இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஒரு இலை கூட கடவுளின் விருப்பம் இல்லாமல் அசையாது என்றால், நீங்கள் ஏன் இரவு பகலாக கடினமாக உழைத்து வியர்வை சிந்துகிறீர்கள். உங்கள் தலைவிதி, உங்கள் இன்பம், உங்கள் துன்பம் மற்றும் உங்கள் மரணத்தின் ஒவ்வொரு நொடியும் ஏற்கனவே அந்த இறைவனால் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கும் போது காலையில் எழுந்து ஓடி திரிய வேண்டிய அவசியம் என்ன? நான் கைகட்டி சும்மா உட்கார்ந்திருந்தால் கடவுள் என்னை பட்டினியால் சாக விடுவாரா என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். மேலும் நான் ஏதேனும் பாவமோ புண்ணியமோ செய்தால் அதை செய்ய தூண்டுபவர் அதே இறைவன்தான் எனும்போது அதற்கு நான் எப்படி பொறுப்பாக முடியும்? இது சிந்திக்கவும், புரிந்து கொள்ளவும் கூடிய ஒவ்வொரு மனிதனின் மனதையும் உள்ளிருந்து குடைந்து வெற்றிடமாக்கும் ஒரு பயங்கரமான சந்தேகமாகும். இதனால் மனிதன் ஒன்று விதியை நம்பி சோம்பேறியாகவும் கோழையாகவும் மாறிவிடுகிறான், அல்லது தனது செயல்களின் அகங்காரத்தில் மூழ்கி இரவு பகலாக கவலைகளின் சூளையில் எரிந்து கொண்டிருக்கிறான். நீங்களும் விதி மற்றும் கர்மா என்ற இந்த சூழலில் சிக்கி திசை அறியாமல் இருந்தால் சற்று நில்லுங்கள்!
இன்று முதல் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சக்கரவர்த்தியான மாமன்னர் ஜனகரின் மனதில் இதே கேள்வி எழுந்தபோது மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் கர்மா செயல் அகர்மா செயலின்மை மற்றும் பரமாத்மா ஆகியோரின் இறுதி ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார். இது ஜனகரின் பல நூற்றாண்டு கால அறியாமையை ஒரே நொடியில் சாம்பலாகியது. எவ்வித சுமையும் இன்றி, தான் செய்கிறோம் என்ற அகந்தை இன்றி, ஒரு பேரரசனை போல எவ்வாறு செயல்களை செய்வது என்பதை இன்று உங்களுக்கு கற்பிக்கும் ஒரு அழிவற்ற அத்வைத மகாஞானம் இது.
மிதுலையின் புனித பூமி யில் ஒரு துளிமழை கூட பெய்யவில்லை வயல்கள் காய்ந்து தரிசாகிவிட்டன. நதிகளின் நீர் வற்றி அடி மட்டம் தெரிய தொடங்கியது மக்களின் முகங்களில் பயம் மற்றும் பட்டினியின் ரேகைகள் வரையப்பட்டிருந்தன. மிதிலையின் பிரம்மாண்டமான அரண்மனையின் பிரதான ஆலோசனை மண்டபத்தில் பெரிய தர்ம சாஸ்திரிகள், புரோகிதர்கள் மற்றும் அமைச்சர்கள் கூடியிருந்தனர் தலைமை புரோகிதர் கைகூப்பி மன்னர் ஜனகரிடம் அரசே இதெல்லாம் கடவுளின் சட்டம்! கிரகங்களின் கோபம்! மற்றும் பரமாத்மாவின் விருப்பமின்றி இந்த பூமியில் எதுவும் சாத்தியமில்லை! நாம் யாகம் மட்டுமே செய்ய வேண்டும் கைகூப்பி அந்த படைத்தவனின் முடிவுக்காக காத்திருக்க வேண்டும்! அவன் விரும்பும் போதுதான் மழை பெய்யும் அவன் நினைக்கும் போதுதான் மக்களின் துயரம் தீரும் என்றார்.
மன்னர் ஜனகர் தனது தங்க சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து அந்த புரோகிதர் சொல்வதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் ஜனகரின் இதயம் அந்த பதிலால் திருப்தி அடைவதற்கு பதிலாக ஒரு பயங்கரமான உள் முரண்பாட்டில் மூழ்கியது. ஜனகர் தமக்குள் சிந்தித்தார். உண்மையிலேயே எல்லாவற்றையும் கடவுள்தான் செய்கிறார் என்றால் பஞ்சம் வருவதும் அவனது விருப்பம் மக்கள் இறப்பதும் அவனது ஆசை என்றால் ஒரு அரசனாக எனது கடமை என்ன? புதிய கிணறுகள் தோண்டுவதை நான் நிறுத்த வேண்டுமா? தானிய களஞ்சியங்களை திறப்பதை விட்டுவிட வேண்டுமா? நான் செயல்பட்டால் கடவுளின் சட்டத்தில் தலையிடுகிறேன் என்று அர்த்தம். நான் எதையும் செய்யாவிட்டால் என் சொந்த மக்கள் என் கண் முன்னே துடிதுடித்து இறந்து போவார்களே. இந்த கேள்வி ஜனகரின் நெஞ்சில் எரியும் அம்பை போல குத்தியது. அவரது செங்கோல் அவரது கைகளிலிருந்து நழுவ தொடங்கியது. எல்லாம் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கும் போது மனித முயற்சியின் மதிப்பு என்ன என்று அவர் சிந்திக்க தொடங்கினார்.
அன்று இரவு மன்னர் ஜனகர் தனது அறையின் திறந்த முற்றத்தில் உலாவிக் கொண்டிருந்தார். வானத்தில் வரண்ட மேகங்கள் மிதந்து கொண்டிருந்தன. காற்றில் தாங்க முடியாத வெப்பம் நிலவியது. ஜனகர் தனது குடிமக்களின் மற்றும் உலக மனிதர்களின் நடத்தை குறித்து மிகவும் ஆழமாக ஆராய்ந்தார். மனிதன் எவ்வளவு பெரிய கபடதாரி என்பதை ஜனகர் கண்டார். மனிதனுக்கு ஏதேனும் மிகப்பெரிய வெற்றி கிடைக்கும் போது, அவன் பணம் சம்பாதிக்கும் போது அல்லது ஏதேனும் போரில் வெற்றி பெறும்போது, அவன் உலகம் முழுவதற்கும் முன்பாக நெஞ்சை நிமிர்த்தி கொண்டு இது என் கடின உழைப்பு என்று கூறுகிறான். இது என் அறிவின் பலன். இதை நான்தான் செய்தேன் என்கிறான். ஆனால் அதே மனிதன் ஏதேனும் ஒரு சோதனையில் தோல்வியடையும் போது அவனது வியாபாரம் வீழ்ச்சி அடையும்போது அல்லது அவன் ஏதேனும் தவறான செயலை செய்யும்போது அவன் உடனடியாக அனைத்து பழியையும் கடவுளின் தலையில் சுமத்திவிட்டு இதுவே கடவுளின் விருப்பம் என்று கூறி தப்பித்துக் கொள்கிறான். வெற்றியின் போது கடவுளை மறந்துவிட்டு என் கடின உழைப்பு என்று மார்தட்டும் மனிதன், வீழ்ச்சியின் போது மட்டும் கடவுள் என்ற கவசத்தின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்கிறான். கடவுளின் விருப்பம் என்று கூறுகிறான். தலைவிதியில் எழுதியிருந்ததே நடந்தது என்கிறான்.
எல்லாவற்றையும் கடவுள்தான் செய்கிறார் என்ற இந்த வாக்கியம் பெரும்பாலான மக்களுக்கு உண்மையான சரணாகதி அல்ல. மாறாக அவர்களின் சோம்பல் அவர்களின் கோழைத்தனம் மற்றும் அவர்களின் செயலற்ற தன்மையை மறைப்பதற்கான ஒரு கீழ்த்தரமான முகமூடி என்பதை ஜனகர் உணர்ந்தார். மனிதன் தன் கடமைகளை செய்வதிலிருந்து தப்பிக்க நினைக்கும்போது தன் பொறுப்புகளிலிருந்து விலகி ஓட எண்ணும்போது இறைவனின் சித்தம் என்று கூறி தப்பித்துக் கொள்கிறான். ஆனால் பசி எடுக்கும்போது அதே மனிதன் உணவு தட்டை நோக்கி தன் கையை நீட்டுகிறான். அந்த நேரத்தில் கடவுள் விரும்பினால் உணவு தானாகவே என் வயிற்றுக்குள் சென்றுவிடும் என்று அவன் சொல்வதில்லை. இந்த பாசாங்கிற்கு பின்னால் மிக ஆழமான ஒரு ஆன்மீக மாயை குழப்பம் மறைந்திருப்பதை ஜனகர் புரிந்து கொண்டார். கர்மம் செயல் மற்றும் அகர்மம் செயலின்மை ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இந்த ரகசியம் தீர்க்கப்படும் வரை மனித வாழ்க்கை ஒருபோதும் சத்தியத்தின் பாதையில் பயணிக்க முடியாது.
மறுநாள் காலை விடியலின் முதல் கதிர் மிதிலையின் காடுகளில் வீசியபோது மன்னர் ஜனகர் தனது அரச போகங்கள் ஆபரணங்கள் மற்றும் கிரீடம் ஆகிய அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு ஒரு சாதாரண வெள்ளை ஆடையை மட்டும் அணிந்து கொண்டு மகரிஷி அஷ்டாவக்கரரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தார். ஆசிரமத்தின் சூழல் மிகவும் அமைதியாகவும் தூய்மையாகவும் தெய்வீகமாகவும் இருந்தது. ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் மகரிஷி அஷ்டாவக்கிரர் அமைதியான நிலையில் சமாதியில் ஆழ்ந்திருந்தார். அவரது இருப்பு மட்டுமே நான்கு திசைகளிலும் அமைதியின் தடையற்ற ஓட்டத்தை பரவச் செய்து கொண்டிருந்தது. மன்னர் ஜனகர் அஷ்டாவக்கிரரின் புனித பாதங்களில் தனது தலையை வைத்து வணங்கினார். ஜனகரின் கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீர் அந்த மாமுனிவரின் பாதங்களை கழுவியது.
உணர்ச்சியால் தொண்டை அடைக்க ஜனகர் மிகவும் தழுதழுத்த மற்றும் பணிவான குரலில் கேட்டார். மிகவும் மரியாதைக்குரிய குருதேவா நான் ஒரு பயங்கரமான சந்தேக சதுப்பு நிலத்தில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளேன். அங்கிருந்து வெளியேற எனக்கு எந்த வழியும் தெரியவில்லை. இந்த உலகில் இறைவனின் விருப்பம் இல்லாமல் ஒரு இலை கூட அசையாது என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றனவே எல்லாம் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தால் அந்த இறைவன் மட்டுமே அனைத்தையும் செய்பவர் என்றால், நான் ஏன் செயல்களை செய்ய வேண்டும் இந்த அரசாட்சியை துறந்துவிட்டு நான் ஏன் அமைதியாக உட்காரக்கூடாது எல்லாம் கடவுளின் கைகளிலேயே இருக்கும்போது மனிதன் செயல்களை செய்வதன் நோக்கம் என்ன? தயவுசெய்து இந்த அறியாமை இருளிலிருந்து என்னை வெளியே கொண்டு வாருங்கள்! என்றார்.
மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் கருணை நிரம்பிய தனது கண்களை திறந்தார் அவரது கண்களில் அனைத்து அறியாமையையும் ஒரே கணத்தில் எரித்து சாம்பலாக்கும் சத்தியத்தின் அகண்ட சூரியன் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தது அஷ்டாவகரர் மெல்ல சிரித்துவிட்டு ஜனகரை எழுப்பி தன் முன்னே அமர வைத்தார்.
அஷ்டாவகரர் கூறினார் ஹே ஜனகா நீ செயல்களை கைவிடுவதை பற்றி பேசு பேசுகிறாய் ஆனால் செயல்களை கைவிடுவதற்கு நீ யார் என்பதை முதலில் எனக்குச் சொல் ஞானத்தின் முதல் வஜ்ராயுத தாக்குதலை தொடுத்து அஷ்டாவகரர் கூறினார். ஜனகா நீயே செயல்களை செய்பவன் என்று நீ நினைத்திருப்பதுதான் உனது மிகப்பெரிய தவறு இப்போது நீயே செயல்களை கைவிடுபவன் ஆகிவிடுவாய் என்றும் நம்புகிறாய் நான் செயல்களை செய்வேன் என்பதும் ஒரு அகங்காரமே நான் செயல்களை கைவிடுவேன் என்பது அதைவிட பெரிய மற்றும் நுட்பமான அகங்காரம் என்று அஷ்டாவகரர் விளக்கினார். நான் எதுவும் செய்ய மாட்டேன் என்று நீ கூறும்போது அப்படி எதையும் செய்யாத தன்மைக்கு பின்னாலும் உனது நான் என்ற அகந்தையே செய்பவன் என்ற எண்ணமே நிற்கிறது. செயல்களை கைவிடுவதே தியாகம் என்று நீ நினைக்கிறாய். ஆனால் கர்மங்களை செயல்களை கைவிடுவது தியாகம் அல்ல. மாறாக கர்மங்களை செய்கிறோம் என்ற கர்த்தா செய்பவன் என்ற உணர்வை கைவிடுவதே மிகப்பெரிய சந்நியாசம் என்ற அஷ்டாவக்கிரர். ஜனகரின் மனதில் இருந்த இந்த சிக்கலை தீர்ப்பதற்காக மகரிஷி அஷ்டாவக்கரர் மரப்பாவையின் மிகவும் அழகான மற்றும் ஆழமான உதாரணத்தை அளித்தார்.
ஓம் ஸ்ரீ லோபாமுத்திரா சமேத அகத்தியர் திருவடிகளில் சமர்ப்பணம்!
சித்தன் அருள்.....தொடரும்!
