சித்தன் அருள் - 2368 - செயல்படுவது இறைவன், கர்மா மட்டும் மனிதனுக்கா?

அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார். ஜனகா மரப்பாவை நாடகம் நடைபெறும் ஒரு மேடையை கற்பனை செய்து கொள்! திறைக்கு பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் சூத்திரதாரி தன் கைகளில் உள்ள கயிறுகளால் அந்த மரப்பாவைகளை ஆட்டி வைக்கிறார். ஒரு மரப்பாவை அரசனாகி வாள் வீசுகிறது. ஒரு மரப்பாவை வேலையாளாகி தலை வணங்குகிறது. சில போர் புரிகின்றன. சில புலம்புகின்றன. 

அஷ்டாவக்கரர் கேட்டார். ஜனகா அந்த பாவைகளில் ஒரு பாவை திடீரென்று என்னை சூத்திரதாரி ஆட்டுவிப்பதால் இனி நான் என் கை கால்களை அசைக்க மாட்டேன். வெறும் மரத்துண்டாக கீழே விழுந்து விடுவேன் என்று நினைப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். எனக்குச் சொல் ஜனகா அந்த மரப்பாவையால் தன் விருப்பப்படி கீழே விழ முடியுமா? தான் ஆட வேண்டுமா அல்லது வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்கும் சுதந்திரமான உரிமை கூட அதனிடம் உள்ளதா?

ஜனகர் கைகூப்பி பதிலளித்தார். இல்லை குருதேவா! அது கீழே விழுவதோ அல்லது ஆடுவதோ இரண்டுமே திரைக்கு பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் சூத்திரதாரியின் கயிறுகளை மட்டுமே பொறுத்தது. அதனால் தானாக எதையும் செய்ய முடியாது. 

அஷ்டாவக்கரர் புன்னகையுடன் கூறினார். ஜனகரே இதுதான் இந்த உடலின் மற்றும் உலகத்தின் உண்மையாகும். உமது இந்த உடல் புத்தி மற்றும் புலன்கள் அனைத்தும் இயற்கை மற்றும் பரமாத்மாவின் கைகளில் உள்ள மரப்பாவைகளை போன்றது. இயற்கையின் குணங்கள் இந்த புலன்களின் மூலமாக தொடர்ந்து செயல்களை கர்மங்களை செய்ய வைக்கின்றன. நீங்கள் உங்களை அந்த மரப்பாவையுடன் இணைத்துக்கொண்டு நான் ஆடுகிறேன் அல்லது நான் ஆடுவதை நிறுத்துவேன் என்று சொல்லும் வரை நீங்கள் அறியாமையின் பிணைப்பிலேயே இருப்பீர்கள். நீங்கள் ஒரு மரப்பாவை அல்ல மாறாக இந்த முழு நாடகத்தையும் பார்க்கும் சாட்சி என்பதை எந்த நாளில் நீங்கள் உணர்கிறீர்களோ அந்த கணமே நீங்கள் அனைத்து பிணைப்புகளில் இருந்தும் விடுபடுவீர்கள். உங்களை ஒரு சாட்சியாக உணரும்போது செயலின் முடிவை பற்றிய பயமோ தோல்வியை பற்றிய கவலையோ உங்களை தீண்டுவதில்லை. மாறாக எந்தவித சுமையும் இன்றி உங்கள் கடமையை மிகச் சிறப்பாக செய்ய தொடங்குகிறீர்கள். சாட்சி என்பதை எந்த நாளில் நீங்கள் உணர்கிறீர்களோ அந்த கணமே நீங்கள் அனைத்து பிணைப்புகளில் இருந்தும் விடுபடுவீர்கள். 

அஷ்டாவக்கிரர் ஜனகருக்கு இந்த பௌதீக உலகத்தில் செயல்களை முழுமையாக கைவிடுவது உடல் கொண்ட எந்த ஒரு ஜீவனுக்கும் சாத்தியமற்றது என்று விளக்கினார். மேலும் அவர் ஜனகரே நீங்கள் எந்த செயலும் செய்யப்போவதில்லை என்று தீர்மானித்துக் கொண்டால் எனக்குச் சொல்லுங்கள். உங்களால் மூச்சு விடுவதை நிறுத்த முடியுமா? உங்கள் இதய துடிப்பை நிறுத்த முடியுமா? உங்கள் கண்களால் பார்ப்பதையும் காதுகளால் கேட்பதையும் உங்களால் தடுத்து நிறுத்த முடியுமா? வயிற்றில் உணவு செரிமானமாகும் செயலை உங்களால் தடுக்க முடியுமா? என்று கேட்டார். அதற்கு ஜனகர் இல்லை முனிவரே இவையெல்லாம் இயற்கையின் விதிப்படி தன்னிச்சையாகவே நடக்கின்றன என்றார்.  அஷ்டாவக்கிரர்   கூறினார் அவ்வளவுதான் ஜனகரே உங்கள் மூச்சு உங்கள் இதய துடிப்பு மற்றும் உங்கள் முழு உடலும் இயற்கையின் விதிகளின்படி தானாகவே செயல்களை செய்து கொண்டிருக்கும் போது நான் செய்கிறேன் என்ற தவறான மாயை உங்கள் மனதில் ஏன் எழுகிறது? 

செயல் என்பது இயற்கையின் சுபாவம் என்று அஷ்டாவக்கரர் தெளிவுபடுத்தினார் எப்படி நெருப்பின் சுபாவம் எரிவதோ, சூரியனின் சுபாவம் பிரகாசிப்பதோ காற்றின் சுபாவம் வீசுவதோ அதேபோல உடல் மற்றும் மனதின் சுபாவம் செயல்படுவதாகும். பிரச்சனை செயல் புரிவதில் இல்லை. பிரச்சனை என்னவென்றால் நீங்கள் அந்த செயல்களுக்கு இடையில் உங்கள் அகங்காரத்தை புகுத்தி இதை நான் செய்தேன் என்று சொல்வதுதான். செயல்களை இயற்கையும் பரமாத்மாவின் சக்தியும் தான் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் நீங்கள் வீணாக அதற்கான பெருமையையோ அல்லது பழியையோ உங்கள் தலை மீது சுமந்து கொண்டு துன்பப்படுகிறீர்கள். 

மகரிஷி  அஷ்டாவக்கிரர் அதன் பிறகு அஷ்டாவக்கிர கீதையின் மிக உயர்ந்த அத்வைத சூத்திரத்தை உச்சரித்தார். அது கர்மாவின் முழு அறிவியலையும் ஒரே கணத்தில் தெளிவாக்குகிறது. அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் நானே செய்கிறேன் என்ற அகங்காரம் உங்களை ஒரு பெரிய கருநாகமாக தீண்டிவிட்டது. நான் செய்பவன் அல்ல என்ற நம்பிக்கையாகிய அமிர்தத்தை குடித்து மகிழ்ச்சியாக இருங்கள். இந்த அழியாத சூத்திரத்தின் உட்பொருளை விளக்கிய அஷ்டாவகிரர், ஜனகா இந்த விஷத்தினால் தான் நீங்கள் பல பிறவிகளாக தவித்து வருகிறீர்கள். நான் செய்பவன் அல்ல என்ற இந்த ஞானமாகிய அமிர்தத்தை பருகி இந்த நொடியே என்றென்றைக்கும் மகிழ்ச்சியாகவும் அமைதியாகவும் மாறிவிடுங்கள் என்றார். 

கர்மம் ஒருபோதும் எந்த மனிதனையும் கட்டுப்படுத்துவதில்லை என்று அஷ்டாவக்ரர் கூறினார். கர்மம் கட்டுப்படுத்துவதாக இருந்தால் சூரியன் தினமும் ஒளிர்வதால் கட்டப்பட்டிருக்கும். நதிகள் பாய்வதால் பாவிகளாகி இருக்கும். காற்று வீசுவதால் நரகத்திற்கு சென்றிருக்கும். செயல்கள் உங்களை கட்டுப்படுத்துவதில்லை. மாறாக செயலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் உங்களின் இந்த வேலையை நான் செய்தேன். இதன் பலனில் எனக்கு உரிமை இருக்கிறது என்ற அகங்காரமே உங்களை கட்டுப்படுத்துகிறது.

என்றைக்கு உங்களுக்குள்ளிருந்து இந்த செய்பவன் கர்த்தா என்ற உணர்வு அழிகிறதோ அன்றைக்கு நீங்கள் ஆயிரக்கணக்கான போர்களில் ஈடுபட்டாலும் சரி ஒரு முழு சாம்ராஜ்யத்தையே ஆண்டாலும் சரி, கர்மாவின் ஒரு துளி கூட உங்கள் மீது பட முடியாது. 

ஜனகரின் மனதிற்கு மேலும் தெளிவுபடுத்துவதற்காக அஷ்டாவக்கரர் விளக்கு மற்றும் வெளிச்சம் பற்றிய ஒரு அழகான உதாரணத்தை கூறினார். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஜனகா இருண்ட அறையில் எரிந்து கொண்டிருக்கும் அந்த மண் விளக்கை பார். விளக்கிலிருந்து ஒளி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஒளியின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நபர் உட்கார்ந்து புனிதமான தர்ம நூல்களை படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதே வெளிச்சத்தின் உதவியால் மற்றொரு நபர் திருடுவதற்கு திட்டம் தீட்டி கொண்டிருக்கிறார். 

அஷ்டாவக்கரர் கேட்டார். ஜனகா நல்ல நூல்களை படிப்பதால் விளக்குக்கு ஏதாவது புண்ணியம் கிடைக்குமா? திருட்டு திட்டம் தீட்டப்படுவதால் விளக்குக்கு ஏதாவது பாவம் வந்து சேருமா? அதற்கு ஜனகர் பதிலளித்தார். இல்லை குருதேவா விளக்கு வெளிச்சத்தை மட்டுமே தருகிறது. அதன் வெளிச்சத்தில் என்ன நடந்தாலும் விளக்கு அதிலிருந்து முற்றிலும் பற்றற்றும் விலகியும் இருக்கிறது.

அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஜனகா உனது ஆத்மா அதே பரம தூய்மையான ஒளியாகும். இறைவனின் அந்த பேரறிவு உனக்குள் ஒரு விளக்கை போல எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த பேரறிவின் ஒளியில் இந்த உடலும் மனமும் தத்தம் இயல்புக்கு ஏற்ப செயல்படுகின்றன. நீ அந்த ஒளியைப் போல வெறும் சாட்சியாக மட்டுமே இருக்கிறாய். ஒளியின் முன்னால் நடக்கும் நன்மை தீமைகளுக்கு ஒளி எப்படி பொறுப்பாகாதோ அதேபோல இயற்கையின் உந்துதலால் உடல் செய்யும் செயல்களுக்கு ஆத்மா பொறுப்பாவதில்லை. அந்த செயல்களை செய்பவனும் நீ அல்ல. அவற்றின் பலனை அனுபவிப்பவனும் நீ அல்ல. அந்த விளக்கின் ஒளியை போல உன்னை நீ பற்றற்றவனாகவும் தொடர்பற்றவனாகவும் உணரும்போது உலகத்தின் எந்த செயலும் உன்னை தீண்ட முடியாது. 

மன்னர் ஜனகர் கைகூப்பி மிகுந்த வியப்புடன் கேட்டார். குருதேவா நான் எதையும் செய்பவன் இல்லை என்றால் எல்லாம் இறைவனின் சக்தியால் தான் நடக்கிறது என்றால் எனது நாட்டின் இந்த பஞ்சத்தையும் எனது மக்களை காப்பதையும் எனது கடமைகளை செய்வதையும் நான் எந்த மனநிலையோடு செய்ய வேண்டும்?

அஷ்டாவக்கிரர் மிகவும் வலிமையான மற்றும் ஆழமான குரலில் கூறினார் ஜனகா நீ ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருந்து செயல்பட வேண்டும்!

அஷ்டாவக்கிரர் விளக்கினார் ஒரு திறமையான புல்லாங்குழல் கலைஞர் புல்லாங்குழலை வாசிக்கும் பொழுது இந்த இனிமையான இசையை நான்தான் உருவாக்குகிறேன் என்ற எந்த அகங்காரமும் அந்த புல்லாங்குழலுக்குள் இருப்பதில்லை. புல்லாங்குழல் முற்றிலும் காலியாகவும் அர்ப்பணிப்புடனும் இருக்கிறது. வாசிப்பவர் அதில் காற்றை ஊதுகிறார். புல்லாங்குழலில் இருந்து தெய்வீக இசை வெளிவர தொடங்குகிறது. புல்லாங்குழல் தனக்குள் எந்த தடையையும் ஏற்படுத்தாமல் காலியாக இருப்பதால் தான் அந்த இசை அவ்வளவு நேர்த்தியாக வெளிவருகிறது. அதேபோல உங்கள் மனதில் உள்ள நான் செய்கிறேன் என்ற அகங்காரமாகிய தடையை நீக்கிவிட்டால் உங்கள் மூலமாக வெளிப்படும் ஒவ்வொரு செயலும் நேர்த்தியாகவும் சிறப்பானதாகவும் வெளிவர தொடங்குகிறது. 

அஷ்டாவக்கிரர் மேலும் கூறினார் ஜனகா ஒரு காலியான புல்லாங்குழலை போல உனது உடலையும் மனதையும் அந்த இறைவனின் கைகளில் ஒப்படைத்து விடு. நான் மக்களை காப்பாற்றுவேன் என்று நீ நினைக்காதே. இறைவனின் சக்தி எனது உடலின் மூலமாக மக்களை காக்கும் செயலை செய்து முடிகிறது என்பதை நீ அறிந்துகொள். உனது முழு அறிவையும் உனது முழு ஆற்றலையும் அனைத்து வளங்களையும் பயன்படுத்து. கிணறுகளை தோண்டு தானிய களஞ்சியங்களை திறந்துவிடு. மக்களின் கண்ணீரை துடை ஆனால் இதைச் செய்பவன் அவன் என்பதை உனக்குள் எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள். நான் அவனது ஒரு கருவி மட்டுமே நீ இந்த மனநிலையுடன் செயல்படும்போது உனது செயலில் எந்த பயமும் இருக்காது. எந்த கவலையும் இருக்காது எந்த அகங்காரமும் இருக்காது அந்த பரமாத்மாவின் பரம இச்சையாக எது இருக்கிறதோ, அந்த செயல் மட்டுமே உன் கைகளில் இருந்து வெளிவருகிறது. மகரிஷி 

அஷ்டாவக்கிரரின் இந்த வஜ்ர வார்த்தைகளின் மழை மன்னன்  ஜனகரின் உள்ளத்தில் பொழிந்தவுடன் ஜனகருக்குள் விவரிக்க முடியாத மற்றும் தெய்வீகமான ஒரு மாபெரும் புரட்சி நிகழ்ந்தது. ஜனகரின் உடல் முழுமையாக அசைவற்று அமைதியானது. அவரது மூச்சு மிகவும் நுட்பமாகவும், சீராகவும் மாறியது. அவரது கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன. மிதிலையின் அந்த பயங்கரமான பஞ்சம் செயல் மற்றும் செயலற்ற தன்மை குறித்த அந்த பயங்கரமான சந்தேகம் கடமையின் அந்த சகிக்க முடியாத சுமை மற்றும் நான் செய்கிறேன். என்ற அந்த கருநாகம் ஆகிய அனைத்தும் சூரியன் உதித்தவுடன் இரவின் அடர்ந்த இருள் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் எப்படி மறைந்துவிடுமோ அதைப்போல அந்த ஞானத்தின் கொழுந்துவிட்டெரியும் தீயில் எரிந்து சாம்பலாகிவிட்டன.

ஜனகர் அந்த பரம பிளவுபடாத அத்வைத சத்தியத்தை நேரடியாக அனுபவித்தார். அங்கே செய்பவன் என்று எவரும் இல்லை அனுபவிப்பவன் என்றும் எவரும் இல்லை தான் ஒருபோதும் இந்த எல்லைக்குட்பட்ட உடலிலும் கர்மங்களின் வலையிலும் பிணைக்கப்படவில்லை என்பதை ஜனகர் உணர்ந்தார். அவர் எல்லையற்ற பேருணர்வு சைத்தன்ய பெருங்கடலாக இருந்தார் அதற்குள் முழு பிரபஞ்சமும் அனைத்து கர்மங்களும் தண்ணீரின் சிறிய அலைகளை போல எழுந்து மறைந்து கொண்டிருந்தன. ஜனகரின் முகத்தில் முழு பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான அமைதியும் தேஜசும் தெய்வீகமான புன்னகையும் மலர்ந்தன. அவருக்குள் இருந்த அனைத்து வேதனைகளும் என்றென்றைக்குமாக முடிந்துவிட்டன. நீண்ட நேரத்திற்கு பிறகு ஜனகர் தன் கண்களை மெதுவாக திறந்தபோது அவரது கண்களில் நன்றியுணர்வும் பேரின்ப கண்ணீரும் ததும்பி வழிந்தன. ஜனகர் அஷ்டாவக்கிரரின் புனித பாதங்களில் பணிந்து வணங்கினார். அப்போது அவர் வாயிலிருந்து இந்த அமரத்துவம் வாய்ந்த வரிகள் தன்னிச்சையாக ஒலித்தன. 

ஆஹா நான் எவ்வளவு தூய்மையானவன் எவ்வளவு அமைதியானவன் நான் இயற்கை மற்றும் கர்மாக்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் ஞானத்தின் மறு உருவம் மட்டுமே குருதேவா இவ்வளவு காலமாக நான்தான் செயல்களைச் செய்பவன் அல்லது செயல்களை துறப்பவன் என்ற பொய்யான மாயையில் சிக்கி தவித்தேன் இன்று உங்கள் அருளால் நான் எப்போதும் இவை அனைத்திற்கும் ஒரு சாட்சியாக மட்டுமே இருந்தேன் என்பதை புரிந்து கொண்டேன்.

அஷ்டாவக்கிரர் மற்றும் ஜனக மகாராஜாவின் இந்த தெய்வீக உரையாடல் ஏதோ ஒரு பழங்கால தத்துவ சாஸ்திரம் மட்டுமல்ல கடின உழைப்பால் ஏதாவது நடக்குமா அல்லது அனைத்தையும் விதியின் கைகளில் விட்டுவிட வேண்டுமா என்ற குழப்பத்தில் இரவும் பகலும் வாழும் இன்றைய ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இதுவே வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சஞ்சீவினியாகும். நாம் அனைவரும் பெரும்பாலும் இரண்டு தவறுகளில் ஒன்றை நிச்சயம் செய்கிறோம்.

ஒன்று வெற்றி கிடைக்கும்போது இதை நான் செய்தேன் என்ற அகந்தையில் திளைக்கிறோம். பிறகு அந்த அகந்தை உடையும்போது மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாகிறோம். அல்லது கடவுள் நினைக்கும் போதுதான் எல்லாம் நடக்கும் என்று நினைத்து கொண்டு சோம்பேரியாகவும் ஆதரவற்றவர்களாகவும் முடங்கி விடுகிறோம். அஷ்டாவகிர கீதை நம்மை இந்த இரண்டு குழிகளிலிருந்தும் வெளியே கொண்டு வருகிறது. விதியின் பெயரால் சோம்பேரியாக இருப்பது கோழைத்தனம் என்றும் செயலின் பெயரால் நானே செய்பவன் என்ற அகந்தை கொள்வது அறியாமை என்றும்  அஷ்டாவக்கிரர் கீதை கூறுகிறது. மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் ஜனக மகாராஜாவுக்கு காட்டிய வழியே உண்மையான மார்க்கமாகும். உங்கள் செயலை முழு நேர்மையுடனும் முழு சக்தியுடனும் முழு ஈடுபாட்டுடனும் செய்யுங்கள் ஆனால் அதை செய்பவன் நானே என்ற அகந்தையையும் அதன் பலன் மீதான கவலையையும் அந்த பரமாத்மாவின் பாதங்களில் சமர்ப்பித்து விடுங்கள். நீங்கள் கடையில் உட்காரும் போதோ தேர்வுக்கு தயாராகும் போதோ அல்லது உங்கள் குடும்ப பொறுப்புகளை நிறைவேற்றும் போதோ இந்த உடல் அந்த பரமாத்மாவின் ஒரு கருவி என்று கருதி செயல்படுங்கள். நான் முழு முழு அர்ப்பணிப்புடன் எனது  சிறந்த பங்களிப்பை வழங்குவேன் ஆனால் முடிவை பரமாத்மாவின் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிடுவேன் என்று எண்ணுங்கள். இப்படி நினைக்கும்போது தோற்றுவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்ற தேவையற்ற மன அழுத்தம் உங்களை விட்டு விலகிவிடும். உங்கள் முழு கவனமும் ஆற்றலும் நிகழ்காலத்தில் நீங்கள் செய்யும் செயலின் மீது மட்டுமே குவியும். முடிவை பரமாத்மாவின் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிடுவேன் என்ற எண்ணம், நீங்கள் இந்த சாட்சி பாவத்தில் நிலைத்து நின்று செயல்படும் பொழுது உங்கள் வேலை ஒரு சுமையாக இருப்பதில்லை. உங்கள் வேலை ஒரு தெய்வீக பூஜையாக மாறிவிடுகிறது. தோல்வியால் உங்களை உடைக்க முடியாது. வெற்றியாலும் உங்களை அகங்காரம் கொள்ளச் செய்ய முடியாது. நானே செய்பவன் என்ற உணர்வை கைவிடுங்கள் ஒரு சாட்சியாக மாறுங்கள் மேலும் இந்த உலகமாகிய நாடக மேடையில் ஒரு அச்சமற்ற மற்றும் மகிழ்ச்சியான சக்கரவர்த்தியை போல உங்கள் கடமையை நிறைவேற்றுங்கள். இதுவே அஷ்டாவக்கிர கீதையின் பரம சத்தியமாகும். 

கர்மா மற்றும் விதியாகிய முரண்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு வாழ்வதற்கான ஒரே மற்றும் சனாதன மார்க்கம் இதுவே. 

நாம் அனைவரும் இந்த பிரபஞ்ச மேடையில் ஒரு மாபெரும் நாடகத்தின் பாத்திரங்கள் என்பதை இந்த தெய்வீக உரையாடல் நமக்கு ஆழமாக உணர்த்துகிறது. நாமே அனைத்தையும் செய்கிறோம் நாமே அனைத்தையும் சுமக்கிறோம் என்ற வீணான சுமையை நம் தோள்களில் ஏற்றிக்கொண்டு ஒவ்வொரு நாளும் கவலைகளின் கடலில் தத்தளிக்கிறோம். ஆனால் எப்பொழுது ஒருவன் தன் அகங்காரத்தை இறைவனின் காலடியில் முழுமையாக சமர்ப்பித்துவிட்டு தன்னை ஒரு கருவியாக மட்டுமே உணர்கிறானோ அப்பொழுது அவனது வாழ்க்கையில் உள்ள அனைத்து இருளும் விலகி அங்கு தடையற்ற பேரமைதியின் ஒளி பரவுகிறது. இன்றைய அவசர உலகிலும் நெருக்கடி மிகுந்த வாழ்க்கையிலும் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒருவிதமான ஜனகராகவே இருக்கிறோம். 

வெற்றியின் உச்சத்தை தொட வேண்டும் என்ற ஆசையும் எதிர்பாராத தோல்விகளின் பயமும் நம்மை ஒவ்வொரு கணமும் துரத்தி கொண்டே இருக்கின்றன. நாளை என்ன நடக்கும் என்ற கவலையிலும் நேற்று செய்த தவறுகளின் குற்ற உணர்விலும் நிகழ்காலத்தின் அழகை நாம் முற்றிலுமாக இழந்து விடுகிறோம். இதற்கெல்லாம் மூல காரணம் நான்தான் செய்கிறேன் என்ற அந்த ஆழமான மாயை மட்டுமே இன்று முதல் உங்கள் தினசரி கடமைகளை உங்கள் அலுவலக பணிகளை உங்கள் குடும்ப பொறுப்புகளை எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி முடிவுகளின் மீதான பற்றுதல் இன்றி முற்றிலும் ஒரு சாட்சியாக நின்று செய்ய தொடங்குங்கள். அப்பொழுது நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு தியானமாக மாறும். உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவும் இறைவனுக்கான தூய்மையான பூஜையாக மாறும். தாமரை இலை தண்ணீர் போல இந்த உலகில் வாழுங்கள். ஆனால் உலகத்தின் பந்தங்கள் உங்களை ஒட்டாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு புல்லாங்குழல் தன்னுள் எந்த தடையும் இல்லாமல் முற்றிலும் காலியாக இருப்பதால்தான் இறைவனின் மூச்சு காற்று அதில் புகந்து எல்லையில்லா இன்னிசையாக வெளிவருகிறது.

நாமும் நமது மனதை அகங்காரம் கோபம், பயம் மற்றும் கவலைகள் ஆகியவற்றில் இருந்து வெற்றிடமாக்கினால் அந்தப் பரமாத்மாவின் தெய்வீக சக்தி நமக்குள் தடையின்றி ஊடுருவி நமது வாழ்க்கையை ஒரு அற்புதமாக மாற்றும். நீங்கள் துன்பங்களைக் கண்டு அஞ்ச தேவையில்லை. இன்பங்களைக் கண்டு கர்வம் கொள்ள தேவையில்லை. நாடக மேடையில் நடக்கும் அனைத்தையும் புன்னகையோடு கவனிக்கும் ஒரு தூய்மையான சாட்சியாக உங்களை என்றென்றும் நிலைநிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!

சித்தன் அருள்.....தொடரும்!