பாரதம் எனும் புனித பூமியில் மிதிலை என்ற அழகிய நகரம் ஒன்று இருந்தது. அந்த நகரத்தின் அரசர் மகாராஜ் ஜனகர். அவரது ராஜ்ஜியம் செழிப்பாலும் செல்வத்தாலும் நிறைந்திருந்தது. அரண்மனைகளில் வசதிகளுக்கு குறைவே இல்லை. அவரது குடிமக்கள் அவரை நேசித்தார்கள். மேலும் அவரது நீதியுணர்வை பற்றி எல்லா இடங்களிலும் பேசப்பட்டது.
ஆனால் மனித வாழ்வில் ஒரு விசித்திரமான உண்மை உண்டு. வெளியில் எல்லாம் நன்றாக தெரிந்தாலும் உள்ளுக்குள் பல புயல்கள் எழுந்து கொண்டே இருக்கும். ஜனக மன்னருக்கும் அதுபோன்ற ஒன்றுதான் அன்று நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அவரிடம் ஒரு பரந்த ராஜ்ஜியம் இருந்தது. அவரிடம் அளவற்ற செல்வம், மரியாதை, ஒரு குடும்பம், மற்றும் அவரது கட்டளைகளை பின்பற்றும் ஆயிரக்கணக்கான பணியாளர்கள் இருந்தனர். இருந்த போதிலும் அவரது மனம் சிறு சிறு விஷயங்களால் அலைபாய்ந்தது. சில நேரங்களில் எதிர்காலத்தை பற்றிய கவலை அவரை வாட்டியது. சில நேரங்களில் ராஜ்ஜியத்தில் ஒரு நெருக்கடி ஏற்பட்டு விடுமோ என்ற பயம் அவரை வாட்டியது. சில நேரங்களில் கடந்த கால நிகழ்வுகள் அவரது அமைதியை குலைத்தன. எந்த நாளிலாவது எதிர்பாராத ஒரு நிகழ்வு நடந்தால் அவரது மனம் உடனடியாக கவலை அடையும். ஒரு நாள் காலை தனது அரண்மனையின் கூரையின் மீது நின்று கொண்டு ஜனக மன்னர் மிதிலை ராஜ்ஜியத்தின் பறந்த நிலப்பரப்பை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வானத்தில் மேகங்கள் திரண்டிருந்தன. பலத்த காற்று வீசி கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்திலேயே மழை பெய்ய தொடங்கியது. அரண்மனை தோட்டத்தில் இருந்த அழகிய மரங்கள் காற்றின் காரணமாக வளைவதை ஜனக மன்னன் கண்டான். சில பூக்கள் உடைந்து தரையில் விழுந்தன. சில இலைகள் காற்றில் அங்குமிங்கும் பறக்க தொடங்கின. இந்த காட்சியை கண்டதும் ஜனக மன்னனின் மனதில் ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனை எழுந்தது. இவ்வுலகில் எல்லாம் எவ்வளவு நிச்சயமற்றவை என்று அவன் நினைத்தான். ஒருவன் மிகுந்த அன்புடன் போற்றும் ஒன்று கூட ஒரு நாள் அவனை விட்டு விலகிச் சென்று விடுகிறது. அவன் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க விரும்பும் ஒன்று கூட விரைவிலோ அல்லது பின்னரோ மாறிவிடுகிறது. அப்படி என்றால் ஒருவன் ஏன் எப்போதும் கவலையுடன் இருக்கிறான். தன்னால் மாற்ற முடியாத அந்த சூழ்நிலைகளுடன் அவன் ஏன் போராடிக் கொண்டே இருக்கிறான்? அன்று ஜனக மன்னன் மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரரிடம் சென்று தன் மனதில் உள்ள இந்த குழப்பத்திற்கு ஒரு தீர்வை கண்டிப்பாக கேட்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து, ஜனக மன்னன் மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். அந்த முனிவர் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அவரது முகத்தில் அத்தகைய உறுதித்தன்மை இருந்தது. உலகில் நடக்கும் எந்த ஒரு நிகழ்வும் அவருக்குள் ஒரு சலசலப்பை ஏற்படுத்த முடியாது என்பது போல இருந்தது. ஜனக மன்னர் அவரது பாதங்களில் விழுந்து வணங்கி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்த பின், குருதேவா உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனும் துன்பப்படும் ஒரு பிரச்சனையை இன்று உங்கள் முன் கொண்டு வந்துள்ளேன் என்றார்.
ஒருவரின் வாழ்வில் ஏதேனும் நல்லது நடக்கும்போது அவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகிறார்கள். ஆனால் ஒரு பாதகமான சூழ்நிலை ஏற்பட்டவுடன் அவர்கள் பீதி அடைய தொடங்குகிறார்கள். ஒருவர் தனது செல்வத்தை இழந்தால் அவர்கள் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்கள். நேசிப்பவர் ஒருவர் தன்னை விட்டு விலகிச் சென்றால் அவர்கள் உடைந்து போகிறார்கள். ஒருவரின் ஆசை நிறைவேறாவிட்டால் அவர்கள் ஏமாற்றம் அடைகிறார்கள். குருதேவா! கவலைப்படுவதால் சூழ்நிலையை மாற்ற முடியாது என்பதை ஒருவர் அறிவார். ஆனாலும் அவர்களால் கவலைப்படுவதை நிறுத்த முடியவில்லை. ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் தங்கள் விருப்பப்படி மாற்ற விரும்புகிறார்கள். வாழ்க்கையில் எல்லாம் தாங்கள் திட்டமிட்டபடியே நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள். ஆனால் தங்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக ஏதேனும் நடக்கும்போது அவர்களின் மனம் அமைதியற்று போகிறது. சொல்லுங்கள் குருதேவா! வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகளுக்கு பயப்படுவதை நிறுத்துவதற்கு ஒருவர் பின்பற்றக்கூடிய ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா? நடப்பதை பார்க்கும்போது உள்ளுக்குள் கொந்தளிப்பு ஏற்படாதவாறு ஒருவரால் மாற முடியுமா? என்றார்.
மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் அரசே! நீங்கள் மிக முக்கியமான கேள்வியை கேட்டுள்ளீர்கள். ஆனால் முதலில் ஒரு விஷயத்தை புரிந்துகொள். உன் வாழ்வில் எழும் எல்லா கவலைகளும் வெளிப்புற நிகழ்வுகளால் மட்டும் ஏற்படுவதில்லை. அதற்கான ஒரு முக்கிய காரணம் அந்த நிகழ்வுகள் மீதான உன் கண்ணோட்டமும் கூட. உலகம் உன் விருப்பப்படி நகர வேண்டும் என்று நீ விரும்புகிறாய். அதையே நபர்கள் உன் வாழ்வில் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாய். நீ நேசிப்பவர்கள் நீ நல்லதென கருதும் நிகழ்வுகள் மட்டுமே நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாய். நீ விரும்பிய அனைத்தும் உனக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாய். ஆனால் அரசே! உலகம் உன் எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றியது எப்போதாவது நடந்திருக்கிறதா? உன் வாழ்வில் எதிர்பாராத நிகழ்வு எதுவும் நடக்காமல் இருந்தது எப்போதாவது நடந்திருக்கிறதா? இல்லை! ஏனென்றால் உலகம் எப்போதும் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. இங்கே காலைக்கு பின் மாலை வருகிறது. பூக்கள் மலர்ந்து பின்னர் வாடிவிடுகின்றன. குழந்தை பருவம் வருகிறது. இளமை தொடர்கிறது பின்னர் முதுமை வருகிறது. இன்று உன்னுடையது என்று நினைத்து நீ பராமரிக்கும் இந்த உடலும் கூட தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அப்படி இருக்க இந்த மாறிக் கொண்டிருக்கும் உலகத்திடமிருந்து ஏன் நிலைத்தன்மையை எதிர்பார்க்கிறாய்? உன் கவலைக்கான ஒரு காரணம் நீ நிறுத்த விரும்புவதும் கூடத்தான். ஒவ்வொரு மாறி வரும் சூழ்நிலையையும். நீங்கள் வாழ்க்கையை உங்கள் கைப்பிடிக்குள் வைத்திருக்க விரும்புகிறீர்கள். ஆனால் அரசே! இடைவிடாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையை யாரால் தங்கள் கைப்பிடிக்குள் வைத்திருக்க முடியும்?
ஜனக மன்னன் கூறினான், குருதேவா உங்கள் வார்த்தைகளை கேட்கும்போது உண்மையில் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் எதிர்த்து போராடுபவன் நான்தான் என்று உணர்கிறேன். ஆனால் ஒருவன் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் ஏற்றுக்கொண்டால் அவன் தன் வாழ்வில் முயற்சி செய்வதை நிறுத்தி விடுவானா? யாராவது அவனுக்கு அநீதி இழைத்தாலோ அவனை அவமதித்தாலோ அல்லது அவன் வாழ்வில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை எழுந்தாலோ அவன் எல்லாவற்றையும் மௌனமாக சகித்து கொள்ள வேண்டுமா? இதுதான் அஷ்டாவக்கர கீதையின் ஞானமா?
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இல்லை ராஜனா! என் வார்த்தைகளின் பொருளை நீ முழுமையாக புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அநீதியை சரி என்று கருதுவதுஅல்ல. ஏற்றுக்கொள்வது என்பது உங்கள் கடமையிலிருந்து பின்வாங்குவதும் அல்ல. அதன் பொருள் என்னவென்றால் இப்போது உங்கள் முன் நிகழ்ந்திருக்கும் எந்த நிகழ்வாக இருந்தாலும் முதலில் அதை எதார்த்தமாக பாருங்கள். அதன் பிறகு தேவையான மற்றும் பொருத்தமான எந்த நடவடிக்கையையும் எடுங்கள்.
உதாரணமாக உங்கள் முன் ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. திடீரென்று அதில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். இப்போது நீ ஆற்றங்கரையில் நின்று கொண்டு ஏன் தண்ணீர் உயர்கிறது? இது ஏன் நடக்கிறது? இது ஏன் எனக்கு மட்டும் நடந்தது? அப்போது ஆற்றுநீர் நின்று விடுமா என்று கத்திக் கொண்டிருந்தால்? ஆனால் நீ நிலைமையை புரிந்து கொண்டு பாதுகாப்பான இடத்தை நோக்கிச் சென்றால் உன்னை நீயே காப்பாற்றி கொள்ளலாம். பதற்றம் அடைவதற்கும் ஞானத்துடன் செயல்படுவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு இதுதான். பதற்றம் உன் அறிவை பலவீனப்படுத்துகிறது. ஆனால் ஏற்புடைமை நிலைமையை தெளிவாக பார்க்கும் சக்தியை உனக்கு அளிக்கிறது. எனவே அரசே! வாழ்வில் உன்னால் மாற்ற முடியாத ஒன்று நடக்கும்போது அதற்கு எதிராக உன் மனதில் ஆயிரக்கணக்கான கேள்விகளை எழுப்பாதே. முதலில் அமைதி அடை. பிறகு உன் கைகளில் என்ன இருக்கிறது என்று பார். உன் கைகளில் உள்ளவற்றுக்காக முழு நேர்மையுடன் பாடுபடு. உன் கைகளில் இல்லாதவற்றுக்காக உன் உயிரை எரிக்காதே.
ஜனக மன்னர் கூறினார், குருதேவா! இதை ஒரு மனிதன் புரிந்து கொள்வது எளிது ஆனால் அவர்களின் வாழ்வில் ஒரு பெரும் துயரம் வரும்போது அவர்கள் இந்த ஞானத்தை மறந்து விடுகிறார்கள். அந்த நேரத்தில் அவர்களுக்கு எதுவும் நல்லதாக தோன்றுவதில்லை. அவர்கள் அதே நிகழ்வைப் பற்றி மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்கிறார்கள். அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற பயம் அவர்களின் மனதில் எழுகிறது. அவர்களால் இரவில் தூங்க முடிவதில்லை. பகலிலும் அதே கவலையில் மூழ்கி இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் ஒரு மனிதன் தன் மனதை எப்படி தேற்றி கொள்ள முடியும்?
மகரிஷி அஷ்ராவக்கிரர் கூறினார். ஓ அரசே நான் உங்களுக்கு ஒரு கதை சொல்கிறேன். இந்த கதையை கவனமாக கேளுங்கள். ஏனெனில் உங்கள் கேள்விக்கான பதில் இதில் மறைந்துள்ளது. ஒரு கிராமத்தில் ஒரு வயதான விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒரு அழகான குதிரை இருந்தது. அந்த குதிரை மிக வேகமாக ஓடியதுடன் அந்த விவசாயியின் குடும்பத்திற்கு மிகவும் பயனுள்ளதாகவும் இருந்தது. ஒரு நாள் திடீரென்று அந்த குதிரை காட்டை நோக்கி ஓடிவிட்டது. கிராம மக்கள் இதை பற்றி அறிந்ததும் அந்த விவசாயியிடம் வந்து உங்களுக்கு ஏதோ மிகவும் கெட்டது நடந்துவிட்டது என்றார்கள். இவ்வளவு நல்ல குதிரை உங்கள் கையை விட்டு நழுவிவிட்டது.
அந்த விவசாயி அமைதியாக இது நல்லதா கெட்டதா என்று யாருக்கு தெரியும் என்று பதிலளித்தார். சில நாட்களுக்குப் பிறகு அதே குதிரை திரும்பி வந்தது. ஆனால் இந்த முறை அதனுடன் காட்டிலிருந்து மேலும் இரண்டு அழகான குதிரைகளும் இருந்தன. கிராம மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். அவர்கள் அந்த விவசாயியிடம் உங்கள் அதிஷ்டம் மலர்ந்துள்ளது என்றார்கள். ஒரு குதிரைக்கு பதிலாக இப்போது உங்களிடம் மூன்று குதிரைகள் உள்ளன. விவசாயி மீண்டும் அதே பதிலைக் கூறினார். இது நல்லதா கெட்டதா என்று யாருக்கு தெரியும்?
சில நாட்களுக்குப் பிறகு விவசாயியின் மகன் அந்த புதிய குதிரைகளில் ஒன்றில் சவாரி செய்து கொண்டிருந்தான். திடீரென்று குதிரை கட்டுப்பாட்டை இழந்து அவனது மகன் தரையில் விழுந்தான். இந்த விபத்தில் அவனது காலில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. கிராம மக்கள் மீண்டும் விவசாயியிடம் வந்தனர். அவர்கள் உங்களுக்கு மிகவும் மோசமான ஒன்று நடந்துவிட்டது என்றனர். உங்கள் மகனால் இனி பல நாட்களுக்கு நடக்க முடியாது. விவசாயி அமைதியான குரலில் இது நல்லதா கெட்டதா என்று யாருக்கு தெரியும் என்றார்.
சிறிது காலத்திற்கு பிறகு அந்த ராஜ்ஜியத்தில் போர் அறிவிக்கப்பட்டது. கிராமத்தில் உள்ள ஆரோக்கியமான இளைஞர்கள் அனைவரையும் இராணுவத்தில் சேருமாறு அரசன் கட்டளையிட்டான். படைவீரர்கள் விவசாயியின் கிராமத்திற்கும் வந்தனர். அவர்கள் அனைத்து இளைஞர்களையும் தங்களுடன் வருமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். ஆனால் விவசாயியின் மகனால் போருக்கு செல்ல முடியவில்லை. ஏனெனில் அவன் காயமடைந்திருந்தான். கிராமத்தின் பல இளைஞர்கள் போருக்கு சென்றனர். ஆனால் விவசாயியின் மகன் தன் வீட்டிலேயே பாதுகாப்பாக இருந்தான். ஓ! அரசே! இப்போது சொல்லுங்கள். தனது குதிரை ஓடி போனதால் என்ன நடக்கும் என்பதை அந்த விவசாயி முதல் நாளிலேயே அறிந்திருந்தானா? இல்லை!. குதிரையின் வருகை தன் மகனுக்கு ஒரு விபத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவனுக்கு தெரிந்திருந்ததா? இல்லை! மேலும் அதே காயம் இறுதியில் தன் மகனின் உயிரை காப்பாற்றும் என்றும் அவனுக்கு தெரிந்திருந்ததா? இல்லை!. அரசே! இருந்த போதிலும் அவன் மூழ்கவில்லை. ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் இறுதி உண்மையாக கருதி அவன் தன் மனதை துயரத்தில் ஆழ்த்தினான். வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வின் முழுமையான விளைவும் அந்த தருணத்தில் ஒருவனுக்கு தெரிவதில்லை என்பதை அவன் அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டான்.
ஜனக மன்னன் கூறினான் குருதேவா! ஒருவன் பெரும்பாலும் ஒரே ஒரு நிகழ்வை பார்த்து தன் எதிர்காலம் முழுவதையும் தீர்மானித்து விடுகிறான் என்பதை இப்போது நான் புரிந்து கொண்டேன். ஒரு சிறிய துன்பம் ஏற்பட்ட உடனேயே தன் வாழ்க்கை பாழாகிவிட்டது என்று அவன் நினைக்க தொடங்கி விடுகிறான். ஆனால் வரவிருக்கும் காலம் தனக்கு என்ன கொண்டுவரும் என்பது அவனுக்கு தெரியாது. இருப்பினும் குருதேவா என் கேள்விகளில் ஒன்று எஞ்சியுள்ளது. ஒருவனுக்கு எதிர்காலம் தெரியாவிட்டால் அதைப் பற்றி கவலைப்படுவதை அவன் எப்படி நிறுத்துவான்?
மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார். ஓ அரசே! வரவிருக்கும் காலத்தைப் பற்றி மனிதன் பல விஷயங்களை கற்பனை செய்து கொண்டே இருப்பதால், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை எழுகிறது.. இன்னும் நடக்காத நிகழ்வுகளைப் பற்றி ஒருவன் தன் துயரத்தை இன்றே அனுபவிக்க தொடங்கி விடுகிறான். அவன் நினைக்கிறான் என் செல்வம் தீர்ந்துவிட்டால் என்ன ஆகும்? என் அன்புக்குரியவர்கள் என்னை விட்டு பிரிந்துவிட்டால் என்ன ஆகும்? என் மானம் பறிபோனால் என்ன ஆகும்? நான் தோல்வியுற்றால் என்ன ஆகும்?
அரசே! கவனமாக கேளுங்கள். இன்னும் பிறக்காத ஒரு துக்கத்திற்கு உங்கள் மனதில் இடம் கொடுத்து இன்று நீங்கள் மகிழ்ச்சியற்றவராக ஆகிறீர்கள். நீங்கள் நிகழ்காலத்தில் அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் உங்கள் மனம் எதிர்காலத்தை பற்றிய கவலைகளில் அலைபாய்க்கிறது. இதனால்தான் உங்களுக்கு இன்னும் கிடைக்கக்கூடிய அமைதியை உங்களால் அனுபவிக்க முடியவில்லை. உங்கள் பிரச்சனைகள் அனைத்தும் முடிந்த பின்னரே அமைதி கிடைக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். ஆனால் நான் உங்களுக்கு சொல்கிறேன். நீங்கள் அமைதியை ஏதேனும் ஒரு எதிர்கால நிகழ்வுடன் இணைத்தால் உங்கள் மனம் எப்போதும் ஏதேனும் ஒரு புதிய நிகழ்வுக்காக காத்துக்கொண்டே இருக்கும். சில சமயங்களில் செல்வத்திற்காக காத்திருக்கும் சில சமயங்களில், மரியாதைக்காக காத்திருக்கும் சில சமயங்களில், யாராவது திரும்பி வருவதற்காக காத்திருக்கும் இந்த காத்திருப்பில் உங்கள் தற்போதைய வாழ்க்கை கடந்து கொண்டே இருக்கும். ஓ அரசே! அமைதி என்பது எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையின் பெயரும் அல்ல. அமைதி என்பது மாறி வரும் சூழ்நிலைகளை கவனிக்கக்கூடிய உங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த விழிப்புணர்வை உணர்வதன் பெயர்.
ஜனக மன்னர் கூறினார் குருதேவா நீங்கள் அந்த கவனிப்பவரை பற்றி மீண்டும் மீண்டும் பேசுகிறீர்கள். ஒருவர் தன் மனதை கவனிக்க வேண்டும் தன் எண்ணங்களை கவனிக்க வேண்டும் தனக்குள் இருக்கும் சாட்சியை அடையாளம் காண வேண்டும் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். ஆனால் உண்மையில் இந்த சாட்சி யார்? அது என் மனமா அது என் உடலா அல்லது என் ஆன்மாவா?
மகரிஷி அஷ்டவக்கிரர் கூறினார், அரசே ஒருமுறை புரிந்து கொண்டால் ஒருவரின் வாழ்க்கை பார்வையையே மாற்றக்கூடிய ஞானத்தை நீங்கள் இப்போது நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் என் உடல் என்கிறீர்கள், என் மனம் என்கிறீர்கள், என் எண்ணங்கள் என்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் மனம் என்று அழைப்பதில் ஒவ்வொரு கணமும் எண்ணங்கள் மாறிக் கொண்டிருப்பதை எப்போதாவது அமைதியாக கவனித்திருக்கிறீர்களா? சில நேரங்களில் அதில் மகிழ்ச்சி வருகிறது. சில நேரங்களில் துக்கம். சில நேரங்களில் பயம் வருகிறது. சில நேரங்களில் தைரியம். குழந்தை பருவத்தில் உங்கள் எண்ணங்கள் வேறொன்றாக இருந்தன. இளமையில் அவை வேறொன்றாக மாறின. இன்றோ உங்கள் எண்ணங்கள் முன்பை விட வேறுபட்டவை. ஆனால் மாறிக் கொண்டிருக்கும் இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தையும் அறிந்தவர் யார்? இன்று என் மனம் சோகமாக இருப்பதை பார்ப்பவர் யார்? இந்த நொடியில் எனக்குள் பயம் எழுவதை உணர்பவர் யார்? என் மனதில் கவலை நிலவுவதை அறிந்தவர் யார்? அரசே! அதுவே சாட்சி உணர்வு.
அஷ்டாவக்கிர கீதையின் ஞானம் உங்களை இந்த சாட்சிக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது. உங்கள் மனதில் எழும் ஒவ்வொரு கவலையும் நீங்கள் அல்ல. உங்கள் எண்ணங்களின் கூட்டம் மட்டுமல்ல நீங்களே அந்த உணர்வுள்ள ஆத்மா யாருடைய ஒளியில் மனதின் எண்ணங்களும் உடலின் அனுபவங்களும் அறியப்படுகின்றனவோ அவரே வானத்தில் மேகங்கள் வந்து போவதைப் போல, ஆனால், அந்த மேகங்களின் வருகை மற்றும் போக்கினால் வானம் முடிந்து விடுவதில்லை அதுபோலவே எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் உங்களுக்குள் தோன்றி நிலை பெறுகின்றன ஆனால் உங்கள் உண்மையான இயல்பு அந்த மாறும் எண்ணங்களுக்குள் அடங்கி விடுவதில்லை. நீங்கள் உங்களை மனமாக மட்டுமே கருதும்போது மனதின் ஒவ்வொரு கலக்கமும் உங்கள் கலக்கமாகி விடுகிறது. ஆனால் உங்கள் எண்ணங்களை கவனிக்க தொடங்கும்போது எண்ணங்கள் வந்து போகின்றன என்பதை நீங்கள் படிப்படியாக புரிந்து கொள்ள தொடங்குகிறீர்கள். ஆனால் அவற்றை அறியும் பிரக்ஞை அவற்றிலிருந்து வேறுபட்டது. இந்த உணர்தலே உங்களை உள்ளிருந்து விடுவிக்கிறது.
ஜனக மன்னன் குருதேவா இதன் பொருள் என் மனதில் கவலை எழும்போதெல்லாம் நான் அதனுடன் போராடக்கூடாது என்பதா? எனக்குள் கவலை எழுவதை நான் வெறுமனே கவனிக்க வேண்டுமா? என்று கேட்டான்.
மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் பதிலளித்தார். ஆம் அரசே! உங்களுக்குள் கவலை எழும்போது முதலில் அதை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள். நானே கவலை என்று சொல்லாதீர்கள். உங்கள் மனதில் கவலையின் எண்ணம் எழுவதை கவனியுங்கள். பயம் எழும் போதெல்லாம், வரும்போது உங்கள் முழு இருப்பும் பயமாகிவிட்டது என்று எண்ணி விடாதீர்கள். பயம் அனுபவிக்கப்படுவதை மட்டும் கவனியுங்கள். கோபம் வரும்போது உடனடியாக அதன் பின்னால் ஓடாதீர்கள். ஒரு கணம் நிறுத்தி உங்களுக்குள் கோப அலை எழுவதை கவனியுங்கள். அரசே! எண்ணங்களை அடக்குவதால் மனம் அமைதி அடைவதில்லை. பெரும்பாலும் நீங்கள் எண்ணங்களுடன் போராடும்போது அவை இன்னும் சக்தி வாய்ந்தவையாக ஆகின்றன. ஒரு எண்ணத்தை நீங்கள் எவ்வளவு வலுக்கட்டாயமாக அகற்ற முயற்சிக்கிறீர்களோ அவ்வளவு அதிகமாக அது உங்கள் மனதிற்கு திரும்பும். அதனால்தான் உங்கள் மனதை அமைதியாக இருக்க நீங்கள் கட்டாயப்படுத்த முயற்சிக்க கூடாது. புரிந்து கொள்ளுங்கள். அதை கவனித்து எண்ணங்களின் வந்து போதலை விட நீங்கள் மிகவும் ஆழமானவர் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.
ஒரு குளத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள். யாராவது அதில் ஒரு கல்லை எரிந்தால் தண்ணீரில் சிற்றலைகள் எழ தொடங்கும். யாராவது அந்த சிற்றலைகளை தங்கள் கைகளால் பிடித்து நிறுத்த முயன்றால் அவை அமைதி அடையுமா? இல்லை. ஆனால் அவர்கள் தண்ணீரை தொந்தரவு செய்யாமல் விட்டுவிட்டால், சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு சிற்றலைகள் தானாகவே அடங்கிவிடும். அதேபோல் அரசே! உட்கார்ந்து கொண்டு ஒவ்வொரு அசைவையும் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதை நிறுத்துங்கள். உள் மனதில் வரட்டும் போகட்டும். ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் துரத்துவது உன் பணி அல்ல. உன் உண்மையான இயல்பை உணர்வதே உன் பணி.
ஜனக மன்னன் கூறினான். குருதேவா என் வாழ்நாள் முழுவதும் புறச் சூழ்நிலைகளை கட்டுப்படுத்த முயன்றே கழித்தேன் என்று இப்போது எனக்கு தோன்றுகிறது. எல்லாம் என் விருப்பப்படி நடந்தால் மட்டுமே நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன் என்று நினைத்தேன். ஆனால் இப்போது என் ஆசைகளுக்கு முடிவே இல்லை என்பதை உணர்கிறேன். ஒரு ஆசை நிறைவேறும்போது இன்னொன்று பிறக்கிறது. ஒரு பிரச்சனை முடியும்போது இன்னொன்று என் முன் தோன்றுகிறது. இதுதான் மனித துன்பத்திற்கு காரணமா?
மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார். ஓ! அரசே! நீங்கள் அதை சரியாக சொன்னீர்கள். ஒரு மனிதன் தன் துன்பத்திற்கான முக்கிய காரணத்தை அவனது நிலையான ஆசைகளிலும் அவற்றுடன் இணைந்த எதிர்பார்ப்புகளிலும் காணலாம். இது கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன் என்று அவன் நினைக்கிறான். அந்த நபரை கண்டால் என் வாழ்க்கை முழுமை அடையும். என் மரியாதை அதிகரித்தால் நான் அமைதியை காண்பேன். ஆனால் அரசே! ஒரு ஆசை நிறைவேறும் போது மனம் சிறிது நேரம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. பின்னர் ஒரு புதிய ஆசை எழுகிறது. இவ்வாறு மனிதன் இறுதி இலக்கில்லாத ஒரு பந்தயத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது தொடர்கிறது. இவ்வுலக பொருட்களை துறக்குமாறு நான் உங்களை கேட்கவில்லை உங்கள் கடமைகளை கைவிட்டு வனத்திற்கு செல்லுமாறும் நான் கேட்கவில்லை. நான் சொல்வது இதுதான். உலகில் வாழும்போது உங்கள் மனம் உலகிற்கு அடிமையாகி விட வேண்டாம். செல்வம் வந்தால் அதை விவேகத்துடன் பயன்படுத்துங்கள். செல்வம் போனால் நீங்கள் முடிந்துவிட்டீர்கள் என்று நினைக்காதீர்கள். உங்களுக்கு மரியாதை கிடைத்தால் அகங்காரத்தை வளர்க்காதீர்கள். நீங்கள் அவமானத்தை சந்தித்தால் உங்கள் உண்மையான இயல்பை மறந்து விடாதீர்கள். மகிழ்ச்சி வந்தால் அதை அனுபவியுங்கள். துக்கம் வந்தால் அது உங்கள் முழு அடையாளத்தையும் வரையறுக்க அனுமதிக்காதீர்கள். இதுவே சமநிலையின் பாதை.
ஜனக மன்னர் கேட்டார். குருதேவா! எனக்கு இன்னொன்று சொல்லுங்கள். நம்மில் ஒருவர் நமக்கு வலியை தரும்போது யாராவது நம் நம்பிக்கையை உடைக்கும் போது யாராவது நம்மை விட்டு பிரிந்து செல்லும்போது உள்ளுக்குள் எழும் வலியை ஒருவரால் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? அத்தகைய நேரங்களில் ஒரு நபர் தனது முழு உலகமும் அழிந்துவிட்டது போல் உணர்கிறார்.
மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார், ஓ! அரசே! இவ்வுலகில் உறவுகளை கொண்டிருப்பது இயல்பானது. அன்பு செய்வது தவறல்ல. ஒருவர் மீது பாசம் வைத்திருப்பது தவறல்ல. ஆனால் மற்றொருவரை உங்கள் மகிழ்ச்சிக்கும் இருப்புக்கும் ஒரே அடிப்படையாக ஆக்குவது உங்கள் துன்பத்திற்கு காரணமாகிவிடும். நீங்கள் ஒருவரை நேசிக்கலாம். ஆனால் அவர்களும் இந்த மாறி வரும் உலகின் ஒரு பகுதி என்பதை மறந்து விடாதீர்கள். அவர்களின் எண்ணங்கள் மாறலாம். அவர்களின் சூழ்நிலைகள் மாறலாம். அவர்களின் நடத்தை மாறலாம். சில சமயங்களில் அவர்களின் பாதைகளும் உங்களிடமிருந்து விலகிச் செல்லக்கூடும். உங்கள் முழு அமைதியையும் மற்றொருவரின் நடத்தையை சார்ந்திருக்கச் செய்தால் உங்கள் மனம் எப்போதும் பாதுகாப்பற்றதாகவே இருக்கும். அரசனே! அன்பு செய் ஆனால் உன் அக சுதந்திரத்தை இழந்து விடாதே! ஒருவருடன் இரு ஆனால் உன்னை நீயே மறந்துவிடாதே! ஒருவரை உனக்கே உரியவராக்கு! ஆனால் உன் மனதின் ஒவ்வொரு ஆசையையும் நிறைவேற்றும்படி அவர்களை கட்டாயப்படுத்தாதே! மேலும் ஒருவர் உன்னை விட்டு பிரிந்தால் அவர்களுடன் உன் வாழ்வும் முடிந்துவிட்டது என்று எண்ணிவிடாதே. பிரிந்து சென்றவர்களுடன் உன் முழு வாழ்க்கையையும் பிணைத்து கொள்ளாதே! வாழ்க்கை இன்னும் உனக்கு முன்னால் இருக்கிறது. உன் உணர்வு இன்னும் உனக்குள் இருக்கிறது. சரியான செயலை செய்வதற்கான வாய்ப்பு உனக்கு இன்னும் இருக்கிறது. எனவே கடந்து போனதை உன் மனதில் மீண்டும், மீண்டும் அசை போட்டு உனக்கு நீயே வலியை ஏற்படுத்திக் கொள்ளாதே!
அஷ்டாவக்கிரரின் இந்த போதனை ஜனகரின் அனைத்து கேள்விகளுக்கும் பதிலாக அமைந்ததால், அவருக்கு வணக்கம் கூறி ஜனகர் அரண்மனை திரும்பினார்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!

No comments:
Post a Comment