ஒருநாள் ஜனக மன்னன் மகரிஷி அஷ்டாவக்ரரிடம் மிகவும் விசித்திரமான ஒரு கேள்வியை கேட்டான்.
ஓ குருதேவா என் மனதில் ஒரு சந்தேகம் உள்ளது. அதற்கு நான் இதுவரை விடை கண்டதில்லை. நான் உலகை கவனிக்கிறேன் பலர் ஏமாற்றுகிறார்கள் பொய் சொல்கிறார்கள் பிறரின் உரிமைகளை பறிக்கிறார்கள் மக்களை வஞ்சிக்கிறார்கள்! ஆனாலும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக தெரிகிறார்கள். அவர்களிடம் செல்வம், கௌரவம், ஆடம்பரம் ஆகியவை உள்ளன. மறுபுறம் பலர் சடங்குகளை செய்கிறார்கள். தெய்வத்தின் நாமத்தை உச்சரிக்கிறார்கள். மதத்தை பின்பற்றுகிறார்கள். ஆனாலும் அவர்களின் வாழ்க்கை துக்கத்தால் நிரம்பியுள்ளது. இது ஏன் இப்படி இருக்கிறது குருதேவா? கடவுள் அநீதியானவரா?
இந்த கேள்வியை கேட்டதும் சபையில் இருந்த மக்களுக்கும் ஆர்வம் ஏற்பட்டது. ஏனென்றால் இந்த கேள்வி ஜனகனுடையது மட்டுமல்ல. கெட்டவர்கள் ஏன் மகிழ்ச்சியாகவும் நல்லவர்கள் ஏன் துன்பமாகவும் இருக்கிறார்கள் என்று எப்போதாவது யோசித்த அனைவருக்கும் இது ஒரு கேள்வி.
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் புன்னகைத்தார்.
அவர் கூறினார் மன்னரே உங்கள் கேள்வி மிகவும் ஆழமானது. அதை புரிந்து கொள்ள நீங்கள் முதலில் இன்பம் மற்றும் துன்பத்தின் உண்மையான பொருளை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
ஜனகர் கேட்டார் உலகம் காண்பதுதானே இன்பம்?
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இல்லை உலகம் வெளித்தோற்றத்தை மட்டுமே காண்கிறது. ஆனால் உண்மை உள்ளே இருக்கிறது. பிறகு அவர் கேட்டார் ஒருவரிடம் பெரும் செல்வம் இருந்தும் இரவில் தூங்க முடியாவிட்டால் அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பாரா?
ஜனகர் கூறினார் இல்லை குருதேவா!
ஒருவரிடம் அரண்மனை இருந்தும் அவரது மனம் பயத்தாலும் கவலையாலும் நிறைந்திருந்தால் அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பாரா?
இல்லை குருதேவா.
அஷ்டவக்கரர் கூறினார். இதுதான் ஒரு மனிதன் செய்யும் முதல் தவறு. அவன் செல்வத்தை மகிழ்ச்சியாகவும் கௌரவத்தை மகிழ்ச்சியாகவும் இன்பங்களை இன்பமாகவும் தவறாக கருதுகிறான். ஆனால் உண்மையான மகிழ்ச்சி மன அமைதியில் உள்ளது.
சபையில் அமைதி நிலவியது.
அஷ்டவக்ரர் தொடர்ந்தார்.
அரசே ஒரு வஞ்சகன் வெளியில் மகிழ்ச்சியாக தோன்றலாம். ஆனால் உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று யாருக்கும் தெரியாது. மற்றவர்களை ஏமாற்றியவன் தானே பயத்தில் வாழ்கிறான். தனது வஞ்சகம் அம்பலமாகிவிடுமோ என்று அவன் எப்போதும் அஞ்சுகிறான். தனது பேரரசு வீழ்ச்சி அடைந்து விடுமோ என்றும் அஞ்சுகிறான். மக்கள் அவனது உண்மையான முகத்தை அறிந்து கொள்வார்கள். அத்தகையவன் வெளியில் சிரிக்கலாம். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒருபோதும் நிம்மதியாக இருப்பதில்லை. பிறகு அஷ்டாவக்கிரர், ஏமாற்றுபவன் மற்றவர்களை ஏமாற்றுவதற்கு முன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறான் என்றார்.
ஜனகர் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.
அஷ்டாவக்கரர் இப்போது உங்கள் இரண்டாவது கேள்விக்கு வருவோம். வழிபடும் ஒருவன் ஏன் மகிழ்ச்சியற்றவனாக தோன்றுகிறான்.
கடவுள் அவனுக்கு துன்பத்தை ஏற்படுத்துவதால் அல்ல. மாறாக பெரும்பாலான மக்கள் வழிபடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் மனம் மாறுவதில்லை என்பதே அதற்கு காரணம் என்றார்.
சபையில் இருந்த பலர் அதிர்ச்சி அடைந்தனர்.
அஷ்டாவக்கரர் அரசே வெறுமனே ஜெபமாலையை உச்சரிப்பதால் ஞானம் வந்துவிடாது. கோவிலுக்கு செல்வதால் முக்தி கிடைத்து விடாது. வெறுமனே சாஸ்திரங்களை படிப்பதால் உண்மைக்கு வழிவகுக்காது என்றார். பேராசை, கோபம், பொறாமை, அகங்காரம், பயம் ஆகியவை உள்ளே நிலைத்திருந்தால் வழிபாடு வெறும் சடங்காகிவிடும்.
பிறகு அவர் ஒரு உதாரணம் கூறினார். ஒருவன் தினமும் குளித்துவிட்டு தன் ஆடைகளை மாற்றிக் கொள்ளாமல் இருந்தால் அவன் உண்மையாகவே தூய்மையாக இருப்பானா?
ஜனகன் இல்லை குருதேவா என்றான்.
அஷ்டவக்கரர் அதுபோலவே தன் அசுத்தங்களை காணாமல் புற வழிபாட்டை மட்டும் செய்பவனும் அதே நிலையில் தான் இருக்கிறான் என்றார். பிறகு அவர் கடவுளுக்கு பூக்கள் தேவையில்லை அவருக்கு மாற்றமடைந்த இதயம் தேவை. கடவுளுக்கு இசை தேவையில்லை. அவருக்கு விளக்கு தேவை. அவருக்கு விழித்தெழுந்த மனசாட்சி தேவை. கடவுளுக்கு வார்த்தைகள் தேவையில்லை. அவருக்கு தூய உணர்வு தேவை என்றார்.
சபையில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. ஜனக மன்னனின் மனதில் மற்றொரு கேள்வி எழுந்தது.
குருதேவா ஆனாலும் சில சமயங்களில் தீயவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போலவும் நல்லவர்கள் போராடுவது போலவும் தோன்றுகிறது என்று கேட்டான்.
அஷ்டவக்கரர் புன்னகைத்தார். அவர், மன்னரே நீங்கள் ஒரு காட்சியை மட்டுமே பார்க்கிறீர்கள் முழு நாடகத்தையும் அல்ல. நீங்கள் நிகழ்காலத்தை மட்டுமே பார்க்கிறீர்கள். கர்மவினையின் முழு வரலாற்றையும் அல்ல என்றார். நீங்கள் இன்று காண்பது இறுதி உண்மை அல்ல. உலகின் கணக்குகள் மனித கண்ணோட்டத்தால் அல்ல. கர்ம விதியால் ஆளப்படுகின்றன.
பிறகு அவர் தீவிரமான த்வனியில் கூறினார்.
இதுதான் அந்த மர்மம். இதன்றி மக்கள் கடவுளை கேள்வி கேட்கவே ஆரம்பிக்க மாட்டார்கள். கர்மம் எப்படி வேலை செய்கிறது? ஏன் சில சமயங்களில் தீயவர்கள் மகிழ்ச்சியாக தோன்றுகிறார்கள்? மேலும் ஏன் சில சமயங்களில் நல்லவர்கள் துன்பப்படுகிறார்கள்?
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் அரசே இதற்கான பதில் மிகவும் ஆழமானது.
ஜனக மன்னன் ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.
ஓ குருதேவா உலகம் கர்ம விதியின்படி இயங்கினால் ஏன் பல தீயவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதும் பல நல்லவர்கள் துன்பப்படுவதும் தெரிகிறது.
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் புன்னகைத்தார். அவர் கூறினார் அரசே ஏனென்றால் நீங்கள் நிகழ்காலத்தை மட்டுமே பார்க்கிறீர்கள். கர்மத்தின் முழுமையான கணக்கை அல்ல. மனித வாழ்க்கை என்பது ஒரு நாள் ஒரு வருடம் அல்லது ஒரு பிறவியின் கதை அல்ல. இது எண்ணற்ற கர்மங்களின் நீண்ட பயணம்.
பிறகு அஷ்டாவக்கரர் ஒரு விவசாயியை உதாரணமாக கூறினார். அவர் சொன்னார் ஒரு விவசாயி பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு மாமரத்தை நட்டார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இன்று அவர் இனிப்பான மாம்பழங்களை சாப்பிடுகிறார். அவரை பார்க்கும் ஒருவர் இதோ இன்னும் காய்த்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லக்கூடும். ஆனால் அந்த விதை வெகு காலத்திற்கு முன்பே விதைக்கப்பட்டது என்பதை அவர் உணர்வதில்லை. நாம் இன்று காணும் மகிழ்ச்சியோ அல்லது துன்பமோ இப்போதும் தற்போதைய கர்மத்தால் ஏற்படுவதில்லை. பெரும்பாலும் அவை கடந்த கால கர்மங்களின் விளைவுகளே!
சபையில் இருந்த மக்கள் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இன்றைய மகிழ்ச்சி நேற்றைய கர்மத்தின் விளைவாக இருக்கலாம். இன்றைய துன்பமும் சில கடந்த கால கர்மங்களின் விளைவாக இருக்கலாம்.
ஜனகர் கேட்டார். அப்படியானால் வஞ்சகமாக நடந்து கொள்பவருக்கு எந்த தண்டனையும் கிடைக்காது என்கிறீர்களா?
அஷ்டாவக்கரர் சிரித்தார். மேலும் அவர் கூறினார் அரசே கர்மவிதி ஒருபோதும் தவறை விட்டு வைப்பதில்லை. மனிதர்களின் அவையிலிருந்து தப்பிக்கலாம் அரசரின் தண்டனையிலிருந்தும் தப்பிக்கலாம். ஆனால் கர்ம விதியிலிருந்து யாராலும் தப்பிக்க முடியாது. பிறகு அவர் கூறினார் பிரச்சனை என்னவென்றால் மனிதன் உடனடி பலன்களை காண விரும்புகிறான். ஒருவர் தீய செயல் புரிந்தால் அவர் உடனடியாக தண்டிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் இயற்கை அப்படி செயல்படுவதில்லை. ஒரு விதை விதைத்தவுடன் மரம் உடனடியாக வளர்வதில்லை அதற்கு நேரம் எடுக்கும். அதுபோலவே கர்மவினையின் பலன்களும் சரியான நேரத்தில் வரும்.
பின்னர் அஷ்டவக்கரர் ஒரு ஆழமான கருத்தை கூறினார். ஒரு தீயவனின் தற்போதைய மகிழ்ச்சி அவனது கடந்த கால நற்பண்புகளின் விளைவாக இருக்கலாம். மேலும் அவனது தற்போதைய வஞ்சகம் அவனது எதிர்கால துன்பத்திற்கான விதைகளை விதைக்கிறது.
சபையில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. அஷ்டவக்கரர் தொடர்ந்தார். அரசே மக்கள் புற வெற்றியை மகிழ்ச்சியாக தவறாக கருதுவதே மிகப்பெரிய மாயையாகும். ஒருவரிடம் செல்வம் இருக்கிறது. ஒருவரிடம் அரண்மனை இருக்கிறது. ஒருவரிடம் அதிகாரம் இருக்கிறது. உடனே அந்த நபர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார் என்று மக்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால் உண்மை வேறொன்றாக இருக்கலாம். பிறகு அவர் கேட்டார் ஒருவரிடம் கோடிக்கணக்கான தங்க நாணயங்கள் இருந்தாலும் அவரது மனம் பயம் பொறாமை மற்றும் பாதுகாப்பின்மையால் நிறைந்திருந்தால் அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பாரா?
ஜனகர் கூறினார் இல்லை குருதேவா.
அஷ்டவக்கரர் கூறினார் அது புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று அல்ல. மகிழ்ச்சி என்பது ஒரு அகநிலை. மேலும் வஞ்சகத்தை பயிற்சி செய்யும் ஒருவரால் ஒருபோதும் உள்ளுக்குள் அமைதியாக இருக்க முடியாது.
பிறகு அவர் கூறினார் ஒரு பொய்யான பிம்பத்தை பாதுகாக்க வேண்டியவன் சுதந்திரமானவன் அல்ல. பிடிபட்டு விடுவோமோ என்று தொடர்ந்து அஞ்சுபவன் சுதந்திரமானவன் அல்ல. தன் சொந்த நலனுக்காக மற்றவர்களை ஏமாற்ற வேண்டியவன் சுதந்திரமானவன் அல்ல. பயம் இருக்கும் இடத்தில் மகிழ்ச்சி இருக்க முடியாது. வஞ்சகம் இருக்கும் இடத்தில் அமைதி இருக்க முடியாது.
ஜனகர் தலை அசைத்தார்.
இப்போது அவர் மனதில் மற்றொரு கேள்வி எழுந்தது. அவர் கேட்டார் குருதேவா ஆனால் வழிபாடு செய்பவர் ஏன் துன்பப்படுகிறார்?
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார். ஏனென்றால் மக்கள் வழிபாட்டை ஒரு பரிவர்த்தனையாக, வியாபாரம் போன்று மாற்றிவிடுகிறார்கள்.
சபையில் இருந்த மக்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர்.
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார். அவர்கள் நினைக்கிறார்கள் நான் வழிபட்டால் கடவுள் எனக்கு மகிழ்ச்சியை தருவார். நான் விரதம் இருந்தால் என் விருப்பங்கள் நிறைவேறும். நான் கோவிலுக்கு சென்றால் என் துக்கங்கள் நீங்கும். ஆனால் இது பக்தி அல்ல. இது ஒரு பரிவர்த்தனை பிறகு அவர் கூறினார் உண்மையான வழிபாட்டின் நோக்கம் துன்பத்தை தணிப்பதல்ல. அறியாமையை ஒழிப்பதே. உண்மையான பக்தியின் நோக்கம் உலகை மாற்றுவதல்ல. தன்னைத்தானே உருமாற்றிக் கொள்வதே. ஒரு உண்மையை தேடுபவன் எதையாவது கேட்பதற்காக கடவுளிடம் செல்வதில்லை. அவன் தன்னை அறிந்து கொள்வதற்காகவே செல்கிறான்.
சபையில் இருந்த மக்கள் மெய் மறந்து கேட்டனர்.
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார்.
ஒருவன் பூஜை செய்துவிட்டு சிறு விஷயங்களுக்காக கோபப்பட்டால் அவன் மந்திரங்களை உச்சரித்தாலும் உள்ளுக்குள் பொறாமையால் நிறைந்திருந்தால் அவன் கோயிலுக்கு சென்றாலும் தன் அகந்தையை கைவிடவில்லை என்றால் அவனது வழிபாடு வெறும் பழக்கமே அது ஒரு ஆன்மீக மாற்றம் அல்ல. பிறகு அவர் கூறினார் பூஜையின் மதிப்பு அதன் நேரங்களில் இல்லை அதன் விளைவில் தான் உள்ளது. பூஜைக்கு பிறகும் மனம் அப்படியே இருந்தால் அந்த பூஜை முழுமை அடையாது.
ஜனக மன்னன் இப்போது இந்த ரகசியத்தை மெதுவாக புரிந்து கொள்ள தொடங்கினான்.
ஆனால் அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இன்னும் ஒரு ஆழமான உண்மை எஞ்சியுள்ளது. உண்மையான மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன? ஒரு ஞானி துக்கத்திலும் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறார்? மேலும் அறியாமையில் இருப்பவன் மகிழ்ச்சியின் நடுவிலும் ஏன் மகிழ்ச்சியற்று இருக்கிறான்? இந்த கேள்விக்கான இறுதி பதில் இதுதான்.
ஜனக மன்னன் ஆவலுடன் கேட்டான். ஓ குருதேவா உண்மையான மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன? சிலர் எல்லாம் இருந்தும் ஏன் மகிழ்ச்சியற்று இருக்கிறார்கள்? மேலும் சிலர் கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறார்கள்?
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் புன்னகைத்தார். அவர் கூறினார் மன்னா ஏனென்றால் மகிழ்ச்சி என்பது பொருட்களில் இல்லை. அது பார்வையில் உள்ளது. உலகில் உள்ள மிகப்பெரிய தவறு என்னவென்றால் மனிதன் மகிழ்ச்சியை வெளிப்புறமாக தேடுகிறான். அவன் நினைக்கிறான் எனக்கு செல்வம் கிடைத்தால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன். எனக்கு மரியாதை கிடைத்தால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன். என் ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேறினால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன். ஆனால் இது ஒருபோதும் நடப்பதில்லை. ஒரு ஆசை நிறைவேறுகிறது. மற்றொன்று பிறக்கிறது. இன்னொன்று நிறைவேறுகிறது. மூன்றாவது எழுகிறது. மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆசைகளை துரத்தியே கழிக்கிறான்.
சபையில் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது. அஷ்டாவக்கரர் தொடர்ந்தார். வெளிப்புற காரணத்தால் ஏற்படும் மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவு உண்டு. மேலும் ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவை கொண்டிருப்பது உண்மையான மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியாது.
ஜனகன் கேட்டான் அப்படியானால் உண்மையான மகிழ்ச்சி எங்கே இருக்கிறது?
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார். மனம் ஆசைகளின் இறைச்சலி இருந்து விடுபடும் போது மனம் ஒப்பிடுவதை நிறுத்தும் போது மனம் தன்னை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு பார்ப்பதை நிறுத்தும் போது அப்போது தோன்றும் அமைதியே உண்மையான ஆனந்தம்.
பிறகு அவர் கூறினார் அரசனே! வஞ்சகனான ஒருவன் வெளியில் எவ்வளவு வெற்றிகரமாக தோன்றினாலும் அவனது மனம் ஒருபோதும் அமைதியாக இருப்பதில்லை. ஏனெனில் அவனது மகிழ்ச்சி பொருட்களைச் சார்ந்தது. மேலும் பொருட்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. மாறிக்கொண்டே இருக்கும் பொருட்களைச் சார்ந்திருப்பவனின் மகிழ்ச்சியும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.
பிறகு அஷ்டாவக்கரர் ஒரு உதாரணம் கூறினார்.
ஒருவன் கடற்கரையில் மணல் கோட்டை கட்டுகிறான். அதை பார்க்கும்போது அவன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான். ஆனால் அலைகள் வந்தவுடன் அவனது மகிழ்ச்சி துக்கமாக மாறுகிறது. ஏன் ஏனெனில் அவனது மகிழ்ச்சி நிலையற்ற ஒன்றை அடிப்படையாக கொண்டது. இதுதான் உலகின் விளையாட்டு.
சபையில் இருந்த மக்கள் மெய்மறந்து கேட்டனர். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இப்போது உண்மையான இதயத்துடன் வழிபடும் பக்தனை பார் அவனது பக்தி ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக மட்டுமே இருந்தால் அவனும் மகிழ்ச்சியற்றவனாகவே இருப்பான். ஆனால் அவனது பக்தி ஆத்ம ஞானத்திற்கு இட்டுச் சென்றால் படிப்படியாக அவனது மனம் விடுதலை அடையும். மனம் விடுதலை அடையும்போது அமைதி பெருகும். பிறகு அவர் கூறினார் உண்மையான வழிபாடு என்பது உன்னை உள்ளுக்குள் உருமாற்றுவதாகும். உண்மையான பக்தி என்பது அகங்காரத்தை குறைப்பதாகும். உண்மையான மதம் என்பது உன்னை விடுவிப்பதாகும்.
ஜனக மன்னன் கேட்டான் குருதேவா அப்படி என்றால் துக்கமும் என்றென்றும் இருக்குமா? நன்மை பயக்குமா?
அஷ்டாவக்கரர் புன்னகைத்தார்.
அவர் கூறினார். ஆம் அரசே சில சமயங்களில் துன்பம், மகிழ்ச்சியால் ஒருபோதும் கற்பிக்க முடியாததை கற்பிக்கிறது. மகிழ்ச்சியில் ஒருவன் உறங்குகிறான். துன்பத்தில் அவன் விழித்தெழுகிறான். மகிழ்ச்சியில் அகங்காரம் வளர்கிறது. துன்பத்தில் ஒருவன் தன்னையே காண தொடங்குகிறான். அதனால்தான் சில சமயங்களில் ஒருவன் துன்பம் என்று தவறாக எண்ணும் விஷயமே கடவுளின் மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதமாக அமைகிறது.
சபையில் இருந்த மக்கள் திகைத்து போனார்கள். அஷ்டாவக்கரர் தொடர்ந்தார்.
அரசே ஒருவன் வஞ்சகமாக பணம் சம்பாதித்தால் உலகம் அவனை தீர்ப்பிடும். அவன் தன்னை வெற்றி பெற்றவன் என்று கூறிக்கொள்ளலாம். ஆனால் அவனது மனம் அமைதியற்று இருந்தால் அவன் உண்மையில் ஏழை. மேலும் ஒரு தேடுபவன் கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் அமைதியாக இருந்தால் அவன் உண்மையில் செல்வந்தன்.
பின்னர் அவர் இறுதி ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
மகிழ்ச்சி என்பது சூழ்நிலைகளை சார்ந்ததுஅல்ல. அது உணர்வைச் சார்ந்தது. அமைதியற்ற மனம் சொர்க்கத்திலும் மகிழ்ச்சியற்று இருக்கும். மேலும் அமைதியான மனம் கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.
ஜனக மன்னனின் கண்கள் கலங்கின. அவரது கேள்விக்கு பதில் கிடைத்துவிட்டது.
அஷ்டவக்கரர் கூறினார் மன்னா நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஒரு வஞ்சகன் வெளியில் மகிழ்ச்சியாக தோன்றலாம். ஆனால் உள்ளே அப்படி இருக்க மாட்டான். மேலும் ஒரு உண்மையான தேடுபவன், வெளியில் போராடுபவனாக தோன்றலாம். ஆனால் அவன் உள்ளே அமைதியாக இருக்க முடியும். உலகம் முகங்களை பார்க்கிறது ஆனால் உண்மையானவன் உணர்வை காண்கிறான்.
பின்னர் அவர் சற்று நிறுத்தி, செல்வந்தனாக இருப்பது மகிழ்ச்சிக்கு ஆதாரம் அல்ல. போராடுவது மகிழ்ச்சியின்மைக்கு ஆதாரம் அல்ல. தன்னை அறிந்தவனால் மட்டுமே உண்மையான மகிழ்ச்சி அடையப்படுகிறது என்றார்.
ஜனக மன்னன் மரியாதையுடன் தலை வணங்கினான். மகிழ்ச்சி பொருட்களில் இல்லை மகிழ்ச்சி சூழ்நிலைகளில் இல்லை. மகிழ்ச்சி மற்றவர்களை மிஞ்சுவதில் இல்லை என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான். ஒருவரின் உண்மையான இயல்பை உணர்வதில் தான் மகிழ்ச்சி அடங்கியுள்ளது. இதுவே அஷ்டாவக்கர கீதையின் அழியாத செய்தியாகும்.
தன் உண்மையான ஆன்மாவை உணர்பவன் மகிழ்ச்சி அடைகிறான். இவ்வுலகில் சிக்கி தவிப்பவன் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான். நாம் பெரும்பாலும் இவ்வுலகத்தால் குழப்பம் அடைகிறோம். ஒரு வஞ்சக குணம் கொண்டவன் செல்வம் செழிப்பு மற்றும் வெற்றியை அடையும்போது அநீதி இழைக்கப்படுவதாக நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார் உண்மை என்பது உள்ளேதான் காணப்படுகிறது. வெளியே அல்ல. ஒருவரிடம் எவ்வளவு செல்வம் இருக்கிறது என்பது முக்கியமல்ல. அவருக்குள் எவ்வளவு அமைதி இருக்கிறது என்பதே முக்கியம். ஏனெனில் அமைதியற்ற மனதிற்கு இந்த முழு உலகமும் போதாது. அமைதியான மனதிற்கு ஒரு கணம் கூட ஆனந்தத்தால் இசையால் நிரப்ப முடியும். நினைவில் கொள்ளுங்கள் உண்மையான வழிபாடு என்பது வெறும் கோவிலுக்கு செல்வது மட்டுமல்ல. உண்மையான வழிபாடு என்பது ஒருவருக்குள் இருக்கும் அகங்காரம் பேராசை பொறாமை மற்றும் வஞ்சகம் ஆகியவற்றை உணர்வதாகும். மனம் தூய்மை அடைய தொடங்கும் நாளில் உண்மையான மகிழ்ச்சி வாழ்வில் நுழைய தொடங்குகிறது. ஆகவே இந்த கேள்வியை உங்களுக்கு நீங்களே கேட்டு கொள்ளுங்கள். நான் வெறுமனே பிரார்த்தனை செய்கிறேனா அல்லது உண்மையாகவே உருமாறுகிறேனா?
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
No comments:
Post a Comment