கொடுப்பது என்பது வெறும் பொருட்களை பகிர்வது மட்டுமல்ல மாறாக ஒருவரின் வாழ்வில் ஒளியாக மாறுவது என்பதை மனிதன் எந்த நாளில் புரிந்து கொள்கிறானோ அன்றே அவனுக்குள் இறைவனின் முதல் தரிசனம் வெளிப்படுகிறது. தானம் என்றால் பணம் கொடுப்பது, உணவு கொடுப்பது, உடை கொடுப்பது என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் இதுதான் மிகப்பெரிய தானமா? ஒருவர் பசித்தவருக்கு உணவு கொடுத்தால் அவனது பசி சில மணி நேரங்களுக்கு மட்டுமே தணிகிறது. ஏழை ஒருவனுக்கு பணம் கொடுத்தால் அது அவனுக்கு சிறிது காலத்திற்கு ஆதரவாக இருக்கும். ஆனால் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையையும் மாற்றக்கூடிய தானம் ஏதேனும் உள்ளதா? உடலின் பசியை மட்டுமல்லாமல் ஆன்மாவின் பசியையும் போக்கக்கூடிய தானம் ஏதேனும் இருக்கிறதா? இந்த கேள்விதான் ஒரு நாள் மிதிலையின் மகாராஜா ஜனகரின் மனதில் எழுந்தது.
அன்று மிதிலை நகரமே விழாக்கோலத்தில் மூழ்கி இருந்தது. அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான முற்றத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான யாகம் நடந்திருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் வழங்கப்பட்டது. எண்ணற்ற பசுக்கள் தானமாக வழங்கப்பட்டன. தங்க நாணயங்கள் உடைகள் இரத்தினங்கள் என அனைத்தும் தாராளமாக வினியோகிக்கப்பட்டன.
நாடு முழுவதும் உள்ள மக்கள் ஜனகரை புகழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். இப்படிப்பட்ட கொடை வள்ளலான மன்னன் இந்த பூமியில் வேறொருவர் இல்லை என்று மக்கள் பேசிக்கொண்டனர். ஆனால் அதே இரவில் மன்னர் ஜனகர் தன் அறையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தார். விளக்கின் சுடர் நிலையாக இருந்தது. ஆனால் அவருக்குள் எண்ணங்களின் புயல் வீசி கொண்டிருந்தது. இதுதான் மிகப்பெரிய தானமா என்று அவர் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டார். இவ்வளவு கொடுத்தும் நான் உள்ளூர வெற்றிடமாக உணர்ந்தால் நிச்சயமாக நான் இதுவரை அறியாத ஒரு உண்மை இருக்க வேண்டும். உலகமே என்னை பெரும் கொடைவள்ளல என்று புகழ்ந்தாலும் என் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு குறை ஒரு அமைதியின்மை நிலவுகிறதே. அதன் காரணம் என்ன என்று அவர் தனக்குத்தானே ஆழமாக கேட்டுக்கொண்டார்.
நான் இதுவரை அறியாத ஒரு உண்மை இருக்க வேண்டும். இந்த அமைதியின்மை அவரை அடுத்த நாள் காலை மகரிஷி அஷ்டவக்கிரரின் ஆசிரமத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. ஆசிரமத்தில் ஒரு அற்புதமான அமைதி நிலவியது. மரக்கிளைகளில் அமர்ந்திருந்த பறவைகள் இனிமையான குரலில் பாடி கொண்டிருந்தன. மெல்லிய காற்று இலைகளை தொட்டுச் சென்றது மற்றும் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
மன்னர் ஜனகர் அவரது பாதங்களில் பணிந்து வணங்கி கூறினார். குருதேவா நான் பல தானங்களை செய்துள்ளேன். ஆனால் என் மனம் இன்னும் திருப்தி அடையவில்லை. தயவுசெய்து சொல்லுங்கள் உலகின் மிகப்பெரிய தானம் எது?
அஷ்டாவகரர் மெதுவாக தனது கண்களை திறந்தார். அவரது பார்வை அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் உள்ளே அளப்பரிய ஆழம் இருந்தது. அவர் புன்னகைத்து சொன்னார் மன்னா எந்த தானத்திற்கு பிறகு நான் கொடுத்தேன் என்ற அகங்காரம் மனதில் தங்கிவிடுகிறதோ அது இன்னும் முழுமையான தானம் அல்ல. ஜனகர் ஆச்சரியம் அடைந்தார். அவர் கேட்டார். அப்படியானால் பணதானம் போதாதா?
அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் பணதானம் பயனுள்ளது. அன்னதானமும் சிறந்தது. ஆடை தானமும் புண்ணியத்தை தரும். ஆனால் இவற்றுக்கெல்லாம் ஒரு எல்லை உண்டு. உணவு சிறிது நேர பசியை போக்குகிறது. பணம் சிறிது கால சிரமத்தை நீக்குகிறது. ஆடைகள் சிறிது கால குளிரை தடுக்கின்றன. ஆனால் மனிதனின் தலைவிதியையே மாற்றக்கூடிய ஒரு தானம் உள்ளது.
ஜனகர் ஆர்வமாகி குருதேவா அது எந்த தானம் என்று கேட்டார். அஷ்டாவக்கரர் கூறினார். ஞானதானம் சில கணங்கள் அங்கு மௌனம் நிலவியது. பின்னர் அஷ்டாவக்கரர் கூறினார். யாருக்கு உணவு வழங்கப்படுகிறதோ அவர் நாளை மீண்டும் பசியோடு இருப்பார். யாருக்கு பணம் வழங்கப்படுகிறதோ அவர் மீண்டும் ஏழையாகலாம். ஆனால் சரியான ஞானத்தை பெறுபவரின் வாழ்க்கை தானாகவே ஒளியின் ஆதாரமாக மாறிவிடுகிறது. ஏனென்றால் பொருளுதவி ஒரு மனிதனின் தற்காலிக தேவையையே பூர்த்தி செய்கிறது. ஆனால் அறிவும் திறமையும் ஒரு மனிதனை நிரந்தரமாக தன் காலில் நிற்க வைப்பதுடன் அவன் மூலம் மேலும் பலருக்கும் வழிகாட்டுகிறது. பின்னர் அவர் ஜனகருக்கு ஒரு கதையை சொன்னார்.
நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒரு நகரத்தில் மாதவ் என்ற இளைஞன் வசித்து வந்தான். அவன் மிகவும் ஏழையாக இருந்தான். தினமும் மக்களின் வீட்டு வாயில்களுக்குச் சென்று உணவு கேட்டு எப்படியோ தன் வாழ்க்கையைக் கழித்து வந்தான். ஒரு நாள் செல்வந்தரான ஒரு வியாபாரி அவன் மீது பரிதாபப்பட்டு அவனுக்கு நிறைய பணம் கொடுத்தார். மாதவ் மகிழ்ச்சி அடைந்தான் அவன் புதிய உடைகளை வாங்கினான் உணவருந்தினான். சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாக கழிந்தன. ஆனால் குறுகிய காலத்திலேயே செல்வம் முழுவதும் தீர்ந்துவிட்டது. அவன் எங்கிருந்து புறப்பட்டானோ மீண்டும் அதே இடத்திற்கு திரும்பி வந்தான்.
சில மாதங்களுக்கு பிறகு அவன் ஒரு முதிய சாதுவை சந்தித்தான். சாது அவனுக்கு பணம் கொடுக்கவில்லை அவர் இதை மட்டுமே கேட்டார். உன் கைகள் வேலை செய்யவில்லையா?
மாதவ் கூறினான் செய்கின்றன
உன் உடல் ஆரோக்கியமாக இல்லையா?
ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது.
பின் ஏன் உன்னை ஆதரவற்றவனாக கருதுகிறாய்?
சாது அவனை தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார். அவர் அவனுக்கு விவசாயம் செய்ய கற்றுக் கொடுத்தார். கடின உழைப்பின் மதிப்பை புரிய வைத்தார். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனுள் உறங்கி கொண்டிருந்த தன்னம்பிக்கை என்னும் நெருப்பை தட்டி எழுப்பினார். சில வருடங்களுக்கு பிறகு அதே இளைஞன் ஒரு வெற்றிகரமான விவசாயியாக மாறினான். இப்போது அவன் பசியால் வாடுவோருக்கு தானே உணவளித்தான்.
அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார். பார்த்தீர்களா மன்னா செல்வம் அவனை சில நாட்கள் மட்டுமே காப்பாற்றியது. ஆனால் அறிவு அவனது முழு வாழ்க்கையையும் மாற்றிவிட்டது.
ஜனகர் தலை குனிந்தார். தானத்தின் புதிய அர்த்தத்தை தான் புரிந்து கொள்வதாக அவர் உணர்ந்தார். ஆனால் அப்போது அஷ்டாவக்கிரர் மீண்டும் கூறினார். மன்னா! அறிவுதானம் மகத்தானது. ஆனால் அதைவிட பெரிய தானம் ஒன்று உள்ளது.
ஜனகர் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். அறிவை விட பெரியதா?
அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் ஆம் அபயதானம்!
ஜனகர் கேட்டார் அபயதானம் என்றால் என்ன குருதேவா?
அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் பயந்த ஒரு இதயத்திற்கு அவன் தனியாக இல்லை என்பதை உணரச் செய்வதே அபயதானம். அழும் ஒருவரின் தோளில் கை வைத்து நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன் என்று சொல்வதே அபயதானம். விரக்தி அடைந்த மனிதனுக்குள் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதே அபயதானம். உலகின் எந்த ஒரு உயிரினத்தையும் பயத்திலிருந்து விடுவிப்பது உலகின் மிக அரிய தானங்களில் ஒன்றாகும். இன்றைய வேகமான காலகட்டத்தில் மன அழுத்தத்தாலும் தனிமையாலும் தோல்வி பயத்தாலும் தவிக்கும் ஒருவருக்கு கவலைப்படாதே உனக்காக நான் இருக்கிறேன் என்று தோள் கொடுப்பது கூட நாம் செய்யக்கூடிய மாபெரும் அபயதானம் தான்.
பின்னர் அஷ்டாவக்கரர் மற்றொரு கதையை கூறினார் ஒரு சிறிய ராஜ்ஜியத்தில் ஆரிய கேது என்ற பெயருடைய ஒரு ராஜா இருந்தார் அவர் நீதியை விரும்புபவர் ஒரு நாள் அவர் தனது தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அப்பொழுது காயமடைந்த ஒரு மான் ஓடி வந்து அவரது கால்களில் விழுந்தது. அதன் பின்னால் ஒரு வேடன் ஓடி வந்தான் அவன் மன்னா இது எனது வேட்டை! இதை என்னிடம் ஒப்படைத்து விடுங்கள்! என்றான் ராஜா மானின் கண்களை பார்த்தார் அதில் பயம் குடி கொண்டிருந்தது. ராஜா இது என்னிடம் தஞ்சம் புகுந்துள்ளது இப்போது இதை காப்பது எனது தர்மம் என்றார்.
வேடன் கேட்டான் அப்படியானால் என் குடும்பத்தை யார் காப்பாற்றுவார்கள் ராஜா. சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார் பின்னர் அவர் தனது கருவூல அதிகாரியை அழைத்து இந்த வேடனின் குடும்பம் பல வருடங்களுக்கு வாழ தேவையான அளவு செல்வத்தை அவனுக்கு கொடுங்கள் என்று கட்டளையிட்டார். பிறகு ராஜா வேடனிடம் இன்று முதல் உன் வாழ்க்கை எந்த ஒரு உயிரின் மரணத்தையும் சார்ந்து அல்லாமல் உனது திறமையின் அடிப்படையில் அமையும். உன்னை அரச தோட்டத்தின் காவலனாக நியமிக்கிறேன் என்றார். வேடனின் கண்கள் கலங்கின. அன்று மானுக்கு மட்டும் உயிர் கிடைக்கவில்லை. ஒரு மனிதனுக்கும் புதிய வாழ்க்கை கிடைத்தது. அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் மன்னா வெறும் பாதுகாப்பு மட்டுமின்றி ஒருவரின் வாழ்வில் மாற்றமும் நிகழும் இடமே உண்மையான அபயதானம்.
ஜனகர் இப்போது ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி இருந்தார். ஆனால் அவர் மனதில் மற்றொரு கேள்வி எழுந்தது. இதைவிட பெரிய தானம் ஏதேனும் உண்டா என்று அவர் கேட்டார். அஷ்டாவக்கிரர் புன்னகைத்து ஆம் மன்னா இறுதியானதும் மிக உயர்ந்ததுமான தானம் அகங்காரத்தை தானம் செய்வதாகவும் என்றார். ஜனகர் ஆச்சரியத்துடன் அகங்காரத்தின் தானமா என்று கேட்டார். அஷ்டவகரர் கூறினார். ஒரு மனிதன் நான்தான் கொடுப்பவன் என்று நினைக்கும் வரை அவன் பந்தத்தில் சிக்கியுள்ளான். எந்த நாளில் இந்த உணர்வு அழிந்து கருணை மட்டுமே எஞ்சி இருக்கிறதோ அங்குதான் உண்மையான தானம் தொடங்குகிறது. நான் கொடுக்கிறேன் என்ற அகங்காரம் இருக்கும் வரை அங்கே ஒரு கண்ணுக்கு தெரியாத வியாபாரம் மட்டுமே நடக்கிறது. ஆனால் கொடுப்பதற்கென்றே நான் இருக்கிறேன் என்ற தூய உணர்வு வரும்போது அங்கே தெய்வீகம் பிறக்கிறது.
பிறகு அவர் ஒரு கதையை கூறினார். இமயமலையில் உள்ள ஒரு ஆசிரமத்தில் கருணேஷ் என்ற முனிவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருடைய புகழ் வெகு தொலைவு வரை பரவியிருந்தது. அவரை விட பெரிய கொடையாளி எவரும் இல்லை என்று மக்கள் கூறி வந்தனர். ஒரு நாள் அவருடைய சீடனான நசிகேதன் குருதேவா நீங்கள் என்ன தானம் செய்திருக்கிறீர்கள் என்று கேட்டான். முனிவர் புன்னகைத்து நான் படிப்படியாக எனது நான் என்கிற கர்வத்தை தானம் செய்திருக்கிறேன் என்றார். சீடனுக்கு அது புரியவில்லை. அப்பொழுது ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது. ஒரு வயதான மூதாட்டி ஆசிரமத்திற்கு வந்தாள். அவள் பசியோடு இருந்தாள். அன்று ஆசிரமத்தில் உணவு மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது. இதை அவளுக்கு கொடுத்துவிட்டால் நாம் பசியோடு இருக்க நேரிடும் என்று சீடர்கள் கூறினர். முனிவர் தனது பங்கினை அவளுக்கு கொடுத்துவிட்டார். இரவு அனைவரும் பசியோடு இருந்தனர். நீங்கள் ஏன் இப்படி செய்தீர்கள்? என்று சீடன் கேட்டான். அதற்கு முனிவர் நமக்கு முன்னே ஒருவரின் வேதனை இருக்கும்போது நமது சொந்த சுகத்தை பிடித்துக் கொண்டிருப்பதே உண்மையான வறுமையாகும் என்றார். சில மாதங்களுக்கு பிறகு கடுமையான வரட்சி ஏற்பட்டது. ஆசிரமத்தில் சிறிதளவு தண்ணீர் மட்டுமே எஞ்சி இருந்தது. அப்போது சில கிராம மக்கள் உதவி கேட்டு வந்தனர். முனிவர் தன்னிடம் இருந்த நீர் முழுவதையும் அவர்களுக்கு கொடுத்துவிட்டார். சீடர் பதற்றம் அடைந்தார். இப்போது நமக்கு என்ன ஆகும்? முனிவர் கூறினார் தமக்காக மட்டுமே சேமிக்கப்படுவது செல்வம் அல்ல. அது பயம். தானம் என்பது பொருளைப் பற்றியதல்ல. அது மனப்பான்மையை பொறுத்தது என்பதை சீடர் மெல்ல மெல்ல புரிந்து கொள்ள தொடங்கினார். பின்னர் ஒரு பெருந்தொற்று பரவியது. மக்கள் அனைவரும் தப்பியோடி கொண்டிருந்தனர். ஆனால் முனிவரோ நோயாளிகளுக்கு சேவை செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் தாமே நோய் வாய்ப்பட்டார். இறுதி தருணங்களில் சீடர் அழுது கொண்டே கேட்டார். குருதேவா உங்களுக்காக நீங்கள் என்ன சேமித்து வைத்தீர்கள்? முனிவர் புன்னகைத்தார். எல்லோருக்குள்ளும் என்னை கண்டு கொண்ட பிறகு எனக்காக தனியாக சேமிக்க எதுவும் மிச்சமில்லை. இப்படி கூறிவிட்டு அவர் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டார். அவரது முகத்தில் ஒரு அற்புதமான அமைதி நிலவியது. கதை முடிந்தது. ஆசிரமத்தில் மௌனம் குடிகொண்டது.
மன்னர் ஜனகரின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிய தொடங்கியது. அவர் கூறினார் குருதேவா இப்போது நான் புரிந்து கொண்டேன் தானம் என்பது பொருளை பற்றியதல்ல இதயத்தை பற்றியதாகும்.
அஷ்டாவக்கிரர் கூறினார் ஆம் மன்னா ஒரு ஏழை அன்புடன் அரை ரொட்டியை கொடுத்தாலும் அவனது தானம் ஆயிரம் பொற்காசுகளை வழங்கும் ஒரு அரசனை விடப்பெரியதாக இருக்கலாம். பின்னர் அவர் இறுதி வார்த்தையை கூறினார். இயற்கை நமக்கு இதையே கற்றுக் கொடுக்கிறது. சூரியன் எதுவும் கேட்காமல் ஒளியை தருகிறான். நதி எவ்வித பாகுபாடும் இன்றி நீரை வழங்குகிறது. மரங்கள் கற்களால் அடிக்கப்பட்டாலும் பழங்களை தருகின்றன. தாங்கள் கொடுத்தோம் என்று அவை ஒருபோதும் சொன்னதில்லை. அவற்றின் இயல்பே கொடுப்பதுதான் என்பதால் அவை வெறுமனே கொடுக்கின்றன.
ஜனகர் இப்போது அமைதியாக இருந்தார். அவருடைய அமைதியின்மை முடிவுக்கு வந்திருந்தது. உலகிலேயே மிகப்பெரிய தானம் பணத்தை கொடுப்பதோ அறிவை கொடுப்பதோ அல்லது அபயம் அளிப்பதோ அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தார். தனக்குள் இருக்கும் நான் என்ற அகந்தையை அன்பில் கரையச் செய்வதே மிகப்பெரிய தானமாகும். ஏனென்றால் எந்த நாளில் மனிதன் சுயநலமின்றி கொடுக்க கற்றுக் கொள்கிறானோ அன்றே அவனுக்குள் இறைவன் வெளிப்பட தொடங்குகிறார். ஒருவேளை இதுவே வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான ரகசியமாக இருக்கலாம். நாம் உண்மையாகவே கொடுக்கிறோமா அல்லது நமது அகங்காரத்தை மட்டுமே திருப்திப் படுத்துகிறோமா? இந்த கேள்வியை ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு முறையாவது தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.
மன்னர் ஜனகரின் உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட அந்த அமைதி வெறும் ஒரு கதையின் முடிவல்ல. அது நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கை பயணத்தின் தொடக்கமாக அமைய வேண்டும். நாம் வாழும் இந்த அவசர உலகில் எதையாவது அடைவதிலேயே நமது முழு கவனமும் இருக்கிறது. அப்படி மீறி நாம் மற்றவர்களுக்கு ஏதேனும் ஒன்றை கொடுக்கும் போதும் நமது பெயரும் புகழும் வளர வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பே நமக்குள் மறைந்திருக்கிறது. ஆனால் இந்த கதை ஒரு மிகப்பெரிய ஆன்மீக ரகசியத்தை நமக்கு திறந்து காட்டுகிறது. உற்று நோக்கினால் இந்த பிரபஞ்சமே ஒரு மாபெரும் யாகசாலையாக திகழ்கிறது. சூரியன் தன் ஒளியை யாருக்காகவும் தடுத்து வைப்பதில்லை. மேகங்கள் பிரதிபலன் எதிர்பார்த்து மழையை பொழிவதில்லை. பூக்கள் தங்களின் வாசனையை தங்களுக்கென ஒளித்து வைப்பதில்லை. இயற்கையின் இந்த உன்னதமான குணத்தை மனிதன் என்று தன் வாழ்வில் முழுமையாக கடைபிடிக்கிறானோ அன்றுதான் அவன் உண்மையான மனிதனாக மலர்கிறான். பணத்தையும் பொருளையும் கொடுப்பது எளிது. ஆனால் ஒருவருக்காக நமது நேரத்தை ஒதுக்குவது, அவர்களின் துயரை காது கொடுத்து கேட்பது, ஆதரவற்ற ஒருவருக்கு நான் உன்னோடு இருக்கிறேன் என்ற நம்பிக்கையை விதைப்பது, இதுவே உண்மையான அபயதானம். இதைவிட மேலாக எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படையாக விளங்கும் அந்த நான் என்ற அகங்காரத்தை கர்வத்தை தியாகம் செய்வதே ஒரு மனிதன் செய்யக்கூடிய மிக உயர்ந்த தானமாகும். நான் கொடுத்தேன் என்னால் முடிந்தது என்ற எண்ணங்கள் சுருங்கி இறைவன் என்னை கருவியாக கொண்டு இதை செய்கிறார் என்ற எண்ணம் எப்போது ஒருவன் மனதில் உதிக்கிறதோ அப்பொழுது அவன் வெறும் மனிதன் என்ற நிலையிலிருந்து விலகி தெய்வத்தன்மையை அடைகிறான். முனிவர் கருணேசை போல தனக்கென எதையும் சேர்த்து வைக்காமல் எல்லோருக்குள்ளும் தன்னை காணும் அந்த உன்னத நிலை ஒரு மனிதனுக்கு வந்துவிட்டால் இந்த பூமியில் துயரங்கள் ஏது?
இன்று இரவு நீங்கள் உறங்கச் செல்வதற்கு முன் ஒரு கணம் அமைதியாக அமர்ந்து உங்களையே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். இன்று நான் உண்மையாகவே யாருக்காவது எதையாவது கொடுத்தேனா அல்லது என் அகங்காரத்திற்கு தீனி போட்டேனா? இந்த ஒரு சிறு கேள்வி உங்கள் வாழ்க்கையின் பாதையையே முற்றிலுமாக மாற்றி அமைக்கும் வல்லமை கொண்டது. நாம் செய்யும் சிறு உதவிகள் கூட எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இன்றி, ஒரு தூய அன்பின் வெளிப்பாடாக மாறும்போது, நம் மனதில் இருக்கும் பாரம் குறைந்து, அங்கு உண்மையான நிம்மதி குடிகொள்வதை, நீங்களே ஆழமாக உணரலாம்.
உண்மையான தானம் என்பது வெளியில் நடக்கும் ஒரு வெறும் செயல் அல்ல. அது நமக்குள் நிகழும் ஒரு ஆழமான அகமாற்றம். அது அகங்காரத்தின் மரணமும் தூய அன்பின் பிறப்பும் ஆகும். இந்த மகத்தான சத்தியத்தை உணர்ந்து எதிர்பார்ப்பற்ற தூய கருணையோடு ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்போம். உங்கள் உள்ளத்தில் கருணை என்னும் நதி என்றும் வற்றாமல் பாய்ந்தோடட்டும். உங்கள் ஒவ்வொரு செயலும் இந்த உலகை இன்னும் கொஞ்சம் அழகாக்கட்டும். உங்களை சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்வில் ஒரு சிறு விளக்காக ஒரு நம்பிக்கையின் கீற்றாக நீங்கள் மாற வேண்டும்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
