உன்னுடைய எல்லா செயல்களும், எல்லா முயற்சிகளும், எல்லா உழைப்பும் உண்மையில் உன்னுடையதே இல்லை என்று நீ எப்போதாவது சிந்தித்தது உண்டா? இந்த எண்ணம் அதிர்ச்சி அளிப்பதாக தோன்றுகிறது அல்லவா? ஆனால் அஷ்டாவக்கிர கீதை நமக்கு இதைத்தான் சொல்கிறது.
எந்த ஒரு செயலும் உன்னுடையது அல்ல. இது சாதாரண ஒரு வாக்கியம் அல்ல. மாறாக வாழ்க்கையின் உண்மையின் சாராம்சமாகும். இந்த வாக்கியத்தின் ஆழத்திற்குள் நாம் செல்லும்போது நம்முடைய முழு வாழ்க்கையுமே ஒரு மாயை என்பதை நாம் கண்டறிகிறோம். நாம்தான் செய்பவர்கள் கர்த்தா என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் செய்பவர் வேறு யாரோ ஒருவர். அப்படியானால் இந்த உண்மைதான் என்ன? வாருங்கள். இந்த இரகசியத்தை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்போம். நாம் ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம். நாம் கடினமாக உழைக்கிறோம். வெற்றியை பெற முயற்சி செய்கிறோம். துன்பங்களுடன் போராடுகிறோம் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறோம். எல்லாமே நம் கையில் தான் இருப்பது போல எண்ணுகிறோம். ஆனால் உண்மையிலேயே அப்படியா? சற்று சிந்தித்து பார் உன்னுடைய பிறப்பை நீ எப்போதாவது தீர்மானித்தாயா? எந்த குடும்பத்தில் பிறக்க வேண்டும் என்பதை நீ தேர்ந்தெடுத்தாயா? உன்னுடைய சிந்தனை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நீ முடிவு செய்தாயா? இல்லை! இவை அனைத்தும் தாமாகவே நிகழ்ந்தன. அப்படி இருந்தும் நாம்தான் செய்பவர்கள் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார் இதுவே அறியாமையாகும். நான்தான் செய்கிறேன் என்று நீ நினைக்கும் வரை நீ பந்தத்தில் இருக்கிறாய். செயல் உன்னுடையது அல்ல. அது இயற்கையின் விளையாட்டு. நீ வெறும் ஒரு சாட்சி மட்டுமே. சாட்சி பாவனையின் சக்தி என்னவென்றால் நான் செய்பவன் அல்ல என்பதை நீ புரிந்து கொள்ளும்போது அங்கே ஒரு புதிய வாசல் திறக்கிறது. உடல் செயல்படுவதை நீ பார்க்கிறாய். மனம் எண்ணங்களை உருவாக்குகிறது. ஆனால் நீ வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய். இதுவே சாட்சி பாவனையாகும்.
வானத்தில் மேகங்கள் வந்துபோனாலும் வானம் எவ்வாறு எதனாலும் தீண்டப்படாமல் இருக்கிறதோ அதுபோலவே உனக்குள் இருக்கும் உண்மையான நீ ஒருபோதும் பாதிக்கப்படுவதில்லை. இந்த உணர்வை விழிப்படையச் செய். ஏதேனும் வெற்றி கிடைத்தால் அது பிராரப்தத்தின், ஊழ்வினையின் பலன் என்று புரிந்துகொள். ஏதேனும் தோல்வி வந்தால் அதுவும் இயற்கையின் விதி என்பதை அறிந்துகொள். பற்றற்ற மனநிலையுடன் நிஷ்காமிய பாவனையுடன் கடமையை செய்வது மட்டுமே உனது வேலை. பலனை பற்றிய கவலையை விட்டுவிடு ஏனென்றால் பலன் உன் கையில் இல்லவே இல்லை.
இங்குதான் அகங்காரத்தின் அழிவு தொடங்குகிறது. ஆன்மீக பார்வையில் அகங்காரம் என்பது வெறும் கர்வமோ இந்த அகங்காரம் அழியும் போதுதான் செயல் பற்றிய மாயை உடைகிறது. ஏனெனில் நம்முடைய முழு துன்பத்திற்கும் காரணம் இந்த "நான்" என்ற போலியான அடையாளம் மட்டுமே ஆகும். செயல் பற்றிய மாயை உடைகிறது. நம்முடைய முழு துன்பத்திற்கும் காரணம் இந்த நான் மட்டுமே ஆகும். நான் இதைச் செய்தேன். நான் அதைப் பெற்றேன். என் மரியாதை என் கௌரவம் என்ற இந்த எண்ணமே நம்மை கட்டி போடுகிறது.
நான் என்ற உணர்வு இருக்கும் வரை பந்தம் இருக்கும் என்கிறார் அஷ்டாவக்கிரர். ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு துறவியிடம் ஒருவன் வந்து மகாராஜ் நான் இவ்வளவு தவம் செய்தேன். இவ்வளவு ஆன்மீக பயிற்சிகள் செய்தேன். ஆனாலும் என் மனம் இன்னும் அமைதியின்றி இருக்கிறது என்று கூறினான். அந்த துறவி புன்னகைத்து கொண்டே நான் செய்தேன் என்ற எண்ணம் இருக்கும் வரை அமைதியின்மை இருக்கும். நான் என்பதை அழித்துவிடு எல்லாம் அமைதியாகிவிடும் என்றார்.
கர்மயோகத்தின் ரகசியமாக கீதையில் கிருஷ்ணர் கர்மண்யே வாதிகாரஸ்தே மாபலேஷு கதாசன என்று கூறியுள்ளார். அஷ்டாவக்கிரரும் இதே போதனையையே வழங்குகிறார். கடமையைச் செய் ஆனால் அதன் பலனில் பற்று வைக்காதே ஏன்? ஏனென்றால் அந்த பலன் உன்னுடையதே அல்ல. எது நடக்கிறதோ அது நடந்தே தீரும். நீ வெறும் ஒரு கருவி மட்டுமே. இந்த விஷயம் ஆழமாக புரிந்துவிட்டால் வாழ்க்கை இலகுவாகிவிடும். வெற்றியினால் ஆணவமும் இல்லை. தோல்வியினால் துக்கமும் இல்லை. நதி பாய்வது போலவும் மேகம் பொழிவது போலவும் வெறும் அமைதியான பற்றற்ற ஒரு மனநிலை மட்டுமே இருக்கும். சூரியன் பிரகாசிக்கிறது. நான் செய்கிறேன் என்ற எந்த கர்த்தா பாவமும் இன்றி.
முக்தியின் பாதையான அஷ்டாவக்கிர கீதையின் இந்த உண்மை கேட்பதற்கு எளிமையாக தோன்றுகிறது. ஆனால் வாழ்க்கையில் கடைபிடிப்பது கடினம். நாம் பல ஆண்டுகளாக நான் மற்றும் எனது என்பதில் கட்டுண்டு கிடப்பதால் இந்த மாயையை விட்டு விடுவது நமக்கு பயமாக தோன்றுகிறது. ஏனென்றால் சிறுவயதிலிருந்தே நமது சாதனைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் தான் நமது அடையாளம் என்று பழக்கப்பட்ட மனதிற்கு அந்த கட்டுப்பாட்டை கைவிடுவது தன்னையே இழப்பது போன்ற ஒரு பாதுகாப்பின்மையை உருவாக்குகிறது. ஆனால், அந்த பயத்தைக் கடந்து, அகங்காரத்தின் பிடியை தளர்த்துவதுதான் உண்மையான முக்தியாகும். ஆனால் இதுவே முக்தியாகும். எந்த ஒரு செயலும் உன்னுடையது அல்ல என்பதை நீ அறிந்து கொள்ளும் போது, பாரம் இலகுவாகி விடுகிறது.
இந்த படைப்பை இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த எல்லையற்ற உணர்வின் ஒரு பகுதியாக, உன்னை நீ உணர தொடங்குகிறாய். பிறகு, வாழ்க்கை ஒரு லீலையாக மாறிவிடுகிறது. செய்பவனும் அல்ல, அனுபவிப்பவனும் அல்ல. நான் எதுவும் செய்யவில்லை என்ற எண்ணம் மனதில் எழும்போது பிறகு இவையெல்லாம் எப்படி நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்ற ஒரு கேள்வி எழுகிறது. அனைத்தையும் இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த சக்தி எது?
அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார், யார் இந்த படைப்பை உருவாக்கினாரோ, யார் நதிகளை ஓடச் செய்தாரோ பறவைகளுக்கு பாட கற்றுக் கொடுத்தாரோ, அவரே உனக்குள்ளும் செயல்களை செய்து கொண்டிருக்கிறார். நீ வெறும் ஒரு கருவி மட்டுமே. ஒரு குயவன் சக்கரத்தில் பானையை உருவாக்குகிறான். பானை தானாகவே உருவாகிவிடுமா? இல்லை. குயவனின் கைகளாலேயே அது வடிவம் பெறுகிறது. அதுபோலவே இந்த உடல், இந்த மனம், இந்த புத்தி, இவை அனைத்தும் அந்த பரம்பொருளின் கருவிகளே ஆகும். இந்த உணர்வு விழித்தெழும்போது அகங்காரத்தின் சுமை குறையத் தொடங்குகிறது.
கர்மத்தில் இருந்து விடுதலை என்பதன் பொருளை சிலர் கர்மம் என்னுடையது இல்லை என்றால் நான் ஏன் சும்மா உட்காரக்கூடாது எதையுமே செய்யாமல் இருந்து விடலாமே என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் இது முற்றிலும் தவறான புரிதலாகும். செயலற்ற தன்மையோ அல்லது நமது அன்றாட கடமைகளில் இருந்து தப்பித்து ஓடுவதோ ஒருபோதும் விடுதலை ஆகாது. உடல் அளவில் உழைப்பதையோ, குடும்பம் மற்றும் சமூகத்திற்கான பொறுப்புகளை சிறப்பாக நிறைவேற்றுவதையோ நிறுத்தச் சொல்லவில்லை. மாறாக அந்த செயல்களின் போது மனதிற்குள் எழும் உரிமை கோரலையும், பதற்றத்தையும் மட்டுமே விடச் சொல்லப்படுகிறது. செயலற்ற தன்மை விடுதலை அல்ல. அஷ்டாவக்கரரின் செய்தி என்னவென்றால் நீ கர்மத்தை விட்டுவிடு என்பதல்ல. மாறாக நானே செய்கிறேன் என்ற கர்த்தா பாவனையை விட்டுவிடு என்பதுதான்.
கர்மங்கள் இயற்கையின் விதிப்படி நடந்து கொண்டேதான் இருக்கும் ஆனால் நீ அவற்றால் கட்டுப்படமாட்டாய் ஒரு இலை காற்றின் அசைவால் ஆடுகிறது. நான் ஆடுகிறேன் என்று அந்த இலை நினைக்கிறதா இல்லை அது வெறுமனே இயற்கையின் விதியோடு இணைந்து செல்கிறது அது போலவே நீ கர்த்தா அல்ல என்பதை எப்போது உணர்ந்து கொள்கிறாயோ அப்போது கர்மங்கள் உனக்கு பந்தமாக இருப்பதில்லை. நீ சுதந்திரமானவனாகி விடுகிறாய். கர்மங்களை செய்து கொண்டிருந்தாலும் கர்மம் செய்யாதவனாகவே இருக்கிறாய். வாழ்க்கை என்பது ஒரு நாடகம். இந்த உலகத்தை ஒரு நாடகமாக புரிந்துகொள், உனக்கு ஒரு கதாபாத்திரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சில சமயம் நீ அரசன் ஆகிறாய்! சில சமயம் பிச்சைக்காரன் ஆகிறாய்! சில சமயம் இன்பக் கடல் அலைமோதுகிறது! சில சமயம் துன்ப புயல் வீசுகிறது! ஆனால் நினைவில் கொள் வெளியே தெரிவது நீ அல்ல இவை அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சாட்சியே நீ!
ஒரு நடிகன் மேடையில் அழுவது போலவும் சிரிப்பது போலவும் நடித்தாலும் மனதளவில் அதனுடன் ஒன்றி போவதில்லை. இதெல்லாம் வெறும் நாடகம் என்பது அவனுக்கு தெரியும். அதுபோலவே வாழ்க்கையும் ஒரு லீலை என்பதை நீ புரிந்து கொள்ளும்போது, இன்பமும் துன்பமும் சில சமயம் கடந்த கால நினைவுகள், சில சமயம் எதிர்கால கவலைகள் என எழுகின்றன. இந்த எண்ணங்கள் நம்முடையவை என்று நாம் நினைத்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரர் கேட்கிறார் இந்த எண்ணங்களை நீயா உருவாக்கினாய்? இல்லை வானத்தில் மேகங்கள் மிதந்து செல்வது போல அவை தாமாகவே வந்து போகின்றன. நான் எண்ணங்கள் அல்ல. எண்ணங்களின் சாட்சி மட்டுமே என்பதை நீ கவனிக்க தொடங்கும்போது மனதின் அடிமைத்தனம் முடிவுக்கு வருகிறது. எண்ணங்கள் வந்தாலும் போனாலும் நீ அசைக்க முடியாதவனாக, நிலையாக இருக்கிறாய். மேலே எவ்வளவுதான் புயல் அலைகள் அடித்தாலும் கடலின் ஆழத்தில் அமைதி நிலவுவது போல நீ இருக்கிறாய். சுய அறிதல் என்பதே இறுதியில் மிகப்பெரிய கேள்வியாகும்.
அப்படி என்றால் நான் யார் என்பதை நீ அறியாதவரை எல்லா அறிவும் முழுமையற்றதே. அஷ்டாவக்கரர் கூறுகிறார், அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன் நீயே. ஆனால் உன்னை யாராலும் பார்க்க முடியாது. அனைத்தையும் அறிந்தவன் நீயே ஆனால் உன்னை யாராலும் அறிய முடியாது. இந்த உண்மையை வார்த்தைகளால் அல்ல அனுபவத்தாலேயே அறிய வேண்டும். நீ தியானத்தில் அமர்ந்து அனைத்து எண்ணங்கள் உணர்வுகள் மற்றும் அடையாளங்களை விட்டுவிடும்போது, அது மட்டுமே எஞ்சி இருக்கும். அது தூய உணர்வு. பெயரும் இல்லை உருவமும் இல்லை. செய்பவனும் இல்லை, அனுபவிப்பவனும் இல்லை. வெறுமனே இருத்தல் மட்டுமே நிலையான எல்லையற்ற உந்துதல். இந்த ஞானம் வெறும் தத்துவம் அல்ல, இது வாழும் கலை. அன்றாட வாழ்க்கையில் நான் செய்பவன் அல்ல என்பதை நீ நினைவில் கொள்ளும்போது வாழ்க்கை எளிமையாகிவிடும். அகங்காரமும் இல்லை, அவமானம் பற்றிய பயமும் இல்லை. பேராசையும் இல்லை, மோகமும் இல்லை. நீ மட்டுமே இருக்கும் ஒரு தூய நீரோட்டம் அது. அங்கே உனது இருப்பு மட்டுமே போதுமானது.
ஒவ்வொரு செயலின் பின்னாலும் ஒளிந்திருக்கும் நான் செய்கிறேன் என்ற எண்ணத்தை அடையாளம் கண்டுகொள். ஒரு நாள் அந்த தருணம் வரும். அப்போது நான் இருக்கிறேன் என்பதை நீ முழுமையாக அறிந்து கொள்வாய். இது மட்டுமே போதும்.
இயற்கையின் நடனத்தைப் பார். இந்த உலகம் எப்படி இயங்குகிறது? மரங்கள் சிந்திக்காமல் கனிகளை தருகின்றன. நதிகள் சோர்வடையாமல் பாய்க்கின்றன. சூரியன் நிற்காமல் பிரகாசிக்கிறது. இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று இதை நான் செய்கிறேன் என்று நினைக்கிறதா? இல்லை. இவை அனைத்தும் இயற்கையின் இயல்பான நடனம்.
நீயும் நீயும் கூட இந்த நடனத்தின் ஒரு பகுதியே. நீ உன்னை செய்பவனாக கருதும் வரை மட்டுமே மன அழுத்தம் இருக்கும். இந்த முழு பிரபஞ்சமும் எந்த ஓட்டத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறதோ அதே ஓட்டத்தில் தான் நீங்களும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை புரிந்து கொள். உங்களின் விருப்பம் இல்லாமலேயே சில நிகழ்வுகள் நடந்துவிடுவதை நீங்கள் எப்போதாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? சில நேரங்களில் நீங்கள் கற்பனை கூட செய்து பார்க்காத ஒன்று திடீரென கிடைத்துவிடுகிறது. சில நேரங்களில் எந்த தவறும் இல்லாமலேயே தோல்வி கிடைத்து விடுகிறது. இதுதான் நியதி.
அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார். எது நடக்க வேண்டுமோ அது நடந்தே தீரும். உங்களின் பங்கு வெறுமனே அதை பார்ப்பது மட்டுமே. ஒரு விதை பூமியில் கிடக்கிறது. தான் எப்படி மரமாக மாறப்போகிறோம் என்பது அதற்கு தெரியாது. ஆனால் வெயிலும், நீரும் மண்ணும் அது எங்கு செல்ல வேண்டுமோ அங்கே அதை அழைத்துச் செல்கின்றன. அதேபோலத்தான் உங்களின் வாழ்க்கையும் உங்கள் கைகளில் இல்லாத அந்த திசையை நோக்கியே நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பிறகு ஏன் கவலை? ஆன்மாவின் விரிவாக்கம். உங்களின் உடல் சிறியது. ஆனால் உங்களின் உணர்வு எல்லையற்றது. நான் இந்த உடல் என்று நீங்கள் நம்பும்போது உங்களை நீங்களே சுருக்கிக் கொள்கிறீர்கள். ஆனால் இதை பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனே நான் என்ற உணர்வு விழித்தெழும்போது இந்த முழு பிரபஞ்சமும் உங்களுடையதாகி விடுகிறது.
ஒரு குளத்தில் நிலவின் பிரதிபலிப்பு தெரிகிறது. நிலவு அங்கேதான் இருக்கிறதா? இல்லை. அது வானத்தில் தான் உள்ளது. ஆனால் பிரதிபலிப்பு அதை குளத்தின் ஒரு பகுதியாக மாற்றி விடுகிறது. அதுபோலவே நீங்களும் இந்த உடலுக்குள் மட்டும் கட்டுப்பட்டவர் அல்ல. அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கி இருக்கும் அந்த எல்லையற்ற வானமே நீங்கள். பக்தியும் சரணாகதியும் நான் எதையும் செய்யவில்லை என்ற ஞானம் ஏற்படும்போது பிறகு ஒரே ஒரு வழிதான் எஞ்சியுள்ளது. சரணாகதி! நடப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். கொடுக்கப்படுவதை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். இதுவே பக்தியாகும்.
பகவான் கிருஷ்ணர் கீதையில் கூறினார், சர்வ தர்மான பரித்யஜ்ய மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ. அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு என்னிடம் சரணடைவாயாக. இந்த சரணாகதி என்பது எந்த ஒரு பலவீனமும் அல்ல. மாறாக அதுவே மேலான சக்தியாகும். அனைத்தும் அவனது கைகளில் தான் உள்ளது என்பதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் போது உங்கள் இதயம் லேசாகி விடுகிறது. எந்த பயமும் இல்லை. எந்த கவலையும் இல்லை. நடப்பவை அனைத்தும் மிகச் சிறந்தவையே என்ற ஒரு ஆழமான நம்பிக்கை மட்டுமே இருக்கும். மௌனத்தின் மொழி. இந்த உண்மையை வார்த்தைகளுக்குள் கட்டி போட முடியாது. இதை மௌனத்தில் மட்டுமே உணர முடியும். நீங்கள் அமைதியாக இருக்கும்போது மனதின் அனைத்து இறைச்சல்களும் அடங்கும்போது அந்த உண்மை தானாகவே வெளிப்படுகிறது.
அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார் ஞானம் மௌனத்தில் உள்ளது. வார்த்தைகளில் அல்ல. ஒரு ஆழமான நதியின் மேற்பரப்பில் அலைகள் இருக்கும். ஆனால் உள்ளே ஆழத்தில் அமைதி இருக்கிறது. அதுபோலவே உனக்குள்ளும் ஓர் ஆழம் இருக்கிறது. அங்கே அனைத்தும் அமைதியாக இருக்கிறது. அங்கே செல் அங்கேதான் உனது உண்மையான சுயரூபம் உனக்கு காண்பிக்கப்படுகிறது. இது ஒவ்வொரு கணத்தின் விழிப்புணர்வாகும். நீ நடக்கும்போது கால்கள் தான் நடக்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள். நீ அல்ல. நீ சிந்திக்கும் போது எண்ணங்கள் தான் வந்து செல்கின்றன என்பதை அறிந்து கொள். நீ அவற்றை உருவாக்கவில்லை. அதேபோல் அன்றாட வாழ்க்கையில் யாராவது உன்னை புகழும் போதோ அல்லது விமர்சிக்கும் போதோ உடனே எதிர்வினை ஆற்றுவதற்கு பதிலாக அந்த பாராட்டுக்கும் கோபத்திற்கும் மனது எவ்வாறு துடிக்கிறது என்பதை சற்று தள்ளி நின்று கவனித்து பார்! அறிந்து கொள்! நீ அவற்றை உருவாக்கவில்லை. மெல்ல மெல்ல இந்த உணர்வு மிகவும் ஆழமாகி உனது வாழ்க்கை முழுவதுமே தியானமாக மாறிவிடும். ஒவ்வொரு கணத்திலும் உனக்கு அதே அனுபவம் ஏற்படும். நான் அல்ல அதுவே இருக்கிறது. பிறகு வாழ்க்கை ஒரு கொண்டாட்டமாக மாறிவிடும். முடிவல்ல தொடக்கம். இந்த பயணம் ஒருபோதும் முடிவதில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய அனுபவம். ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு புதிய உண்மை. ஆனால் ஒருமுறை நீ இந்த பாதையில் நடக்க தொடங்கிவிட்டால் திரும்பிப் பார்க்க மாட்டாய். ஏனென்றால் உனக்கு எந்த கர்மாவும் இல்லை என்பதை இப்போது நீ அறிவாய். உனக்கு எந்த பந்தமும் இல்லை. நீ இருக்கிறாய். அவ்வாறு இருத்தல் மட்டுமே உனது தர்மம்.
இப்போது நீ எதைத் தேர்ந்தெடுப்பாய்? நானே செய்பவன் என்ற மாயையை தொடரப் போகிறாயா? அல்லது உனக்கு முழுமையான சுதந்திரத்தை தரும் அந்த உண்மையாக வாழப் போகிறாயா? தேர்வு உன்னுடையது அல்லது ஒருவேளை அந்த தேர்வும் உன்னுடையது இல்லையோ? ஏனென்றால் உண்மையை அறிய வேண்டும் என்ற இந்த ஆன்மீக தேடல் கூட உரிய நேரத்தில் இயற்கையின் அருளாலேயே நமக்குள் விழித்தெழுகிறது. அத்தகைய விழிப்புணர்வு பிறக்கும் போது தான் நாம் இன்ப துன்பங்களுக்கு அப்பால் செல்லத் தொடங்குகிறோம். அதுவரை நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்றோ அல்லது நான் துக்கமாக இருக்கிறேன் என்றோ நம்மை உணர்ச்சிகளோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் வரை நாம் பந்தத்தில் தான் இருக்கிறோம். ஆனால் இன்பமும் துன்பமும் மனதின் முற்றத்திற்கு வந்து செல்லும் விருந்தினர்கள் என்ற புரிதல் ஏற்படும்போது, நாம் அவற்றிலிருந்து விடுபட்டு விடுகிறோம். அவை வந்து போகட்டும். ஆனால் நாம் அவற்றால் தீண்டப்படாமல் இருப்போம்.
ஒருமுறை ஒரு சீடன் குருவே துன்பம் எப்படி நீங்கும் என்று கேட்டான். குரு புன்னகைத்துக் கொண்டே துன்பத்தை நீக்க நினைக்காதே நீ துன்பப்படுபவன் அல்ல என்பதை மட்டும் அறிந்துகொள். அந்த துன்பத்தை பார்த்துக் கொண்டிருப்பவனே நீதான் என்றார். இதுவே ஆனால் உண்மை என்னவென்றால் செய்பவனும் அனுபவிப்பவனும் ஆகிய இரண்டுமே கீழ்நோக்கிய அம்புக்குறி. மனதின் விளையாட்டுகள் தான். நீ ஆழமாக பார்க்கும்போது அங்கே செய்பவனும் இல்லை அனுபவிப்பவனும் இல்லை என்பதை உணர்வாய் அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு தூய சாட்சி உணர்வு மட்டுமே அங்கு உள்ளது. எப்படி சினிமா திரையானது திரைப்படத்தை காட்டினாலும் தான் மட்டும் அதனால் எந்த பாதிப்பும் அடையாமல் இருக்கிறதோ அதுபோலவே நீயும் இருக்கிறாய். இந்த உலகின் காட்சிகள் உன் முன்னே வந்து போய்க்கொண்டே இருந்தாலும் நீ அவற்றிலிருந்து வேறுபட்டவன்.
செல்வமோ அல்லது சுகபோக வசதிகளோ கிடைத்துவிட்டால் சுதந்திரம் கிடைத்துவிடும் என்று மக்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார் நான் என்ற உணர்வே இல்லாமல் போகும்போதுதான் உண்மையான சுதந்திரம் கிடைக்கிறது. எதுவரை உன்னை நீயே செய்பவனாக கருதுகிறாயோ, அதுவரை நீ கட்டுப்பட்டவனாகவே இருக்கிறாய். ஒரு பறவையை பார். அது தன் சிறகுகளை குறித்து பெருமைப்படுவதும் இல்லை, பறப்பதற்கான புகழை தனதாக்கிக் கொள்வதும் இல்லை. அது இயல்பாகவே பறக்கிறது. இதுவே உனது உண்மையான நிலை. எந்த ஒரு அகங்காரமும் இன்றி, எந்த ஒரு உரிமை கோரலும் இன்றி, வெறுமனே இருத்தல். ஞானமும், அனுபவமும். இந்த உண்மையை வெறுமனே படிப்பதாலோ, அல்லது கேட்பதாலோ மட்டும் அறிந்து கொள்ள முடியாது. இது அனுபவத்தால் உணர வேண்டிய ஒன்று.
உப்பின் சுவையை அதை சுவைப்பதன் மூலம் மட்டுமே அறிய முடியும் என்பது போல இந்த ஞானமும் நேரடி அனுபவத்தின் மூலமே கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் சில கணங்களை இதற்காக ஒதுக்கு. அப்போது நீ வெறுமனே அமர்ந்து மூச்சு உள்ளே வருவதையும் வெளியே செல்வதையும் கவனி. இதயம் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. எண்ணங்கள் வந்து போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் நீ வெறுமனே அதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய். இதுவே தியானம். இதுவே சாதனை. உலக வாழ்க்கையில் இருக்கும்போது இந்த ஞானத்தை பெறுவதற்கு துறவரம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரரின் பாதையோ இல்லறத்தில் இருந்தபடியே இறைவனை அடையும் பாதையாகும்.
அஷ்டாவக்கிர கீதையின் உபதேசத்தைப் பெற்ற மன்னர் ஜனகர் கூட காட்டுக்கு செல்லாமல் ஒரு மாபெரும் நாட்டை ஆட்சி செய்து கொண்டே தன் கடமைகளுக்கு நடுவே இந்த பூரண விடுதலையை அடைந்தார் என்பதே இதற்கு சிறந்த சான்றாகும். எனவே நீ எங்கும் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உன் பொறுப்புகளை செய்து கொண்டே வாழ்க்கையை பார்க்கும் கோணத்தை மட்டும் மாற்றினால் போதும். இறைவனை அடையும் பாதையாகும். தங்க வளையல், மாலை அல்லது மோதிரம் ஆகியவை வெவ்வேறு வடிவங்களை பெற்றாலும் தங்கம் எப்போதும்.
இவை அனைத்தும் இறைவனின் திருவிளையாடலே என்ற ஞானம் ஏற்படும்போது அன்பு மட்டுமே ஒரே உண்மையான மொழியாக எஞ்சி இருக்கும். எதை செய்தாலும் அன்போடு செய். எது கிடைத்தாலும் அன்போடு ஏற்றுக்கொள். ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்கு எப்படி தன்னலமற்ற அன்பை கொடுக்கிறாளோ அப்படியே நீயும் இந்த உலகைப் பார். எதையும் அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையும் இல்லை எதையும் இழந்துவிடுவோம் என்ற பயமும் இல்லை. வெறும் அன்பு மட்டுமே தூய்மையானது மாசற்றது.
இறுதி உண்மை என்னவென்றால் இந்த பயணத்திற்கு முடிவே இல்லை. ஏனெனில் இந்த பயணமே இலக்காகும். ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு புதிய அனுபவம். ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு புதிய உண்மை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். நான் எதையும் செய்யவில்லை என்ற அனுபவம் உனக்கு ஏற்படும் நாளன்று உனக்கு உண்மையான அமைதி கிடைக்கும். அப்போது உனது வாழ்க்கை ஒரு நதியைப் போல பாய தொடங்கும். நிற்காமல் சோர்வடையாமல் எந்தப் போராட்டமும் இல்லாமல். ஏனென்றால் அந்த நதியை ஓடச்செய்பவன் வேறொருவன் என்பதை நீ அறிந்து கொள்வாய். நீ வெறுமனே பாய்ந்தோடும் நீரை போல தூய்மையாகவும் சுதந்திரமாகவும் இருக்கிறாய். ஆகவே இப்போதே விழித்தெழு நீ எதை தேடிக் கொண்டிருக்கிறாயோ அது நீதான் என்பதை பார்த்து தெரிந்து கொள்!
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
