கடவுள் யார்? கடவுள் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா? மனித வாழ்வில் இதைவிட பெரிய கேள்வி வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. நாம் கோவில்களுக்கு செல்கிறோம், வழிபடுகிறோம், பிரார்த்தனை செய்கிறோம், விளக்கேற்றுகிறோம், மந்திரங்களை உச்சரிக்கிறோம், வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து இறைவா என் குரலை கேள் என்கிறோம். ஆனால் நான் அழைக்கும் கடவுள் உண்மையில் யார் என்று எப்போதாவது உங்களையே கேட்டுக் கொண்டதுண்டா? கடவுள் எங்காவது அமர்ந்திருக்கிறாரா? அவர் வெறுமனே கோவில் சிலையில் இருக்கிறாரா? அவர் வானத்தில் உள்ள கண்ணுக்கு புலப்படாத ஏதோ ஒரு மண்டலத்தில் வசிக்கிறாரா? அல்லது சிறுவயதிலிருந்தே கடவுள் என்ற பெயரில் நாம் ஏற்றுக்கொண்ட கற்பனையை விட கடவுளின் உண்மை ஆழமானதா?
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் ஜனக மன்னரிடம் கூறுகிறார் முதலில் நீ வெளியில் தேடும் உண்மையை கருத்தில் கொள். வெளி உலகை கவனிப்பவர் யார் என்று பார் ஏனென்றால் கவனிப்பவரை நீ அறியும் வரை நீ காணும் எல்லாவற்றிற்கும் பின்னால் உள்ள உண்மையை நீ தொடர்ந்து தேடி கொண்டிருப்பாய்.
ஒருநாள் ஜனக மன்னர் தனது அரண்மனையில் ஒரு அமைதியான அறையில் அமர்ந்திருந்தார் வெளியே எல்லாம் சாதாரணமாக தோன்றியது ராஜ்ஜியம் சீராக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது மக்கள் தங்கள் வேலைகளில் மும்முறமாக இருந்தனர். வீரர்கள் காவலில் இருந்தனர், அமைச்சர்கள் அரசின் விவகாரங்களில் மும்முறமாக இருந்தனர். ஆனால் ஒரு கேள்வி ஜனக மன்னரை உறுத்தி கொண்டே இருந்தது. அவர் அஷ்டவக்கரரை தன்முன் அழைத்து குருதேவா நான் நிறைய கேட்டிருக்கிறேன். வேதங்கள் கடவுளைப் பற்றி பேசுகின்றன. முனிவர்களும் துறவிகளும் கடவுளைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். கடவுள் எங்கும் இருக்கிறார் என்று பக்தர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் எனக்கு ஒரு கேள்வி இருக்கிறது. கடவுள் உண்மையிலேயே இருந்தால் அதற்கான ஆதாரம் என்ன? நான் ஏன் அவரை காண முடியவில்லை? நான் ஏன் அவரை தொட முடியவில்லை? அவர்தான் இந்த உலகை நடத்துகிறார் என்றால் ஏன் அவரை காண முடியவில்லை என்றார்.
அஷ்டவக்ரர் புன்னகைத்தார். அவர், அரசே உங்கள் கேள்வி கடவுளை விட முக்கியமானது. ஏனென்றால், கடவுளை கண்டுபிடிப்பதற்கு முன் தேடுபவர் யார் என்பதை அறிவது அவசியம் என்றார்.
ஜனகர் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தார். அவர் ஆனால் குருதேவா நான்தான் இதை பற்றி அறிந்து கொள்ள என்ன இருக்கிறது என்று கேட்டார்.
அஷ்டவக்கரர் பதிலளித்தார் ஜனகனே இதுதான் மிகப்பெரிய மாயை. நீ அறிந்திருக்கும் நான் என்பது உண்மையிலேயே நீதானா? நீ யார்? அஷ்டவக்ரர் ஜனக அரசனிடம் அரசே, உங்கள் குழந்தை பருவத்தில் உங்கள் உடல் எப்படி இருந்தது? என்று கேட்டார்.
ஜனகர் பதிலளித்தார் நான் சிறியவனாக இருந்தேன் இன்று வளர்ந்துவிட்டேன். அப்படியானால் குழந்தை பருவ உடல்களும் இன்றைய உடல்களும் ஒன்றேதானா?
ஜனகர் இல்லை என்றார்.
அஷ்டாவக்கரர் கேட்டார் உன் எண்ணங்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருந்தனவா? இல்லை உன் ஆசைகளும் மாறியுள்ளன. உன் உணர்ச்சிகளும் மாறியுள்ளன. அஷ்டாவக்கரர் மீண்டும் கேட்டார். உடல் மாறி இருந்தாலும் எண்ணங்கள் மாறி இருந்தாலும் ஆசைகள் மாறி இருந்தாலும் உணர்ச்சிகள் மாறி இருந்தாலும் நீ இன்னும் நான் அதே ஜனகர்தான் என்று சொல்கிறாய். அப்படியானால் இந்த மாற்றங்கள் அனைத்தையும் கவனிக்கும் அந்த நான் யார்
ஜனகர் மௌனமானார். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் இந்த கேள்வியே உன்னை கடவுளின் வாசலுக்கு அழைத்துச் செல்லும் அஷ்டாவக்கரின் போதனை மிகவும் எளிமையானது ஆனால் அதன் ஆழத்தை புரிந்து கொள்ள ஒரு ஆயுட்காலம் ஆகலாம். என்ன மாறுகிறது என்பதை உன்னால் பார்க்க முடியும். உடல் மாறுகிறது அது உனக்கு தெரியும். மனம் மாறுகிறது அதன் எண்ணங்கள் உனக்கு தெரியும். உணர்ச்சிகள் மாறுகின்றன. இன்று நான் சோகமாக இருக்கிறேன். இன்று நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று நீ சொல்கிறாய். அதாவது துக்கமும் அறியப்படுகிறது, மகிழ்ச்சியும் அறியப்படுகிறது. எண்ணங்களும் அறியப்படுகின்றன. உடலும் அறியப்படுகிறது. ஆக இவை அனைத்தையும் அறிந்தவர் யார்? அவரே சாட்சி. மேலும் அஷ்டாவக்கரின் பார்வையில் ஆத்மஞானம் இங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது.
நமது மிகப்பெரிய தவறு என்ன? நாம் கடவுளை ஒரு பொருளை போல தேடுகிறோம். கடவுள் எங்கே என்னால் ஏன் கடவுளை பார்க்க முடியவில்லை? கடவுள் எந்த திசையில் இருக்கிறார் அவர் வானத்திலா அல்லது வேறு உலகத்திலா இருக்கிறார் என்று நாம் வியக்கிறோம். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரர் கூறுகிறார். நீங்கள் எதை பார்க்க முடியுமோ அதுவே புலப்படும் பொருள். காண்பவரே காண்பவர். நீங்கள் கடவுளை ஒரு புலப்படும் பொருளை போல தேடினால் உங்கள் தேடல் ஒருபோதும் முடிவடையாது. ஏனெனில் கடவுள் என்பவர் கண்களால் பார்த்து விவரிக்க கூடிய ஒன்றல்ல. இதோ கடவுள் உங்கள் கண்களை பார்க்கச் செய்யும் அந்த பிரக்ஞை. மனம் சிந்திக்கிறது புத்தி கேள்வி கேட்கிறது. அஷ்டாவக்கரர் உங்கள் கவனத்தை அந்த பிரக்ஞை பக்கம் திருப்புகிறார்.
ஒருமுறை ஒரு மனிதன் ஒரு துறவியிடம் சென்றான். அவன் மகாராஜ் நான் கடவுளை காண விரும்புகிறேன். தயவுசெய்து கடவுளை அடைவதற்கான வழியை எனக்கு காட்டுங்கள் என்றான். அந்த மகான் நீ கடவுளை எங்கே காண்பாய் என்று கேட்டார். அந்த மனிதன் கோவிலில் என்று பதில்ளித்தான். அந்த மகான் சரி அங்கே நான் கடவுளை காணவில்லை என்றால் நான் புனித யாத்திரை தலங்களுக்கு செல்வேன். அங்கேயும் நான் அவரை காணவில்லை என்றால் நான் வனத்திற்கு சென்று தவம் செய்வேன் என்றார். அந்த மகான் புன்னகைத்து அங்கேயும் நான் அவரை காணவில்லை என்றால் என்றார். அந்த மனிதன் சிறிது நேரம் யோசித்தான். முதலில் தேடுபவன் யார் என்பதை கண்டுபிடி நீ கடவுளை காண உலகம் முழுவதும் தேடிவிட்டாய் ஆனால் உலகை கண்டவனை நீ ஒருபோதும் கண்டதில்லை. அந்த மனிதன் மௌனமானான். அந்த மகான் கூறினார் வெளியே கடவுளை தேடி மனிதன் உலகின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் பயணிக்கிறான். ஆனால் தனக்குள் பார்க்க மறந்து விடுகிறான். இதுவே அஷ்டாவக்கரின் ஞானத்தின் சாராம்சம்.
இப்போது இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான விஷயத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். கடவுள் நமக்குள்ளே இருக்கிறார் என்று நாம் கூறும்போது ஏதோ ஒரு சிறிய தெய்வீக உருவம் நம் உடலுக்குள் வசிக்கிறது என்று அர்த்தமல்ல. அஷ்டாவக்கரின் செய்தி அதைவிட மிகவும் ஆழமானது. உங்களுக்குள் இருக்கும் பிரக்ஞைதான் உங்கள் இருப்பை அனுபவிக்க உங்களை அனுமதிக்கிறது. அதுதான் பேரின்பத்தை உணர உங்களை அனுமதிக்கிறது. அதுதான் எண்ணங்களை உணர உங்களை அனுமதிக்கிறது. அதுதான் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிய உங்களை அனுமதிக்கிறது. அந்த தெளிவை உணர்வதே சுய உணர்தலுக்கான பாதை. நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் விழுவதாக கற்பனை செய்து பாருங்கள். சிறிது நேரத்திற்கு உலகின் அனைத்து அறிவையும் இழக்கிறீர்கள். அரசன் இல்லை செல்வம் பற்றிய எண்ணங்கள் இல்லை குடும்பம் பற்றிய எண்ணங்கள் இல்லை கௌரவம் பற்றிய எண்ணங்கள் இல்லை கவலைகள் இல்லை. ஆனால் விழித்தெழுந்த பிறகு நீங்கள், நான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தேன் என்று கூறுகிறீர்கள். இது மிகவும் ஆழமானது. ஏனென்றால் விழித்தெழுந்த பிறகு உங்கள் உறக்கத்தின் அனுபவத்தை கூட நீங்கள் அறிந்து கொள்கிறீர்கள். அஷ்டவக்கரர் உங்களை இந்த அறிதலுக்கு வழிநடத்துகிறார். நீங்கள் என்பதை நிரூபிக்க உங்களுக்கு ஒரு கோயில் தேவையில்லை. நீங்கள் உணர்வுடன் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நிரூபிக்க உங்களுக்கு ஒரு புத்தகம் தேவையில்லை.
நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கு தெரியும். இந்த அனுபவம் உங்களுக்கு வேறொருவரால் வழங்கப்படவில்லை. உங்களுக்குள் இருக்கும் நான் இருக்கிறேன் என்ற நேரடி அனுபவமே சுய சிந்தனைக்கான தொடக்க புள்ளியாகும். ஆனால் இங்குதான் மற்றொரு மாயை எழுகிறது. நாம் உடனடியாக நான் இருக்கிறேன் என்பதோடு நான் இந்த உடல் நான் செல்வந்தன் நான் ஏழை, நான் வெற்றியாளன், நான் தோல்வியுற்றவன், நான் அரசன், நான் தந்தை, நான் மகன், நான் பெண், நான் ஆண் என்று சேர்த்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தும் மாறக்கூடும்.
இன்று நீங்கள் ஒரு பாத்திரத்தில் இருக்கிறீர்கள். நாளை நீங்கள் வேறொரு பாத்திரத்தில் இருக்கிறீர்கள். உடல் மாறுகிறது சூழ்நிலைகள் மாறுகின்றன. பெயர் மாறலாம் பதவி மாறலாம் எண்ணங்கள் மாறலாம். ஆனால் நான் இருக்கிறேன் என்ற அடிப்படை அனுபவம் இவை அனைத்திற்கும் முந்தியது. அஷ்டாவக்கரர் இந்த அடிப்படை அடையாளத்தை சுட்டி காட்டுகிறார்.
ஜனக மன்னன் அஷ்டாவக்கரரிடம் குருதேவா கடவுள் கண்ணுக்கு புலப்படும் ஒரு பொருள் இல்லை என்றால் நான் அவரை எப்படி அறிந்து கொள்வேன் என்று கேட்டான். அஷ்டாவக்கரர் பதிலளித்தார் அவரை அறிந்து கொள்ள வேறு சான்றுகள் தேவைப்படும் எதுவும் ஒரு புறப்பொருளாகும். ஆனால் ஆன்மாவின் உண்மை உங்கள் இருப்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது. பின்னர் அவர் கூறினார் ஒளியை காண நீங்கள் ஒரு விளக்கை தேடுகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் விளக்கை தேடும் அந்த ஒளியின் காரணமாகவே எல்லாவற்றையும் காண்கிறீர்கள் என்பதை மறந்து விடுகிறீர்கள். அதுபோலவே மனிதன் கடவுளை தேட புறப்படுகிறான். அவன் உலகத்தையும் வானத்தையும் நட்சத்திரங்களையும் கோயில்களையும் சிலைகளையும் பார்க்கிறான். ஆனால் இவை அனைத்தையும் அறிந்தவர் யார் என்பதை அவன் காண்பதில்லை. இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது. கடவுளின் இருப்புக்கு யாராவது ஆதாரம் கேட்டால் நாம் பொதுவாக வெளியிலிருந்து சான்றுகளை தேட தொடங்குகிறோம். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரரின் பார்வை சான்றை அறிந்து கொள்ள வழிவகுக்கும். புறச்சான்றுகளின் மூலம் ஒரு உண்மையை நீங்கள் எப்படி நிரூபிக்க முடியும் என்று கேட்கிறது. உதாரணமாக ஒளி இருப்பதால் நீங்கள் சூரியனை காண்கிறீர்கள். ஆனால் யாராவது உங்களிடம் உங்களால் பார்க்க முடிவதற்கான சான்று என்ன என்று கேட்டால் நீங்கள் என்ன சொல்வீர்கள்? நீங்கள் நான் காண்கிறேன் என்று சொல்வீர்கள். நான் இருக்கிறேன். அதுபோலவே உணர்வு நிலைக்கு மிக நெருக்கமான சான்று என்னவென்றால் நீங்கள் அனுபவிக்கிறீர்கள் நீங்கள் அறிகிறீர்கள் நீங்கள் கேள்வி கேட்கிறீர்கள் நீங்கள் செவிமடுக்கிறீர்கள் நீங்கள் சிந்திக்கிறீர்கள். ஆனால் இவை அனைத்தையும் சாத்தியமாக்குவது எது? இங்கிருந்துதான் [ அஷ்டாவக்கரின் கேள்வி தொடங்குகிறது.
அஷ்டாவக்கரர் வெறும் புற வழிபாட்டை தடை செய்யவும் இல்லை புற வடிவங்களை மட்டுமே இறுதி உண்மையாக ஏற்றுக் கொள்ளும் படியும் கேட்கவில்லை. உங்கள் இருப்பின் சாரத்தை நீங்கள் அனுபவிக்கும் வரை புற வழிகள் உங்களை இறுதி உண்மைக்கு இட்டுச் செல்லாது என்பதே அவரது கருத்து. கோயிலுக்கு செல்லுங்கள் ஆனால் உங்களுக்குள் இருக்கும் சாட்சியை மறந்து விடாதீர்கள். பிரார்த்தனை செய்யுங்கள் ஆனால் பிரார்த்தனை செய்பவரையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள். தியானம் செய்யுங்கள் ஆனால் தியானம் செய்பவரையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள். கடவுளின் நாமத்தை உச்சரியுங்கள் ஆனால் கடவுளின் நாமத்தை உங்களுக்குள் எதிரொலிக்க செய்யும் அந்த உணர்வையும் அறிந்து கொள்ளுங்கள். இதுவே அஷ்டாவக்கிரரின் வழிகாட்டுதல்.
கடவுள் ஒரு நபரா? இந்த கேள்வியும் மிகவும் முக்கியமானது. நாம் கடவுளை ஒரு மனிதராக புரிந்து கொண்டால் நம் மனதில் உடனடியாக ஒரு வடிவம் உருவாகிறது. கடவுள் எங்கோ அமர்ந்திருக்கிறார் அவர் கவனிக்கிறார். அவர் முடிவுகளை எடுக்கிறார் அவர் ஒருவருக்கு வெகுமதி அளிக்கிறார் அவர் ஒருவரை தண்டிக்கிறார். ஆனால் அஷ்டாவக்கரின் அத்வைத ஞானம் கடவுளை மிகவும் நுட்பமான மட்டத்தில் விவாதிக்கிறது அங்கே இறுதி உண்மை என்பது ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட தனி நபர் அல்ல. அது எல்லையற்ற உணர்வு. அது எந்த ஒரு உடலுக்குள்ளும் அடங்காதது. அது எந்த ஓர் இடத்திற்கும் கட்டுப்பட்டதுஅல்ல. அது எந்த ஓர் நபருக்கும் சொந்தமானது அல்ல. மாறாக அந்த உணர்வே உங்கள் அனுபவத்தின் அடித்தளமாகும். அதனால்தான் அஷ்டாவக்கரர் உங்கள் உண்மையான இயல்பை உணர்ந்து கொள்ளச் சொல்கிறார்.
இப்போது ஜனக மன்னனின் மனதில் ஒரு புதிய கேள்வி எழுந்தது. அவன் அஷ்டாவக்ககிரரிடம் குருதேவா கடவுளை ஒரு புறப்பொருளாக தேடுவது சரியல்ல என்பதை நான் புரிந்து கொள்ள தொடங்கியுள்ளேன். ஆனாலும் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கிறது. கடவுள் இருப்பதற்கு ஆதாரம் என்ன என்று யாராவது என்னிடம் கேட்டால் நான் அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது? உலகின் இருப்பு கடவுளுக்கு ஆதாரமா? வானம், பூமி, சூரியன், சந்திரன் ஆகியவை கடவுளுக்கு ஆதாரமா? மனிதர்களின் பிறப்பும் இறப்பும் கடவுளுக்கு ஆதாரமா? அல்லது எந்த ஒரு மனிதனும் தனக்குள் உணரக்கூடிய கடவுளின் இருப்புக்கு ஏதேனும் ஆதாரம் உள்ளதா என்று கேட்டான்.
அஷ்டாவக்கிரர் ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு அவர், மன்னரே நீங்கள் உலகில் கடவுளுக்கான ஆதாரத்தை தேடுகிறீர்கள். ஆனால் முதலில் உலகம் இருப்பதை பாருங்கள் என்றார். இதற்கு உங்களுக்கு யார் ஆதாரம் தருகிறார்கள்? ஜனகன் குருதேவா நான் உலகத்தை பார்க்கிறேன் என்றான். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் அதுதான் இரகசியம் நான் உலகை காண்கிறேன் என்கிறாய் ஆனால் உலகை கண்டவனை பற்றி நீ எவ்வளவு பார்த்திருக்கிறாய் ஜனகன் மீண்டும் மௌனமானான்.
அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் அரசே உன் கண்கள் உனக்கு முன்னால் உள்ள பொருட்களை காண்கின்றன ஆனால் நீ கண்களை மூடும்போது கூட உனக்குள் இருக்கும் எண்ணங்களை காண்கிறாய், நினைவுகளை காண்கிறாய், கற்பனைகளை காண்கிறாய், சில நேரங்களில் பயத்தை காண்கிறாய், சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சியை உணர்கிறாய், சில நேரங்களில் துக்கத்தை உணர்கிறாய். இப்போது சொல் இவை அனைத்தையும் அறிபவன் யார்?
ஜனகன் கூறினான் என் மனம்.
அஷ்டாவக்கிரர் புன்னகைத்தார் மனமே அனைத்தையும் அறிபவன் என்றால் இன்று என் மனம் அமைதியற்று இருக்கிறது என்று நீ எப்படி சொல்கிறாய் மனதிலிருந்து பிரிந்து என் மனம் அமைதியற்று இருக்கிறது என்று சொல்பவன் மனதின் அமைதியின்மையை அறிகிறான்.
ஜனகன் புரிந்து கொள்ள தொடங்கினான்.
அஷ்டாவக்கிரர் தொடர்ந்தார். அதேபோல் என் உடல் களைப்பாக இருக்கிறது என்று நீ கூறும்போது உடலும் அறியப்படுகிறது. என் எண்ணங்கள் மாறிவிட்டன என்று நீ கூறும்போது எண்ணங்களும் அறியப்படுகின்றன. இன்று என் மனம் சோகமாக இருக்கிறது என்று நீ கூறுகிறாய். ஆகவே உடலின் துன்பமும் மனத்தால் அறியப்படுகிறது. எனவே ராஜன் உடல், மனம் மற்றும் எண்ணங்களை அறிந்திருப்பவரை அடையாளம் கண்டுகொள். அங்குதான் கடவுளின் மர்மத்திற்கான கதவு திறக்கிறது.
நாம் பெரும்பாலும் கடவுளுக்கான ஆதாரத்தை கண்டறிய பெரும் முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறோம். ஆனால் அஷ்டாவக்கிரர் பார்வையில் முதல் விஷயம் நீங்கள்தான். இது எளிமையாக தோன்றலாம். ஆனால் ஒரு சிறிய விஷயம். என்னவென்றால் ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நீங்கள் எப்படி அறிவீர்கள்? வேறு யாரும் வந்து உங்களுக்கு ஆதாரம் தரவில்லை. உங்கள் இருப்பை நிரூபிக்க உங்களுக்கு எந்த அறிவியல் அறிக்கையோ சான்றிதழோ தேவையில்லை. உங்களுக்கு உள்ளிருந்தே ஒரு நேரடி அனுபவம் கிடைக்கிறது. நான் இருக்கிறேன். இப்போது அவர் நான் இது நான் அது என்கிறார்.
ஆனால் அஷ்டாவக்கரர் கேட்கிறார் இந்த அடையாளங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் முன்பு நீங்கள் யாராக இருந்தீர்கள்? இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தும் மாறிய பிறகும் நிலைத்திருக்கும் ஆன்மாவின் உண்மை என்ன? இதுவே சுய சிந்தனை.
பின்னர் ஜனகர் கேட்டார் குருதேவா இந்த பரந்த பிரபஞ்சத்தை பார்க்கும்போது இதற்கு பின்னால் ஏதோ ஒரு சக்தி இருக்க வேண்டும் என்று சொல்ல முடியாதா?
அஷ்டாவக்கரர் பதிலளித்தார். நீங்கள் அப்படி சொல்லலாம். ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள் அது ஒரு எண்ணம். நீங்கள் பிரபஞ்சத்தை பார்த்து அதன் பின்னணியில் ஒரு காரணத்தை கற்பனை செய்கிறீர்கள். ஆனால் நான் அதற்கும் முன்பே உங்களுக்கு ஒன்றை காட்டுகிறேன். பிரபஞ்சம் உங்கள் அனுபவத்திற்குள் வருகிறது. முதலில் அந்த அனுபவம் எப்படி சாத்தியம் என்பதை புரிந்து கொள்ளுங்கள். இது மிகவும் ஆழமானது. இந்த உலகம் மிகவும் பரந்தது என்று நாம் சொல்கிறோம். ஆனால் அந்த உலகத்தை பற்றிய அறிவு யாரிடம் உள்ளது? வானம் எல்லையற்றது என்று நாம் சொல்கிறோம். ஆனால் வானத்தை பற்றிய எண்ணம் யாரிடம் எழுகிறது? கடவுள் உலகத்தை படைத்தார் என்று நாம் சொல்கிறோம். ஆனால் எந்த உணர்வில் இந்த எண்ணம் எழுந்தது?
இதுதான் அஷ்டாவக்கிரர் பாதை. அவர் உங்களை தொடர்ந்து வெளியிலிருந்து உள்ளே அழைத்து செல்கிறார். ஒருவர் உங்களுக்கு இனிப்பை பற்றி நிறைய புத்தகங்களை படித்து காட்டுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் இனிப்பு இப்படித்தான் இருக்கும் என்று சொன்னார். அவர் இனிப்பை பற்றி விரிவுரையாற்றினார். அவர் இனிப்பின் வரலாற்றை கூறினார். அவர் இனிப்பின் அறிவியலை விளக்கினார். ஆனால் நீங்களே இனிப்பை சுவைக்கும் வரை நீங்கள் அதை உண்மையாக அறிவீர்களா? இல்லை. உங்களிடம் அதை பற்றிய தகவல் உள்ளது ஆனால் அதை அனுபவிக்கவில்லை.
அதேபோல் கடவுளைப் பற்றி ஆயிரக்கணக்கான விஷயங்களை படிக்கலாம். கடவுள் சொர்க்கத்தில் இருக்கிறார் என்று ஒருவர் சொன்னார். கடவுள் கோவிலில் இருக்கிறார் என்று ஒருவர் சொன்னார். ஒருவர் சொன்னார் கடவுள் இயற்கையில் இருக்கிறார். கடவுள் உங்களுக்குள் இருக்கிறார் என்று யாரோ சொன்னார்கள். ஆனால் வெறுமனே செவிமடுக்க வேண்டாம் என்று அஷ்டாவக்கரர் கூறுகிறார். உங்கள் அனுபவத்தை உற்று நோக்குங்கள். உங்கள் இருப்பை உற்று நோக்குங்கள். ஒவ்வொரு அனுபவத்திலும் உடனிருக்கும், உங்களுக்குள்ளே இருக்கும் சாட்சியை அங்கீகரியுங்கள். ஒருவேளை கடவுளை கண்டடையும் பயணம் என்பது எங்கோ வெளியே செல்லும் பயணம் அல்ல. மாறாக உங்களுக்குள்ளேயே திரும்பும் பயணமாக இருக்கலாம். ஒருவன் தன் உடல், எண்ணங்கள் மற்றும் அகங்காரத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அந்த சாட்சி உணர்வை அங்கீகரிக்கும் நாளில் அவனுடைய மிகப்பெரிய கேள்வியான கடவுள் எங்கே என்பது முடிவுக்கு வருகிறது. ஏனென்றால் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் வெளியே தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த உண்மை ஒருபோதும் தன்னை விட்டு பிரிந்ததில்லை என்பதை அவன் அப்போது உணர்கிறான். இதுதான் அஷ்டாவக்கரரின் செய்தி.
கடவுளை தேட முயற்சிக்காதீர்கள். முதலில் உங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள். ஏனென்றால் உங்களைப் பற்றிய உண்மையை அறிவதே கடவுளின் மர்மத்தை அறிவதாகும். கடவுளுக்கான ஆதாரம் அற்புதங்களில் காணப்படுவதில்லை. இன்று இந்த கேள்வியை கேட்க உங்களை அனுமதிக்கும் அந்த உணர்வில் அதை தேடுங்கள். கடவுள் யார்? அவர் எங்கோ வானத்தில் இருப்பவர் அல்ல. இந்த உலகை காணும் கண்கள் இந்த உடலை களைப்பாக உணரும் மனம் எண்ணங்கள் எல்லாவற்றையும் கடந்து இத்தனையும் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த உள் சாட்சிதான். நீங்களே கடவுளை தேடி எங்கேயா வெளியே ஓட தேவையில்லை உங்களை நீங்கள் அறிந்து கொள்ளும் அந்த நொடியில் தேடுபவனும் தேடப்படும் உண்மையும் ஒன்றாகிவிடுகிறது.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
No comments:
Post a Comment