(சித்தன் அருள் - 2352 ன் தொடர்ச்சியாக)
ஆனால் உலகத்தை உங்களுக்குள் குடியேற விடாதீர்கள். தாமரை மலர் சேற்றுக்கும் நீருக்கும் நடுவே மலர்கிறது. ஆனால் ஒரு துளி நீர் கூட அதன் இதழ்களை நனைக்க முடிவதில்லை.
சூனிய நிலையை அடைந்த மனிதன் அந்த தாமரை மலரை போன்றவன். அவன் அனைத்தையும் செய்கிறான். ஆனால் உள்ளிருந்து முற்றிலும் தொடப்படாமல் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கிறான்.
எனவே நாளைக் காலை முதல் இந்த உலகின் பரபரப்புகளுக்கு மத்தியில் இந்த வெருமையை, சூனியத்தை உங்கள் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு கொண்டு வருவது? அஷ்டாவக்ரரின் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மூன்று நடைமுறைப் படிகளை மேற்கொள்ளுங்கள். முதல் படி. பகலில் எப்போதெல்லாம் மன அழுத்தம் அதிகரிப்பதாகத் தோன்றுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் சற்று நின்று உங்களிடம் நீங்களே சொல்லிக் கொள்ளுங்கள்.
இந்த தருணத்தில் நான் ஒரு அதிகாரியோ, ஒரு வியாபாரியோ, ஒரு வெற்றியாளனோ, அல்லது தோல்வியாளனோ அல்ல. நான் வெரும் தூய, பேரற்ற உணர்வு, சேதனை மட்டுமே. உங்கள் சமூகத் திறைகளை சில கணங்களுக்கு மனதளவில் கழற்றி வைத்துவிடுங்கள்.
இரண்டாவது படி. முடிவுகளைப் பற்றிய முன் முடிவுகளை விட்டுவிடுங்கள். அது படிப்பாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது வாழ்வாதாரமாக இருந்தாலும் சரி.
உங்கள் முழு திறமையடனும் நேர்மையுடனும் கடமையை செய்யுங்கள். ஆனால் வாழ்க்கையை உங்கள் கவுரவ பிரச்சினையாக மாற்றாதீர்கள். மனம் முடிவின் மீதான பிடியை விட்டுவிடும்போது அதன் முழு ஆற்றலும் நிகழ்காலச் செயலில் குவிகிறது.
மேலும் மனம் முடிவின் மீதான பிடியை விட்டுவிடும்போது அதன் முழு ஆற்றலும் நிகழ்காலச் செயலில் குவிகிறது. ஒரு வில்லாளன் பரிசைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால் அவனது கைகள் நடுங்கி, இலக்கை தவற விடுவதுபோல் முடிவுகளைப் பற்றிய அதிகப்படியான கவலையே நமது நிகழ்காலத் திறமையை குறைத்துவிடுகிறது. அந்தப் பதற்றம் விலகி நிகழ்காலச் செயலில் ஏற்படும் இந்த முழுமையான மன ஒருமைப்பாடு இருதியில் செயலை வெற்றியடைய செய்கிறது.
மூன்றாவது படி மூலத்தைத் தஞ்சமடையுங்கள். நாள் முழுவதும் தேவையற்ற வாக்குவாதங்கள், விவாதங்கள், மற்றும் உங்களை சரி என்று நிரூபிக்கும் முயற்சிகளிலிருந்து பின்வாங்குங்கள். யாராவது விமர்சிக்கும்போது உடனடியாகப் பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக சற்று நிதானியுங்கள்.
உங்கள் கண்களை மென்மையாக மூடிக்கொண்டு, உங்களுக்குள் நிகழும் அந்த மெல்லிய மாற்றத்தைக் கவனியுங்கள். எத்தனை காலமாக நாம் ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறோம் என்பதைச் சற்றுத் திரும்பிப் பாருங்கள். விடிந்தது முதல் இரவு உறங்கும் வரை ஏதோ ஒன்றைப் பிடித்து விட வேண்டும், ஏதோ ஒன்றைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும், யாரிடமோ நம்மை நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற ஓயாத போராட்டத்திலேயே நமது ஆயுளின் பெரும் பகுதி கரைந்துகொண்டு இருக்கிறது.
யாரோ ஒருவர் சொன்ன ஒற்றை வார்த்தைக்காக பல இரவுகள் தூக்கத்தைத் தொலைத்திருக்கிறோம். நடந்து முடிந்த கடந்தக் கால தவறுகளை நினைத்து நிகழ்காலத்தின் அழகான தருணங்களை நரகமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். இன்னும் வரவே வராத எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்து இன்றைய நிம்மதியை அடகு வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆனால் சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். நாம் சுமந்து கொண்டிருக்கும் இந்தக் கவலை மூட்டைகள் அனைத்தும் உண்மையிலேயே நமக்கு சொந்தமானவைதானா? அல்லது நாம் நமக்குத்தானே சூட்டிக்கொண்ட பொய்யான அடையாளங்களால் உருவான மாயைகளா? அஷ்டாவக்ரகீதையின் இந்த அற்புதமான ஞானம் நமக்குக் காட்டும் கண்ணாடி மிகவும் தெளிவானது. அது நம்மைப் பார்த்துக் கேட்கிறது.
நீ யாராக நடித்துக்கொண்டிருக்கிறாயோ, அந்த வேடத்தைக் கழற்றி வைத்துவிட்டால் உனக்கு ஏது துயரம், உனக்கு ஏது பயம் என்று. நாம் வாழும் இந்த சமூகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் உள்ளுக்குள் ஒரு மிகப் பெரிய குடும்பத்தில் ஒரு நல்ல தலைவனாக, தொழிலில் ஒரு வெற்றியாளனாக, சமூதாயத்தில் ஒரு மரியாதைக் குறிய மனிதனாக தன்னைக் காட்டிக் கொள்ளும் முயற்சியில், அவன் தனது இயல்பான குழந்தைத் தன்மையையும், உள்ளார்ந்த அமைதியையும் முற்றிலுமாக இழந்து விடுகிறான். நமது உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல்களுக்கும் மனக் கசப்புகளுக்கும் அடிப்படைக் காரணம் என்ன தெரியுமா? அங்கே இரண்டு ஆன்மாக்கள் சந்திப்பதில்லை, மாறாக இரண்டு அகங்காரங்கள் மட்டுமே மோதிக் கொள்கின்றன.
நான் சொல்வதுதான் சரி, எனக்குத் தரவேண்டிய மரியாதையைத் தரவில்லை, என்னை யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்ற எதிர்பார்ப்புகளே நம்மை அன்றாடம் காயப்படுத்துகின்றன. ஆனால், அஷ்டாவக்கிரர் காட்டும் அந்த சூன்யப் பாவனையை உங்கள் வாழ்வின் ஒரு சிறிய பகுதியிலாவது பொறுத்திப் பாருங்கள். உங்களை யாராவது விமர்சிக்கும்போது அல்லது வாழ்க்கை உங்களைத் தோல்வியின் விளிம்பிர்க்குத் தள்ளும்போது உள்ளுக்குள் இருக்கும் அந்தப் பொய்யான நான் என்பதைச் சற்று விலக்கி வைத்துவிட்டு, ஒரு மூன்றாவது மனிதரைப் போல அந்தச் சூழலைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.
அப்போது ஒரு மாபெரும் அதிசயம் நிகழும். எந்தச் சொற்கள் முன்பு உங்களைக் கூர்மையான அம்புகளைப் போல துளைத்தனவோ, அவை இப்போது வெறும் காற்றின் அதிர்வுகளாக மட்டுமே உங்களைக் கடந்து செல்லும். ஏனென்றால் அங்கே காயப்படுவதற்கு எந்த ஒரு திடமான அகங்காரமும் இருக்காது.
மாறாக அனைத்தையும் தன்னுள் ஏற்றுக்கொள்ளும் எல்லையற்ற ஆகாயம் மட்டுமே எஞ்சி இருக்கும். வாழ்கை என்பது நாம் போராடி வெல்ல வேண்டிய ஒரு எதிரி இல்லை. அது நாம் கரைந்து அனுபவிக்க வேண்டிய ஒரு மாபெரும் பிரவாகம்.
மலையிலிருந்து குதித்தோடும் நதியானது தன் வழியில் கிடக்கும் பாறைகளோடு மல்லுக்கட்டி தனது பயணத்தை நிறுத்திக் கொள்வதில்லை. அது பாறைகளைத் தழுவி, வளைந்து, நெளிந்து, தனது இலக்கான பெருங்கடலை நோக்கித் தொடர்ந்து பயணித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. நமது அன்றாட வாழ்க்கையிலும் எத்தனையோ பாறைகள் குறுக்கிடலாம்.
எதிர்பாராத பொருளாதார நெருக்கடிகள் வரலாம். உயிராக நேசித்தவர்கள் நம்மை விட்டு விலகிச் செல்லலாம். நாம் இரவுப் பகலாக உழைத்து உருவாக்கிய திட்டங்கள் கண் முன்னே சிதறிப் போகலாம்.
அத்தகைய தருணங்களில் ஏன் எனக்கு மட டும் இப்படி நடக்கிறது என்று கதறித் துடிப்பது அந்தப் பாறையோடு முட்டி மோதும் அறியாமை ஆகும். மாறாக இதுவும் இயற்கையின் ஒரு காட்சிதான். இந்தக் காட்சி தோன்றி மறையும் திரைதான் நான் என்று உணர்ந்து அமைதியாக அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்பதே உண்மையான ஞானம் ஆகும்.
நீங்கள் எதிர்த்து நிற்பதை கைவிடும்போது துன்பம் தனது கூர்மையை இழந்து விடுகிறது. நீங்கள் விதியை நொந்து கொள்வதை நிறுத்தும் போது அந்தச் சூழலை கடந்து செல்வதற்கான மனம் சூன்யமாகி சலனமற்று தெளியும் போதுதான் வாழ்கையின் மிக சிக்கலான முடிச்சுகளும் மிக எளிதாக அவிழ தொடங்குகின்றன. பகவான் கிருஷ்ணரின் கரங்களில் தவழும் அந்த மூங்கில் புல்லாங்குழலைப் பற்றி நாம் சிந்தித்தோம் அல்லவா? அந்த மூங்கில் காட்டில் வளர்ந்த போது அதற்குள்ளும் பல கணுக்கள் இருந்தன.
கடினமான முடிச்சுகள் இருந்தது, ஆனால் எப்போது அது தனது உள்ளுக்குள் இருந்த அனைத்துத் தடைகளையும் நீக்கித் தன்னை முற்றிலும் வெறுமை ஆக்கிக் கொண்டதோ அப்போதே அது, இறைவனின் இதழ்களைத் தீண்டும் தகுதியைப் பெற்றது. நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையும் அத்தகைய ஒரு புல்லாங்குழல்தான்.
நாம் நமது அறிவாலும் தந்திரங்களாலும் ஆணவத்தாலும் வாழ்க்கையை இசைக்க நினைக்கும் வரை அதிலிருந்து வெறும் இறைச்சல் மட்டுமே வெளிப்படுகிறது. அதனால்தான் நமது வாழ்வில் இத்தனை மன அழுத்தங்களும் சோர்வும் நிறைந்திருக்கின்றன. ஆனால் இறைவா நான் வெறும் கருவி மட்டுமே, என் வழியாக செயல்படுவதும் பேசுவதும் சிந்திப்பதும் உனது ஆற்றலே என்று நம்மை நாம் முழுமையாக ஒப்படைத்து விடும்போது நமது சாதாரண வாழ்க்கையே ஒரு தெய்விக கீதமாக மாறி விடுகிறது. அப்போது நாம் செய்யும் தொழிலில் ஒரு புதிய பொலிவு பிறக்கும். நாம் மற்றவர்களிடம் பேசும் வார்த்தைகளில் ஒரு ஆழமான அன்பும் கருணையும் ததும்பும்.
ஏனென்றால் அங்கே நான் செய்கிறேன் என்ற சுமை இருக்காது. மாறாக, பிரபஞ்சத்தின் பேராற்றல் நமது கரங்களின் வழியாக தனது லீலையை நம் மன்னர் ஜனகரைப் போல உலகின் அத்தனை பொறுப்புகளுக்கு நடுவிலும் வாழ்ந்து கொண்டே உள்ளுக்குள் ஒரு துறவியின் நிர்மலமான அமைதியோடு வாழ்வதுதான் அத்வைத வேதாந்தம் நமக்குக் கற்றுத்தரும் உன்னதமான வாழ்வியல் கலையாகும். இதற்காக நீங்கள் உங்கள் குடும்பத்தை விட்டோ, உங்கள் கடமைகளை விட்டோ, எங்கும் ஓட வேண்டியதில்லை.
நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலேயே, செய்யும் செயல்களிலேயே இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டு வர முடியும். சேற்றில் மலர்ந்தாலும், சேற்றின் கரைபடியாத தாமரை மலரைப் போல, உலகின் இன்ப துன்பங்களில் பங்கு கொண்டாலும், அவற்றால் உங்கள் ஆன்மா கலங்கப்படாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் விழிப்புணர்வே முக்தியாகும். லாபம் வரும்போது துள்ளிக் குதிக்காமலும், நஷ்டம் வரும்போது துவண்டு விழாமலும், இரண்டையும் சமமாகப் புன்னகையுடன் வரவேற்கும் அந்த மனப் பக்குவமே, ஒரு மனிதனைத் தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்துகிறது.
வெற்றியும் தோல்வியும், புகழும் இகழும், இன்பமும் துன்பமும் வானில் கடந்து செல்லும் மேகங்களைப் போன்றவை, நீங்கள் அந்த மேகங்கள் இல்லை. நீங்கள் அந்த மேகங்களுக்கு இடமளிக்கும் எல்லையற்ற தூய ஆகாயம் என்பதை ஒவ்வொரு நொடியும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். இன்று இரவு நீங்கள் உறங்கச் செல்லும்போது, இதுவரை உங்கள் மனதில் சுமந்து வந்த அத்தனை பாரங்களையும் இங்கேயே இறக்கி வைத்துவிடுங்கள்.
உங்களைக் காயப்படுத்தியவர்களை மன்னித்து விடுங்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் காயப்படுத்தியது உங்களை இல்லை. நீங்கள் அணிந்திருந்த முகமூடியை மட்டுமே.
நீங்கள் செய்த கடந்த கால தவறுகளிலிருந்து பாடத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு குற்ற உணர்ச்சியை இறக்கி வைப்பதே உண்மையான முதிர்ச்சி ஆகும். ஏனெனில் அன்றைய அறியாமையால் நடந்த செயலுக்கு இன்றைய விழிப்புணர் உள்ள நீங்கள் தண்டனை அனுபவிக்கத் தேவையில்லை. கொல்வதை நிறுத்துங்கள்.
ஏனென்றால் கடந்த காலம் என்பது கலைந்து போன ஒரு கனவு மட்டுமே. எதுவாகவும் மாற வேண்டும் என்ற கட்டாயத்திலிருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொண்டு வெறுமனே இருப்பதன் சுகத்தை அனுபவியுங்கள். உங்கள் மூச்சுக் காற்று உள்ளே சென்று வெளியே வருவதை ஒரு சாட்சியாகக் கவனியுங்கள்.
அந்த மூச்சிற்குப் பின்னால் இருக்கும் மோனத்தை உணருங்கள். அந்த மோனம்தான் உங்கள் உண்மையான வீடு. அந்த சூனியம்தான் உங்கள் உண்மையான பலம்.
அந்த வெறுமையிலிருந்தே உங்களின் முழுமையான, ஆனந்தமயமான புதிய வாழ்க்கை நாளைக் காலைப் புலரப் போகிறது. இந்த வார்த்தைகள் வெரும் ஒளியாகக் காற்றில் கரைந்துவிடாமல், உங்கள் வாழ்க்கையின் இக்கட்டான தருணங்களில் உங்களுக்கு வழிகாட்டும் ஒரு நந்தாவிளக்காக உங்கள் உள்ளத்தில் எப்போதும் சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கட்டும்.
உங்கள் மனதில் சூழ்ந்திருக்கும் அனைத்து குழப்பங்களும், பயங்களும், கவலைகளும் இன்றோடு விலகி, எல்லையற்ற அமைதியும், தெளிவும், மாறாத ஆனந்தமும் உங்கள் வாழ்வில் நிறையட்டும் என்று அந்தப் பரம்பொருளை மனதாரப் பார்த்திக்கிறேன். எப்போதும் விழிப்புணர்வோடு இருங்கள். உள்ளிருந்து சுதந்திரமாக இருங்கள்.
பிரபஞ்சத்தின் இனிய இசையை இசைக்கும் தூய புல்லாங்குழலாக மாறுங்கள். உங்கள் அனைவரின் வாழ்விலும் அமைதியும் அருளும் நிலைத்திருக்கட்டும்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
