகின்றன.
அந்த நதி பாறைகளில் முட்டிக் கொள்கிறதா அல்லது கோபப்பட்டு நின்று விடுகிறதா?
இல்லை, நதி மிகவும் பணிவானது, வளைந்து கொடுக்கும் தன்மையுடையது மற்றும் தனது இயல்பில் வெறுமையானது. அது அந்தக் கடினமான பாறையுடன் சண்டையிடுவதில்லை. அது வெறுமனே அதன் ஓரமாக வளைந்து கடந்து செல்கிறது.
அதன் விளைவு என்னவாகிறது? ஆயிரகணக்கான ஆண்டுகளின் அந்த ஈயல்பான ஓட்டத்தில் அந்த மென்மையான நீர் அத்தகைய பிரம்மாண்டமான பாறைகளைக் கூட உரசி மணலாக மாற்றி விடுகிறது. அஷ்டாவக்கிர கீதையின் ஞானி அந்த நதியைப் போன்றவர். வாழ்க்கையில் பாதகமான சூழ்நிலைகள் வரும்போது வியாபாரத்தில் நஷ்டம், உறவுகளில் கசப்பு அல்லது உடலில் நோய் ஏற்படும்போது அவர் சூழ்நிலைகளுடன் போரிட்டு தனது மன ஆற்றலை வீணாக்குவதில்லை.
அவர் வெறுமையில் நிலைத்திருக்கிறார். இந்த சூழ்நிலை, இயற்கையின் ஒரு திருப்பம். நான் இதற்கு சாட்சி மட்டுமே என்று அவர் கூறுகிறார்.
நீங்கள் எதிர்ப்பை கை விட்ட உடனேயே வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் தங்களின் அழுத்தத்தை இழந்துவிடுகின்றன. பெரும்பாலான பிரச்சினைகள் தீராமல் போவதற்குக் காரணம் நீங்கள் அவற்றை வலுக்கட்டாயமாகத் தீர்க்க முயற்சிப்பதுதான். இடையிலிருந்து உங்களின் ஆணவத்தை நீங்கள் அகற்றும்போது அவை அனைத்தும் தீர்ந்துவிடுகின்றன.
சனாதன மரபில் பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் இதழ்களில் வீற்றிருக்கும் அந்தப் புல்லாங்குழல் வெறும் இசைக்கருவி மட்டும் அல்ல. அது அத்வைத பெறுமையின் மிக ஆழமான அடையாளமாகும். சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
வீணை, சிதார், அல்லது மிருதங்கத்திற்குப் பதிலாக, இறைவன் ஏன் ஒரு சாதாரண மூங்கில் குழாயைத் தனது இதழ்களால் தீண்டினார்? ஏனென்றால் புல்லாங்குழலுக்கு ஒரே ஒரு தனிச்சிறப்பு மட்டுமே உள்ளது. அது உள்ளிருந்து முற்றிலும் வெறுமையாக இருக்கிறது.
அதற்கென சொந்தமாக எந்த ராகமும் இல்லை. அதற்கென எந்த பிடிவாதமும் இல்லை. புல்லாங்குழலின் உள்ளே சிறிதளவு முடிச்சோ அல்லது தடையோ மீதம் இருந்தால் வாசிப்பவரின் மூச்சுக் காற்று தடைப்பட்டு எந்த இசையும் வெளிவராது.
ஏனென்றால் அது உள்ளிருந்து வெறுமையாக, சூனியமாக இருக்கிறது. அதனால்தான் பரமாத்மா அதில் தனது மூச்சுக் காற்றை ஊதும்போது அந்த வெறுமையானது தெய்வீக இசையாக மாறி மூன்று உலகங்களையும் மயக்குகிறது. அஷ்டாவக்கிரர் மன்னர் ஜனகரிடம் இதைத்தான் கூறுகிறார்.
நீங்கள் கடையில் அமர்த்திருக்கும்போதும் எதேனும் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டிய சூழலில் இருக்கும்போதும் குடும்பப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும்போதும் இந்த ராகத்தை நான் பாடுகிறேன் இந்த வியாபாரத்தை நான் நடத்துகிறேன் என்று கூறாதீர்கள். இந்த உடலும் மனமும் அந்த பிரபஞ்ச சக்தியின் புல்லாங்குழல் நடக்க வேண்டிய செயல்கள் இதன் வழியாக நிகழ்ந்து கொண்டு இருக்கின்றன என்று கூறுங்கள். நானே செய்கிறேன் என்ற நானே செய்கிறேன் என்ற கர்த்தா பாவனையின் சுமையை நீங்கள் இறக்கி வைத்து விடும்போது உங்கள் செயலில் எந்தக் களைப்பும் இருக்காது எந்தப் பயமும் இருக்காது இதற்குப் பொறுப்புகளைத் தட்டிக் கழிப்பது என்ற பொருள் அல்ல.
மாறாக நான் தோற்றுவிட்டால் என்ன ஆவது என்ற சுயநலப் பதற்றம் மறையும்போது உங்களின் அறிவும் திறமையும் எந்தத் தடையும் என்றி முழு வீச்சில் செயல்படத் தொடங்குகின்றன. அதன் விளைவாக படைப்பின் உன்னத நன்மைக்கு எது உகந்ததோ அந்தச் செயலே உங்கள் கரங்களால் மிகச் சிறப்பாக நிறைவேறும். வைத்துவிடும்போது உங்கள் செயலில் எந்தக் களைப்பும் இருக்காது எந்தப் பயமும் இருக்காது.
மேலும் படைப்பின் உண்ணத நன்மைக்கு எது உகந்ததோ அந்தச் செயலே உங்கள் கரங்களால் நிறைவேறும். மன்னர் ஜனகர் அஷ்டாவக்ரரின் இந்த சூனிய பாவனையை உள்வாங்கிக் கொண்டபோது அவர் தனது ராஜியத்தைத் துரந்தாரா? பிச்சைப் பாத்திரம் ஏந்தி காடுகளில் அலைந்தாரா? இல்லை. ஜனகர் சக்கரவர்த்தியாகவே தொடர்ந்தார்.
அவர் முன்பைவிடவும் அதிகத் திறமையுடனும் நீதியுடனும் விழிப்புணருடனும் மிதிலையை ஆட்சிசெய்தார். ஆனால் ஒரு அடிப்படையான மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. முன்பு ஜனகர் ராஜ கிரீடத்தின் சுமையால் அழுத்தப்பட்டிருந்தார்.
இப்போது அவர் கிரீடத்தின் கீழே முழுமையான வெறுமையுடன் இருந்தார். நாட்டிற்கு ஏதேனும் நெருக்கடி வந்தால் அவர் பயந்து போய் முடிவெடுப்பதில்லை. ஒரு சாட்சியின் மேலான அமைதியிலிருந்து அவர் முடிவெடுத்தார்.
மிகப் பெரிய வெற்றி கிடைத்தபோது அவர் ஆணவத்தால் நிறையவில்லை. வெற்றியும் தோல்வியும் காலத்தின் நாடக மேடையில் தோன்றும் இரண்டு காட்சிகள் மட்டுமே என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஜனகர் விதேஹர் என்று அழைக்கப்பட்டார்.
அதாவது உடலில் வாழ்ந்துகொண்டு இருந்தாலும் உடலின் பந்தங்களுக்கு முற்றிலும் அப்பார்பட்டவர். அஷ்டாவக்கிர கீதை நமக்கு இதைத்தான் போதிக்கிறது. உலகத்தில் வாழுங்கள்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
