ஒரு நாள் மாபெரும் அறிஞரான வந்தி என்பவருடன் நடந்த தத்துவ விவாதத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டு அஷ்டவக்கிரரின் தந்தை சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ளார் என்பதை அவர் அறிந்தார். தாமே ஜனக மகாராஜாவின் அரசபைக்கு செல்ல முடிவு செய்தார். அரசவை நிரம்பி இருந்தது. பல தேசங்களைச் சேர்ந்த அறிஞர்கள் அங்கு அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது வளைந்த உடலை கொண்ட ஒரு சிறுவன் சபைக்குள் நுழைவதை கண்டதும் அங்கிருந்த பெரும்பாலான மக்கள் சிரிக்க தொடங்கினர். சிரிப்பொலி அரண்மனை முழுவதும் எதிரொலித்தது. அஷ்டாவக்கிரர் புன்னகைத்தார்.
ஜனக மகாராஜா ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார் எல்லோரும் உன்னை பார்த்து சிரிக்கிறார்கள் இது புரிகிறது ஆனால் நீ ஏன் சிரிக்கிறாய்?
அஷ்டாவக்கிரர் அமைதியான குரலில் கூறினார். மன்னா நான் அறிஞர்களின் சபைக்கு வந்திருப்பதாக நினைத்து சிரிக்கிறேன். ஆனால் இங்கு தோலை மட்டும் பார்த்து மதிப்பிடுபவர்களே அமர்ந்துள்ளனர். இவர்களுக்கு உடல் மட்டுமே தெரிகிறது. ஆன்மா அல்ல.
ஒரு கணம் முன்பு சிரித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் இப்போது மௌனமாகிவிட்டனர். ஜனக மகாராஜாவின் கண்களில் முதல் முறையாக பணிவு தெரிந்தது. இது ஒரு சாதாரண சிறுவன் அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தார். இங்கிருந்துதான் அஷ்டாவக்கிரர் முதல் போதனை தொடங்குகிறது.
அவர் கூறினார் தன்னை உடலாக நினைப்பவனே பிறப்பு மற்றும் இறப்பைக் கண்டு அஞ்சுகிறான். தன்னை ஆன்மாவாக உணர்ந்தவனுக்கு பிறப்பின் பயமும் இல்லை இறப்பின் பயமும் இல்லை.
சபையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு இளம் பிராமணர் கேள்வி எழுப்பினார். நான் உடல் இல்லை என்றால் இந்த வலி யாருக்கு ஏற்படுகிறது? பசி யாருக்கு எடுக்கிறது? அவமானம் யாருக்கு உணர்த்தப்படுகிறது?
அதற்கு அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார். நீ கனவு காணும்போது அந்த கனவு உடலும் இன்ப துன்பங்களை அனுபவிக்கிறது. ஆனால் விழித்தெழுந்த பின் அந்த கனவு உடல் உண்மையாக இருக்குமா?
பிராமணர் இல்லை என்றார். அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார்.
அதேபோல்தான் விழிப்பு நிலையில் உள்ள இந்த உடலும் உணர்வின் முன் தோன்றும் ஒரு அனுபவம் மட்டுமே நீ அனுபவிப்பவன் அனுபவம் அல்ல!
அரச சபையில் ஆழ்ந்த மௌனம் நிலவியது.
ஜனக மகாராஜாவின் உள்ளே பல ஆண்டுகளாக எழுந்து கொண்டிருந்த கேள்விகள் முதன்முறையாக அடங்க தொடங்கின.
அஷ்டாவக்கிரர் மேலும் தொடர்ந்தார் ஒரு மனிதன் ஏழையாக இருப்பதோ நோயாளியாக இருப்பதோ அல்லது துக்கப்படுவதோ உலகத்தின் மிகப்பெரிய தவறு அல்ல அவன் தன்னை உடலாக நினைத்திருப்பதே மிகப்பெரிய தவறாகும் அவர் அருகில் இருந்த ஒரு தங்க பாத்திரத்தை எடுத்தார் இந்த பாத்திரத்தில் கங்கை நீர் இருந்தால், பாத்திரம் புனிதமானதா அல்லது நீரா என்று கேட்டார்.
சபையினர் நீர் என்று பதிலளித்தனர்.
அதில் உள்ள நீரை வெளியேற்றி விட்டால் பாத்திரம் வெறும் பாத்திரமாகவே எஞ்சிவிடும்
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் சரியாக அதேபோல்தான் உடலும் ஒரு பாத்திரம் உணர்வே ஆன்மாவே அதன் உண்மையான சாரம் மக்கள் பாத்திரத்தை அலங்கரிப்பதிலேயே தங்கள் வாழ்நாளை கழித்து விடுகிறார்கள் ஆனால் உள்ளே இருக்கும் அமிர்தத்தை அவர்கள் உணர்வதே இல்லை.
ஜனக மகாராஜா இப்போது முற்றிலுமாக ஒரு சீடனை போல கேட்டுக் கொண்டிருந்தார் பகவானே நான் உண்மையில் ஆன்மா என்றால் அதை நான் எப்படி உணர்வது என்று அவர் கேட்டார் அஷ்டாவக்ரடர் புன்னகைத்தார் அனுபவத்தை பெறவேண்டியதில்லை. மாயையை மட்டும் கைவிட வேண்டும் சூரியனை ஒளிரச் செய்ய வேண்டியதில்லை. மேகங்கள் மட்டுமே விலகுகின்றன. நீ இப்போதும் அதே தூய்மையான உணர்வாகவே இருக்கிறாய். மனம் மட்டுமே உன்னை உடல் பெயர் உறவுகள் மற்றும் அகங்காரம் என்ற மேகங்களுக்குள் மறைத்து வைத்துள்ளது.
சபையில் அமர்ந்திருந்த பல அறிஞர்களின் தலைகள் குனிந்தன. பல வருடங்களாக தாங்கள் சாஸ்திரங்களை படித்தும் தங்களை அறியவில்லை என்பதை அவர்கள் முதல்முறையாக உணர்ந்தனர் அஷ்டவக்கிரர் இறுதியாக கூறினார்
நீ உன்னை உடலாக நினைக்கும் வரை ஒவ்வொரு மாற்றமும் உனக்கு பயத்தை தரும் இளமை போகும் அழகு போகும் செல்வம் போகும் உறவுகள் மாறும் கடைசியில் உடலும் அழிந்துவிடும் ஆனால் தன்னை ஒரு தூய்மையான சாட்சியாக அறிந்தவனிடமிருந்து எதையும் பறிக்க முடியாது.
மன்னர் ஜனகர் அன்று வெகு நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குள் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்கு தெரியாத கதவு திறந்தது போல் அவர் உணர்ந்தார். பல வருடங்களாக அவரை அமைதியற்றதாக்கிய கேள்விகளுக்கான பதில் வார்த்தைகளில் அல்லாமல் மௌனத்தில் கிடைக்க தொடங்கியது. அன்றைய தினம் அஷ்டாவக்கரின் முதல் போதனை மன்னர் ஜனகருடன் மட்டும் நின்றுவிடாமல் பல யுகங்களாக மனித குலத்திற்கான அழியாத செய்தியாக மாறியது.
நீ உடல் அல்ல நீ தூய்மையான சுதந்திரமான எல்லையற்ற மற்றும் எப்போதும் பிரகாசிக்கும் உணர்வு ஆவாய் இதுவே ஒட்டுமொத்த ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் படியாகும். மன்னர் ஜனகர் அன்று அரண்மனைக்கு திரும்பினார் ஆனால் அவரது மனம் முன்பு போல் இல்லை அரண்மனை அங்கேயே இருந்தது அரியாசனம் அங்கேயே இருந்தது வீரர்கள் அமைச்சர்கள் ராணிகள் வேலையாட்கள் என எல்லாம் அப்படியே இருந்தன ஆனால் ஆனால் அவருக்குள் ஏதோ மாறிவிட்டது இரவு ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது. அரண்மனையின் பறந்த முற்றத்தில் சந்திரனின் குளிர்ந்த ஒளி பரவி கொண்டிருந்தது அனைவரும் உறங்கிவிட்டனர் ஆனால் ஜனகரின் கண்களில் தூக்கமில்லை அவர் தனியாக அரண்மனை மொட்டை மாடியில் உலாவி கொண்டிருந்தார் அவர் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து கொண்டிருந்தது.
நான் உடல் இல்லை என்றால் பிறகு எனக்கு எதற்காக துக்கம் ஏற்படுகிறது? நான் ஆன்மா என்றால் நான் ஏன் இன்னும் அமைதியற்று இருக்கிறேன். அடுத்த நாளே அவர் அஷ்டாவக்கிரரை மீண்டும் அரச சபைக்கு அழைத்தார். சபை முன்பை விட பிரம்மாண்டமாக இருந்தது.தொலை தூரத்திலிருந்து ரிஷிகள், முனிவர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் வந்திருந்தனர். மன்னர் ஜனகரையே மௌனமாக்கிய இந்த இளம் முனிவர் அப்படி என்ன ஞானத்தை வழங்குகிறார் என்பதை அனைவரும் அறிய விரும்பினர்.
மன்னர் ஜனகர் கை கூப்பி பகவானே நான் உடலில்லை என்று நீங்கள் கூறினீர்கள். ஆனால் என் மனம் இன்னும் ஆசைகள், பயம், கோபம் மற்றும் கவலையால் நிரம்பியுள்ளது. ஆன்மா சுதந்திரமானது என்றால் இந்த பந்தம் எங்கிருந்து வந்தது என்று கேட்டார்.
அஷ்டாவக்கரர் புன்னகைத்தார். சபையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு வீரரை அவர் அழைத்தார். சொல் ஒரு பறவையை தங்க கூண்டில் அடைத்து வைத்தால் அது சுதந்திரமாக இருக்குமா? என்று கேட்டார்.
அதற்கு அந்த வீரன் இல்லை குருதேவா கூண்டு தங்கமாக இருந்தாலும் அது சிறைதான் என்றான்.
அஷ்டாவக்கரர் மீண்டும் கேட்டார். கூண்டின் கதவு திறந்திருந்தும் பறவை தானாகவே வெளியே வரவில்லை என்றால் வீரன் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு அப்போது பந்தம் கூண்டினுடையது அல்ல அதனுடைய பயத்தின் உடையது என்றான்.
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இதுதான் மனிதனின் நிலையும்.
சபை அமைதியானது.
அவர் மேலும் கூறினார் ஆன்மா ஒருபோதும் பந்தப்படுவதில்லை அது ஆகாயத்தை போல முடிவற்றது பந்தம் என்பது மனதினுடையது மட்டுமே!
ஒரு முதிய அறிஞர் கேள்வி எழுப்பினார் மனமே பந்தம் என்றால் நாம் மனதை அழித்து விட வேண்டுமா?
அஷ்டாவக்கரர் தலை அசைத்து இல்லை மனம் எதிரி அல்ல அதனுடன் நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதே எதிரி என்றார்.
அருகில் இருந்த ஒரு கண்ணாடியை அவர் எடுத்தார். இந்த கண்ணாடியில் உன் முகத்தை பார். முதியவர் பார்த்தார்.
இப்போது கண்ணாடியில் தூசி படிந்துவிட்டால் உன் முகம் மாறிவிடுமா? இல்லை. தூசி பிம்பத்தை மட்டுமே மறைக்கிறது. முகத்தை அல்ல. அஷ்டாவகரர் கூறினார். இதேபோல் ஆசைகள், பயம், பேராசை மற்றும் அகங்காரம் ஆகியவை மனதின் மீது படிந்துள்ள தூசியாகும் அவை ஆன்மாவை மறைப்பதில்லை அதன் அடையாளத்தை மட்டுமே மங்கலாக்குகின்றன.
மன்னர் ஜனகர் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அஷ்டாவக்ரர் அவரை பார்த்து கேட்டார். மன்னா ஒரு நபர் கனவில் தன்னை ஒரு கைதியாக பார்த்தால் அவரை விடுவிக்க சிறையை உடைக்க வேண்டுமா?
ஜனகர் கூறினார் இல்லை அவர் விழித்தெழ வேண்டும் அவ்வளவுதான்.
அஷ்டாவக்கரர் புன்னகைத்தார். இதுதான் இரண்டாவது பாடம். நீ உலகத்திலிருந்து தப்பியோட வேண்டியதில்லை. உனக்குள் நீ விழித்தெழுந்தால் மட்டுமே போதும். சபையில் இருந்த ஒரு இளைஞன் கேட்டான், குருதேவா மனம் ஏன் இவ்வளவு சஞ்சலமாக இருக்கிறது?
அதற்கு அவர் ஏனென்றால் அது ஒவ்வொரு கணமும் ஏதோ ஒன்றை பிடித்துக் கொள்ள விரும்புகிறது. செல்வம் கிடைத்தால் இன்பம் கிடைக்கும், மரியாதை கிடைத்தால் அமைதி கிடைக்கும். உறவுகள் அமைந்தால் முழுமை கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறது. ஆனால் தன்னை அறிந்தவன் முழுமை வெளியில் இல்லை தனக்குள்ளே தான் இருக்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்கிறான் என்றார். அவர் ஒரு அழகான கதையை சொன்னார் அது குரங்கும் பானையும் பற்றிய கதை ஒரு காட்டில் வேடன் ஒருவன் குரங்குகளை பிடிப்பதற்காக ஒரு பானைக்குள் இனிமையான பழங்களை போட்டு வைப்பான் அந்த பானையின் வாய் மிகவும் சிறியதாக இருக்கும் அதில் திறந்த கையை உள்ளே விட முடியும் ஆனால் மூடிய கைமுட்டியை வெளியே எடுக்க முடியாது குரங்கு பழத்தை பிடித்து கொள்ளும் அது பழத்தை விட்டுவிட்டால் உடனடியாக விடுபட்டுவிடும் ஆனால் பேராசை அதனை விட அனுமதிக்காது அது முழு பலத்துடனும் தனது கையை வெளியே இழுத்துக் கொண்டே இருக்கும் அந்த நேரத்தில் வேடன் வந்து அதனை பிடித்துக் கொள்வான் வேடன் இந்த உலகம் அல்ல பழங்கள் ஆசைகள் பானை மனம் யாரோ உங்களை கட்டி இருக்கிறார்கள் என்பதற்காக பந்தம் ஏற்படவில்லை நீங்கள் விட விரும்பாததாலேயே பந்தம் ஏற்படுகிறது
அரசவையில் இருந்த அனைவரும் மௌனமாயினர் மன்னர் ஜனகரின் கண்கள் மூடின இந்த கதை அவரது சொந்த வாழ்க்கையின் கதையை போல அவருக்கு தோன்றியது ராஜ்ஜியத்தின் மீதான மோகம் புகழின் மீதான மோகம் குடும்பத்தின் மீதான மோகம் எதிர்காலம் குறித்த கவலை என அனைத்தும் பல வருடங்களாக திறக்காமல் இருக்கி பிடித்திருந்த அந்த கைமுட்டியை போன்றதே.
அஷ்டாவக்கரர் மெதுவாக கூறினார் மன்னா உலகை விட்டு விலகுவது வைராக்கியம் அல்ல உலகை பற்றிக் கொண்டிருப்பதை கைவிடுவதே உண்மையான வைராக்கியம் பின்னர் அவர் சபையில் இருந்த அனைவரையும் பார்த்து நினைவில் கொள்ளுங்கள் மனம் என்பது வெறும்
எண்ணங்களின் நீரோட்டம் என்பதையும் நீங்கள் அந்த எண்ணங்களின் சாட்சி என்பதையும் என்றைக்கு உணர்கிறீர்களோ அன்றே உங்கள் பந்தங்கள் அறுபட தொடங்கும் என்று கூறினார் அவர் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு மிகவும் அமைதியான குரலில் நீங்கள் மனமல்ல புத்தி அல்ல அகங்காரம் அல்ல இவை அனைத்தும் வந்து செல்வதை பார்க்கும் தூய சாட்சி நீங்கள் என்றார். சாட்சி ஒருபோதும் பந்தப்படுவதில்லை, ஆகையால் முக்தி என்பது எதிர்காலத்தில் நடக்கும் ஒரு நிகழ்வல்ல, மாறாக அது தனது உண்மையான அடையாளத்தை உணர்ந்து நினைவு கூறுவதாகும்
அன்று ஜனக மகாராஜா முதன்முறையாக தியானம் செய்தார். அவர் தனது எண்ணங்களை நிறுத்த முயற்சிக்கவில்லை. அவை வந்து செல்வதை அவர் கவனித்துக் கொண்டே இருந்தார். சில கணங்களிலேயே எண்ணங்கள் மாறிக் கொண்டிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். உணர்வுகள் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. உடல் நிலையாக இருக்கிறது. ஆனால் உள்ளே ஒருபோதும் மாறாத ஒன்றும் இருக்கிறது.
அவர் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிய தொடங்கியது. அவை துயரத்தின் கண்ணீர் அல்ல. பல ஆண்டுகளாக அவர் தேடி அலைந்த அந்த உண்மையின் முதல் தரிசனம் அது.
அஷ்டாவக்கிரர் அவரை பார்த்து மன்னா இன்று நீங்கள் முக்தியை அடையவில்லை அது ஒருபோதும் உங்களை விட்டு விலகி இருக்கவில்லை என்பதை மட்டுமே நீங்கள் இப்போது கண்டுள்ளீர்கள் என்று கூறினார்.
சபையில் மீண்டும் ஆழ்ந்த மௌனம் நிலவியது அந்த மௌனத்திலேயே அஷ்டாவக்கிரரின் இரண்டாவது போதனை அழியாததாக மாறியது இரண்டாவது போதனை பந்தம் வெளியில் இல்லை பந்தம் மனதின் பிடியில் உள்ளது ஆன்மா ஒருபோதும் கட்டுப்படுவது இல்லை விடுபடுவது இல்லை அது எப்போதும் சுதந்திரமானதாகவும் தூய்மையானதாகவும் முழுமையானதாகவும் இருக்கிறது. ஜனக மகாராஜாவின் உள்ளே இப்போது ஒரு அற்புதமான மாற்றம் தொடங்கிவிட்டது. முதல் போதனை அவரது உடலை பற்றிய மாயையை உடைக்க தொடங்கியிருந்தது. இரண்டாவது போதனை மனதின் பந்தங்களை அவருக்கு உணர்த்தியது. ஆனால் இப்போது அவருக்குள் ஒரு புதிய கேள்வி ஏழ தொடங்கியது. ஆன்மா சுதந்திரமானது மற்றும் பந்தம் மனதில் மட்டுமே உள்ளது என்றால் நான் எனது ராஜ்ஜியத்தை விட்டுவிட வேண்டுமா? காடுகளில் வாழும் சந்நியாசிகளுக்கு மட்டுமே முக்தி கிடைக்குமா? இந்த கேள்வி ஜனகருடையது மட்டுமல்ல. சபையில் கூடியிருந்த பெரும்பாலான மக்களின் மனதிலும் இதே சந்தேகம் தான் இருந்தது.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
