நீங்கள் தேடி கோயிலின் படிகளில் ஏறி செல்லும் கடவுள், மணிக்கணக்கில் கை கூப்பி அழும் கடவுள் ஏன் உங்கள் முன் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை என்று எப்போதாவது யோசித்ததுண்டா? கடவுள் ஒவ்வொரு துகளிலும் காற்றிலும் உங்களுக்குள்ளும் இருக்கிறார் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் வாழ்க்கை கொடிய துயரத்தை சந்திக்கும் போது உங்கள் இதயம் நொறுங்கும் போது அந்த கடவுள் ஏன் எங்கும் தென்படுவதில்லை? உங்கள் பக்தி குறைந்துவிட்டதா? அல்லது உங்கள் மந்திரங்கள் தவறானவையா? இன்றைய அறிவு மதத்தின் அனைத்து பாசாங்கங்களையும் ஒரு நொடியில் தகர்த்துவிடும் ஏனென்றால் நீங்கள் வெளியே தேடும் கடவுளை வெளியே காண்பது இயலாத காரியம். உங்கள் கண்கள் முழு உலகத்தையும் காண முடியும். ஆனால் கண்ணாடி இல்லாமல் உங்களை ஒருபோதும் காண முடியாது. அதுபோலவே கடவுள் என்பவர் பார்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல. காண்பவனே காண்பவன். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஜனக மன்னனின் எளிய கேள்வி கூடியிருந்த அனைவரையும் திகைக்க வைத்தது. அஷ்டவக்கிரரின் பதில் ஞான உலகம் முழுவதும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது.
ஒரு நாள் மிதிலையின் பேரரசரான ஜனக மன்னர் ஒரு மாபெரும் யாகத்தை ஏற்பாடு செய்தார். அங்கே தங்க பலிபீடங்களில் தீ எரிந்தது. நூற்றுக்கணக்கான புகழ் பெற்ற அறிஞர்களும் கற்றறிந்த மனிதர்களும் வேத மந்திரங்களை ஓதினர். நறுமணம் வீசும் சாம்பிராணியும் கஸ்தூரி புகையும் காற்றில் மிதந்தன. தலைமை புரோகிதர் கூறினார்.
மன்னரே இந்த யாகத்தால் கடவுள் மகிழ்வார். மேலும் நீங்கள் அவரை நேரடியாக காண்பீர்கள். ஆனால் அதே கணத்தில் ஜனகர் தன் கையில் நெய் நிரம்பிய பாத்திரத்துடன் பலியிட தயாரானபோது அவர் கை நடுங்கியது. அவர் நின்றார். ஜனகர் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த தீயை பார்த்தார். தங்க சிலைகளை பார்த்தார். தனக்குத்தானே ஒரு கேள்வியை கேட்டுக் கொண்டார். அது அந்த மாபெரும் யாகம் முழுவதின் அடித்தளத்தையே உலுக்கியது. ஜனகர் சிந்தித்தார். கடவுள் எங்கும் நிறைந்தவர் என்றால் அவர் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் குடி கொண்டிருக்கிறார் என்றால் பிறகு ஏன் நாம் அவரை இந்த சிறிய தீக்கு அழைக்கிறோம். உண்மையிலேயே கடவுள்தான் இந்த பொன் சிலைகளுக்கு பின்னால் இருக்கிறாரா அல்லது இவையெல்லாம் நம் மனங்களால் உருவாக்கப்பட்ட மாயையா? ஜனகர் யாகம் செய்யவில்லை. யாகம் நிறுத்தப்பட்டது. மேலும் அவர் ஆரியவர்த்தத்தின் மாபெரும் அறிஞர்களையும் துறவிகளையும் பண்டிதர்களையும் தன் அவைக்கு அழைத்தார். மன்னர் ஜனகன் தன் சிம்மாசனத்தில் நின்று கூடியிருந்த அனைவரையும் நோக்கி ஒரு நேரடியான ஊடுருவும் கேள்வியை கேட்டார்.
ஓ அறிஞர்களே! கடவுள் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார் என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன. அவர் எங்கும் நிறைந்தவர் என்றால் பிறகு ஏன் என்னால் அவரை காண முடியவில்லை? கடவுளைப் பற்றிய புத்தக வரையறையை எனக்கு தராதீர்கள். அவரை நேரடியாக அனுபவிப்பது எப்படி என்று மட்டும் சொல்லுங்கள். சபை முழுவதும் அமைதியானது. பின்னர் அறிஞர்கள் ஒரு விவாதத்தை தொடங்கினர். ஒரு அறிஞர் கூறினார் கடவுளை காண ஒருவர் காடுகளுக்கு சென்று கடுமையான தவம் செய்ய வேண்டும். இரண்டாவது அறிஞர் கூறினார் இல்லை ஒரு சிலையை செய்து அதை வணங்குவதன் மூலம் மட்டுமே கடவுளை காண முடியும். மூன்றாவது அறிஞர் கூறினார் கடவுள் உருவமற்றவர் தியான நிலையில் மட்டுமே அவர் ஒளியாக தோன்றுகிறார். ஜனக மன்னர் புன்னகைத்தார். ஆனால் அவரது மனம் அமைதியாக இருந்தது. இந்த பண்டிதர்கள் அனைவரும் கடவுளைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் எவரும் கடவுளை கண்டதில்லை என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டார்.
ஜனகரின் நிலை தனக்கு முன்னால் நூற்றுக்கணக்கான பாத்திரங்களில் நீர் வைக்கப்பட்டிருந்தும் குடிக்க ஒரு துளி கூட கிடைக்காத தாகமுள்ள ஒருவனை போல இருந்தது. ஜனகரின் இயக்கம் உச்சத்தை அடைந்தபோது ஒரு நபர் அவைக்குள் நுழைந்தார். அவர் அந்த முழு கூட்டத்தின் பாசங்கத்தனத்தையும் ஒரே கணத்தில் தகர்த்தெறிந்தார்.
அவர் மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர். அஷ்டாவக்கிரரின் உடல் எட்டு இடங்களில் கோணலாக இருந்தது. ஆனால் அவரது முகத்தில் அந்த தெய்வீக அமைதி இருந்தது. அது ஒருவரால் மட்டுமே உணரக்கூடிய ஒன்று. உண்மையை அனுபவித்தவர். ஜனக மன்னன் தன் சிம்மாசனத்திலிருந்து இறங்கி தன் இரத்தின கிரீடத்தை அஷ்டாவக்கரின் பாதங்களில் சமர்ப்பித்து கண்களில் கண்ணீருடன் குருதேவா நான் கடவுளை தேடி தேடி சோர்ந்து விட்டேன். நான் கோயில்களை பார்த்தேன், யாகங்கள் செய்தேன், சாஸ்திரங்களை படித்தேன். ஆனால் நான் கடவுளை எங்கும் காணவில்லை. அவர் எங்கும் இருந்தால் ஏன் என்னிடமிருந்து மறைந்திருக்கிறார்? நான் அவரை காணக்கூடிய தரிசனத்தை எனக்கு தாரும் என்றான்.
அஷ்டாவக்கிரர் புன்னகைத்தார் மற்றும் ஞானத்தின் முதல் இடியை உதிர்த்தார். அது ஜனக மன்னனின் சிந்தனையை அதன் ஆணி வேரை உலுக்கியது. அஷ்டாவக்கரர் கூறினார்.
ஜனகா! நீ தேடிக்கொண்டிருக்கும் கடவுள் அவரை தேடும் உன் பழக்கமே, உன்னை அவரிடமிருந்து விலக்கி வைக்கிறது. நீ கடவுளை ஒரு பொருளாக தேடுகிறாய். ஒரு மரம் ஒரு மலை அல்லது ஒரு மனிதனை போல. ஆனால் பெரும் உண்மையை கேள். கடவுளை ஒருபோதும் காண முடியாது. கடவுள் எப்போதும் காண்பவராக மட்டுமே இருக்கிறார். இந்த வாக்கியம் சபையில் இருந்த அனைவரையும் திகைக்க வைத்தது. அஷ்டாவக்கிரர் மேலும் விளக்கினார். ஜனகா! நீ வெளியே தேடிக் கொண்டிருப்பது உன்னுள் அமர்ந்து இவை அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவரை தவிர வேறு யாருமி இல்லை. அவரே கடவுள். நீ கண்களை திறக்கும்போது உலகை காண்கிறாய். ஆனால் உன் கண்களுக்கு பின்னால் அமர்ந்து உலகை பார்ப்பவர், உன் காதுகளுக்கு பின்னால் அமர்ந்து ஒலிகளை கேட்பவர், உன் எண்ணங்களை அறிபவர், அந்த உணர்வே கடவுள் என்று அழைக்கப்படுகிறது. நீ அந்த பார்வையாளரை விட்டுவிட்டு அவரை வெளியே கற்களில் தேடுகிறாய் இதுதான் நீ செய்யும் மிகப்பெரிய தவறு!
ஜனகர் அதிர்ச்சி அடைந்தார். அவர் கேட்டார்! குருதேவா! அந்த பார்வையாளர் கடவுள் என்றால் பிறகு வெளியே தெரியும் இந்த உலகம் என்ன? இந்த உலகம் கடவுளிடமிருந்து வேறுபட்டதா? இந்த மர்மத்தை அவிழ்க்க அஷ்டாவக்கிரர் ஒரு அற்புதமான உவமையை கூறினார். அஷ்டாவக்கிரர் சொன்னார், ஜனகா ஒரு பொற்கொல்லர் கடையை கற்பனை செய்யுங்கள். அங்கே ஒரு பொன் மாலை, ஒரு மோதிரம், ஒரு கைக்காப்பு இருக்கிறது. ஒரு சிறு குழந்தை கடைக்குள் செல்லும்போது இது மாலை, இது மோதிரம் என்று சொல்கிறது. அது பெயரையும் வடிவத்தையும் மட்டுமே பார்க்கிறது. ஆனால் ஒரு வியாபாரி அங்கே செல்லும்போது அவர் மாலையையோ மோதிரத்தையோ பார்ப்பதில்லை. அவர் பொன்னை மட்டுமே பார்க்கிறார். அந்த மாலை உடையலாம். கைக்காப்பு உருகலாம். ஆனால் பொன் எப்போதாவது தேய்ந்து போகுமா? பொன் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கும்.
அஷ்டாவக்கரர் ஜனகனின் கண்களை பார்த்து அதுதான் ஜனகா, உன் கண்களுக்கு பின்னால் உள்ள திறை. அறிவற்றவன் உலகில் பெயர்களையும் வடிவங்களையும் மட்டுமே காண்கிறான். இது என் நண்பன், இது என் எதிரி, இது ஒரு மரம், இது ஒரு கல். ஆனால் ஞானி பார்க்கும்போது இந்த வடிவங்கள் அனைத்திலும் ஒரே பரம்பொருளின் விரிவாக்கத்தை மட்டுமே காண்கிறான். தங்கம் இல்லாமல் ஒரு ஆபரணம் செய்ய முடியாதது போல அதேபோல கடவுள் இல்லாமல் இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஒரு துகள் கூட இருக்க முடியாது என்றார். இந்த உண்மையை கேட்டதும் ஜனகனின் மனம் தடுமாற தொடங்கியது.
அவர் அடுத்த கேள்வியை கேட்டார்.
குருதேவா! எல்லாம் ஒன்றுதான் என்றால் நான் ஏன் இந்த உலகத்திலிருந்து பிரிந்திருப்பதாக உணர்கிறேன்? நான் இறந்து விடுவேனோ என்று ஏன் அஞ்சுகிறேன் அல்லது நான் சோகமாக இருக்கிறேனா?
அதற்கு பதிலாக அஷ்டாவக்கரர் கடலின் மற்றும் அதன் அலைகளின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார். அது மனிதனின் அனைத்து துன்பங்களையும் ஒரே கணத்தில் அழித்துவிடும். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஜனகா நீ கடற்கரையில் நிற்கும்போது ஆயிரக்கணக்கான அலைகள் எழுந்து விழுகின்றன. சில அலைகள் மிகவும் உயரமானவை, சில சிறியவை. ஒரு சாதாரண மனிதன் அலை பிறந்து மரிப்பதாக நினைக்கிறான். ஆனால் உண்மை என்னவென்றால் அலை எப்போதாவது நீரிலிருந்து பிரிந்திருக்க முடியுமா? அலையிலிருந்து நீரை நீக்கினால் அந்த அலை அப்படியே இருக்குமா? அலை என்பது நீரின் ஒரு விளையாட்டு. அலை எழும்போது அது இன்னும் நீர்தான் அது விழும்போது அது இன்னும் நீர்தான். ஜனகா! நீ உன்னை அந்த பெருங்கடலிலிருந்து பிரிந்த ஒரு சிறிய அலையாக கருதுகிறாய். அதனால்தான் நீ அழிந்து விடுவேன் என்று அஞ்சுகிறாய். நீ ஒரு அலை அல்ல மாறாக முழு பெருங்கடலுமே நீதான் என்பதை நீ உணரும் அந்த நாளில் அந்த நொடியிலேயே உன்னுடைய எல்லா பயங்களும் துக்கங்களும் என்றென்றைக்குமாக மறைந்துவிடும்.
ஜனகனின் கண்களிலிருந்து திறை விலக தொடங்கியது. ஆனால் அவர் ஆழ்ந்த குழப்பத்துடன் கேட்டார். குருதேவா உண்மை இவ்வளவு எளிமையானதாக இருந்தால் மனிதன் ஏன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் இருளில் அலைகிறான்? நமக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் என்ன சுவர் நிற்கிறது?
அஷ்டாவக்கரர் இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு மிகவும் கசப்பானதும் நெஞ்சை உருக்குவதுமான ஒரு உண்மையை உரைத்தார். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஜனகா உனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையில் ஒரே ஒரு சுவர் மட்டுமே உள்ளது. அந்த சுவர் உன்னுடைய அகங்காரம்தான். அதாவது நான் தனிப்பட்டவன் என்ற உன் எண்ணம்.
நானே அரசன் நானே பக்தன். கடவுள் நான் அடைய வேண்டிய வேறொருவர் என்ற உணர்வை நீ கொண்டிருக்கும் வரை நீ இருள் எனும் வலையில் சிக்கி இருப்பாய். கடவுளை காண ஒருவர் எந்த பாதையையும் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறாக இந்த நான் என்பதை அழிக்க வேண்டும். எங்கே நான் இருக்கிறதோ அங்கே கடவுள் மறைந்திருக்கிறார். எங்கே நான் முற்றிலுமாக அழிக்கப்படுகிறதோ அங்கே கடவுள் மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறார். நீ கஸ்தூரிமானை போன்றவன். அது வெளியில் உள்ள காடுகளில் தன்னுடைய தொப்புளின் வாசனையை தேடி இறக்கிறது. உன்னுடைய இந்த போலி அடையாளம் அழிக்கப்படும் நாளில் அந்த நொடியிலேயே நீ புரிந்து கொள்வாய், நீ தேடிக்கொண்டிருந்தவர் எப்போதுமே நீதான் என்று.
ஜனகன் கேட்டான் குருதேவா கடவுள் எங்கும் இருக்கிறார் என்றால் பிறகு ஏன் அவர் நம் கண்களுக்கு தெரியவில்லை? இந்த உடலிலும் இந்த உலகத்திலும் அவர் எப்படி மறைந்திருக்கிறார்? அஷ்டாவக்கரர் ஒரு பானை பாலை வரவழைத்து, ஜனகா இந்த புதிய பாலை பார் இதற்குள் நெய் மறைந்திருக்கிறதா இல்லையா என்றார்.
ஜனகர் ஆம் குருதேவா பாலின் ஒவ்வொரு துளியிலும் நெய் மறைந்திருக்கிறது என்றார்.
அஷ்டாவக்கிரர் அப்படியானால் பாலில் விரலை விட்டு நேரடியாக நெய்யை எடுக்க முடியுமா என்று கேட்டார்.
ஜனகர் இல்லை குருதேவா பாலிலிருந்து நெய்யை எடுக்க முதலில் அதை தயிராக மாற்ற வேண்டும். பிறகு அதை கடைய வேண்டும். அப்போது வெண்ணை மேலே வரும் அதை சூடாக்கும் போது தூய நெய் கிடைக்கும்.
அஷ்டவக்கரர் புன்னகைத்து அதுதான் ஜனகா கடவுளின் மாபெரும் ரகசியம். பாலில் நெய் மறைந்திருப்பது போல கடவுள் உங்கள் உடலிலும் மனதிலும் மறைந்திருக்கிறார். அந்த கடவுளை வெளிக்கொணர கடைதல் என்பது என்ன? அந்த கடைதலுக்குதான் சாட்சி பகர்தல் என்று பெயர் என்றார். உங்கள் எண்ணங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் கடந்து வாழ்க்கையை ஒரு மௌன பார்வையாளராக ஒரு சாட்சியாக கவனிக்க தொடங்கும்போது அப்போது பிரக்னை எனும் வெண்ணை தானாகவே மேற்பரப்பிற்கு மிதக்க தொடங்குகிறது. அப்போது நீங்கள் எல்லாவற்றிலும் கடவுளை காண தொடங்குகிறீர்கள். இதற்கு பிறகு அஷ்டாவக்கிரர் முழு வேதாந்தத்தின் சாரமாக விளங்கும் அஷ்டாவக்கிர கீதையின் மாபெரும் சூத்திரத்தை ஓதினார்.
தவமேகோ திருஷ்டாசி சர்வஸ்ய முக்த பிராயோசி
சர்வதா அயமேவகிதேபந்தோ திரஷ்டாரம் பஷயசீதரம்!
அஷ்டாவக்கரர் கூறினார் ஓ ஜனகா இந்த முழு பிரபஞ்சத்தையும் காண்பவன் நீ ஒருவனே நீ எப்போதுமே சுதந்திரமானவன் உனது ஒரே பந்தம் என்னவென்றால் நீ இந்த காணும் இயல்பை கைவிட்டு கடவுளை உன்னிலிருந்து வேறுபட்ட ஒன்றாக தேடுகிறாய். கடவுளை அறிவதால் வானம் பிளந்து ஏதோ ஒரு சக்தி தோன்றும் என்பதல்ல. கடவுளை அறிவது என்பது நீ உன் சாட்சி இயல்பில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதாகும். நீ அமைதியாக அமர்ந்து உன் எண்ணங்கள் வருவதையும் போவதையும் கவனிக்கும் போது அந்த எண்ணங்களால் பாதிக்கப்படாதவன் உன் இன்ப துன்பம் இரண்டையும் காண்பவன் அவனே! உன் உண்மையான ஆத்மா அதுவே!
ஐயம் ஆத்ம பிரம்மம்!
அஷ்டாவக்கரின் இந்த வார்த்தைகள் ஜனகனின் இதயத்தில் அத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்த உறக்கம் ஒரு நொடியில் கலைந்தது. மன்னன் ஜனகனின் உடல் முற்றிலும் அசைவற்று நின்றது. அவனது சுவாசம் மிகவும் அமைதியானது அரண்மனையின் ஆடம்பரம் யாக மண்டபம் பண்டிதர்களின் கர்வம் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் மறைந்தன. இருளைப் போலவே சூரியன் உதிக்கும் போது இரவு மறைகிறது. ஜனகன் தான் இந்த உடலும் அல்ல இந்த அலைபாயும் மனமும் அல்ல என்பதை நேரடியாக உணர்ந்தான். அவன் எல்லையற்ற சமுத்திரமாக இருந்தான். அதில் இந்த முழு பிரபஞ்சமும் ஒரு சிறு குமிழி போல மிதந்தது.
ஜனகர் தன் கண்களை திறந்தபோது அவர் அஷ்டாவக்கிரரின் பாதங்களில் விழுந்தான். மேலும் இந்த அழியாத வார்த்தைகள் அவர் வாயிலிருந்து வெளிவந்தன.
அகோ நிரஞ்சனகா சாந்தோ போதோகம்
பிரகிருதேக பரகா ஏதாவந்தமகம்
மோகேன ஏவ விடம்பிதாகா அகோ!
நான் எவ்வளவு தூய்மையானவன் நான் எவ்வளவு அமைதியானவன் இவ்வளவு காலமாக நான் அறியாமை எனும் மாயையில் அலைந்து திரிந்தேன் கடவுள் எங்கோ வெளியே இருக்கிறார் என்று நம்பினேன் ஆனால் அவர் எப்போதும் எனக்குள் என் சொந்த உருவத்தில் வசித்து வந்தார்.
அஷ்டாவக்கிரரின் இந்த வார்த்தைகள் ஜனகனின் இதயத்தில் அத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இந்த கதை ஒரு பழைய கதை மட்டுமல்ல இது இன்று கடவுளை தேடி வெளியே அலைந்து திரியும் ஒவ்வொரு மனிதனின் விழிப்பு. நாம் நம் வாழ்நாள் முழுவதும் கைகளை நீட்டியபடி வெளியே நின்று ஒரு அற்புதத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நாம் வழிபடும் கடவுள் வெளியே அமர்ந்திருக்கும் ஒரு நபர் அல்ல. மாறாக நம் இதயங்களுக்குள்ளே துடிக்கும் பிரக்ஞையே கடவுள் என்பதை நாம் மறந்து விடுகிறோம். நீங்கள் உண்மையிலேயே கடவுளை உணர வேண்டுமானால் இன்றே வெளியே அலைவதை நிறுத்துங்கள். நீங்கள் பசியுள்ளவருக்கு உணவு கொடுக்கும்போது கொடுப்பவரும் உண்பவரும் ஒருவரே. நீங்கள் காற்றை உணரும்போது அந்த உணர்வை அனுபவிக்கும் பிரக்ஞை கடவுள். நீங்கள் எப்போதெல்லாம் அமைதியின்மையை உணர்கிறீர்களோ அப்போதெல்லாம் உங்கள் கண்களை மூடி உங்களுக்குள் இருக்கும் உற்று நோக்குபவருடன் இணையுங்கள். நீங்கள் வெறுமனே சாட்சி பகர கற்றுக்கொள்ளும் தருணத்தில் நீங்கள் எந்த கோயிலுக்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை. இந்த முழு உலகமும் உங்களுக்கு ஒரு கோயிலாக மாறும். ஒவ்வொரு முகமும் கடவுளின் நேரடி காட்சியாக மாறும்.
உற்று நோக்குபவராக மாறுங்கள். உங்களுக்குள் இருக்கும் அந்த அழியாத ஒளியை உணருங்கள். நீங்கள் எப்போதும் கடவுளிடமிருந்து பிரிவதில்லை என்ற உண்மையில் அமைதியை கண்டடையுங்கள். இதுவே அஷ்டாவக்கிர கீதையின் இறுதி தத்துவம்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
No comments:
Post a Comment